σχιζό metropolitans #0 – «Πράσινες» στιγμές, συγκλονιστικές…

Έκανε τη συνηθισμένη του βόλτα στο κέντρο. Τού άρεσε πολύ να περιπλανιέται ασκόπως στη μητρόπολη και χαιρόταν ιδιαίτερα, κάθε φορά που η τύχη τον αιφνιδίαζε με κάποια συνάντηση. Με το που είδε τον Λ. να έρχεται προς το μέρος του, κάπως παραξενεύτηκε. Είχε πολύ καιρό να τον δει και, απ’όσο θυμόταν, σπάνια ήταν τόσο χαμογελαστός και ευδιάθετος. Τον ρώτησε καλοπροαίρετα τι είχε συμβεί, πρόθυμος να μοιραστεί τη χαρά του. Όταν άκουσε τον πρώην «περιθωριακό, πανκ, λούμπεν» να λέει με βεβαιότητα ότι τώρα που ήρθε το ΠΑΣΟΚ στα πράγματα η κατάσταση θα βελτιωθεί, δεν πίστευε στ’αυτιά του. Δεν ήταν και λίγο να ακούς έναν πρώην «άγριο νεολαίο» να υποστηρίζει ότι ένας άνεμος αισιοδοξίας πνέει παντού∙ πόσο μάλλον που έλαμπε και ολόκληρος ξεστομίζοντας αυτές τις αρλούμπες.

Αχ, αυτά τα «παιδιά της αλλαγής», είπε από μέσα του… Παρόλο που τότε δεν είχε καν γεννηθεί, κάτι ήξερε για όλους εκείνους τους «επαναστατημένους» νεολαίους που ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του ’81 θέλοντας να γιορτάσουν τη μεγάλη «νίκη» του σοσιαλισμού και την ήττα της επάρατης Δεξιάς. Του φαινόταν αδιανόητο ότι ένα κομμάτι της (ριζοσπαστικής, κατά τα άλλα…) νεολαίας κατέβηκε σε αυθόρμητη διαδήλωση με κεντρικό σύνθημα «Γαμήσι, χασίσι κι επιστροφή στη φύση», αντιμετωπίζοντας το ΠΑΣΟΚ ως επαναστατική δύναμη και με τους γονείς και τους λοιπούς μεσόκοπους περαστικούς να χειροκροτούν τα «ατίθασα νιάτα». Και του φαινόταν αδιανόητο γιατί επρόκειτο για ένα κόμμα εξουσίας που ακριβώς αυτή η ρητορεία περί «αλλαγής» του πρόσφερε τη δυνατότητα για ακόμα περισσότερες δεξιές στροφές∙ στροφές πιο επεξεργασμένες, πιο αποδεκτές και γι’ αυτό πιο κατασταλτικές.

Τού ήρθε κατευθείαν στο μυαλό μια δήλωση του αγαπημένου «παιδιού» του Α. Παπανδρέου, του κυρίου Λαλιώτη, που ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε εν έτει 1984: «τρομοκρατία υπάρχει και ασκείται από τους περιθωριακούς, τους πανκ, τους λούμπεν κ.λ.π. Η τρομοκρατία που ασκούν τροφοδοτεί και επηρεάζει την τρομοκρατία του κράτους και των μηχανισμών του. Κρατική τρομοκρατία υπάρχει… Υπάρχει όμως στο βαθμό που το Κράτος είναι αναγκαίος θεσμός σε κάποιες φάσεις. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Να μην αντιμετωπίζουμε a priori με καχυποψία το κράτος». Αυτό ακριβώς έκανε και ο Λ, 25 χρόνια μετά∙ δεν αντιμετώπιζε το κράτος με καχυποψία Του φάνηκε περιττό να κάνει το οποιοδήποτε πικρόχολο σχόλιο για το «πώς καταντάει ο άνθρωπος». Είπε ένα «γεια» και συνέχισε τη βόλτα του. Δεν μπορεί, όλο και κάποια καινούρια «συγκίνηση» θα είχε να του προσφέρει η μητρόπολη…


Αρέσει σε %d bloggers: