26/01/2010

http://autonomia71.wordpress.com/

Σαχ λέγεται στο σκάκι η άμεση απειλή εναντίον του βασιλιά.

Σαχ ακόμη είναι το όνομα μιας αυτόνομης πολιτικής ομάδας που δρα στην Αθήνα από το 2006.

Πολιτική ομάδα για μας είναι ένα κύτταρο αυτοοργανωμένης οριζόντιας οργάνωσης. Ένα ολιγομελές σχήμα που συνδιαμορφώνει, αυτομορφώνεται, διατυπώνει θέσεις και συντονίζεται με άλλες/ους για δράσεις.

Αυτοοργανωμένη, έξω και ενάντια από κάθε μορφή διαμεσολάβησης, από κόμματα, κρατικά συνδικάτα, μκο, μμε. Ό,τι έχουμε να πούμε, ό,τι έχουμε να κάνουμε, το κάνουμε μόνοι. Δεν θέλουμε κανέναν να μας “σώσει”, κανέναν να μας καθοδηγήσει. Θέλουμε όμως να βρεθούμε και να συνδιαμορφώσουμε με όλους όσους μοιραζόμαστε τις ίδιες αναγκαιότητες και τους ίδιους σκοπούς. Σε εποχές ανεξέλεγκτου ατομισμού η αναγκαιότητα της οργάνωσης φαίνεται όλο και πιο απαραίτητη. Ξέρουμε ακόμη πως είμαστε μέρος μίας συγκρουσιακής κοινωνικής κίνησης και πώς μόνο η όξυνση αυτής της σύγκρουσης είναι αυτή που θα σπρώξει τα πράγματα προς το μέρος μας.

Αυτόνομη, γιατί αναγνωρίζουμε πως ό,τι υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο είναι αποτέλεσμα της κίνησης του ταξικού ανταγωνισμού. Αλλά και γιατί συνειδητά επιλέγουμε να διατηρήσουμε μια διπλή ανεξαρτησία/εχθρότητα προς το κεφάλαιο και το κράτος αλλά και από κάθε μηχανισμό κρατικής αριστεράς.

Σε αυτή την σελίδα θα βρείτε το ψηφιακό αρχείο των Σαχ. Ό,τι υπάρχει μέσα εδώ βρέθηκε πρώτα στους δρόμους, τους τοίχους και σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους.

«Ο κάθε προλετάριος μέσα στο αδυσώπητο δίκτυο των μητροπολιτικών κοινωνικών σχέσεων, ακριβώς επειδή είναι θύμα και εμπόρευμα, παραμένει διαμελισμένος, κατακερματισμένος, ακρωτηριασμένος, σφιγμένος, διασπαρμένος από αντιθετικές γλώσσες που πολτοποιούν την αυθόρμητη ταυτότητά του, τη μνήμη του και τη φαντασία του. Με λίγα λόγια μετατρέπεται σε ένα φυσιολογικό σχιζοειδές. Κι όχι μόνο πια μέσα στην εργασιακή διαδικασία πλέον, αλλά και σε όλο τον υπόλοιπο χρόνο του, ο οποίος έχει πια ρουφηχτεί ολόκληρος από το κεφάλαιο, έχει σφραγιστεί κάθε μη καπιταλιστικός πόρος του. Φετίχ αλλά και εξεγερμένος, εμπόρευμα αλλά και καταστροφέας του εμπορεύματος, εν δυνάμει αυτόχειρας αλλά και φονιάς.

Nα λοιπόν που “εμφανίζεται ένας στρατιώτης”: O σχιζομητροπολιτάνος προλετάριος.»

Ρενάτο Κούρτσιο – Αλμπέρτο Φραντζεσκίνι, «Σταγόνες ήλιου στη στοιχειωμένη πόλη», εκδόσεις επανοικειοποίηση.

saxgk@yahoo.gr