σχιζό metropolitans #0 – Αλήτες – φονιάδες – καραβανάδες

Με την κατάρρευση των «σοσιαλιστικών» καθεστώτων, ο κόσμος όλος βρέθηκε μπροστά σε μία νέα κατάσταση. Ξαφνικά, μισή ήπειρος που ήταν μεσοτοιχία με την καπιταλιστικά αναπτυγμένη Δύση, προσομοίαζε σε έρημο. Τα Βαλκάνια, έχοντας στην πλάτη τους δύο αιώνες εθνικισκιστικών αλληλοσφαγών, γρήγορα μετατράπηκαν στο βόθρο της όλης υπόθεσης. Η εμπλοκή της Ελλάδας όσον αφορά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας, ήταν καθοριστική. Αρχικά, στο επίκεντρο βρίσκονταν οι βλέψεις του ελληνικού κράτους στη Μακεδονία. Γι’ αυτό και η στήριξη στους φασίστες της Σερβίας (στήριξη υλική, ηθική, πολεμική, διπλωματική) ήταν αμέριστη, ελπίζοντας πως όταν οι περιφερόμενοι χασάπηδες της Σερβίας μεταφερθούν προς τη Μακεδονία, τότε θα πάρει κι αυτό το μερίδιό του.

Γρήγορα, η ελληνική στρατηγική άλλαξε, τουλάχιστον ως προς τις μεθόδους και τη μορφή. Έγινε εμφανές πως τα Βαλκάνια δεν αποτελούν ένα παιχνίδι για μοναχικούς παίχτες∙ πως δεν γίνεται η Ελλάδα να το παίζει ο-σερίφης-που-τα-γαμάει-όλα τη στιγμή που τόσα συμφέροντα από όλο τον κόσμο έχουν στριμωχτεί σε ένα τόσο μικρό γεωγραφικό χώρο. Έτσι, από το ’95 και μετά το ελληνικό κράτος ακολούθησε μια γραμμή οικονομικής διείσδυσης και επέκτασης προς το εσωτερικό των Βαλκανίων, ενώ παράλληλα συμμετείχε στο παγκόσμιο διπλωματικό παιχνίδι του ΝΑΤΟ, προσδοκώντας τη βελτίωση των όρων επιβολής και επιρροής για λογαριασμό του. Σε αυτό το παιχνίδι ο ελληνικός στρατός στο Αφγανιστάν σίγουρα κατέχει κυρίαρχο ρόλο, τη στιγμή που η αύξηση της δύναμης και των αρμοδιοτήτων του ελληνικού στρατού στα Βαλκάνια είναι το παιχνίδι το ίδιο.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, όμως, το εξής: καλή η οικονομική επέκταση, αλλά έχει κι αυτή τα όριά της. Πόση είναι; Φτάνει; Τι απέγινε τώρα με την κρίση; Προφανώς οι καταστάσεις είναι δύσκολες και το «ελληνικό δαιμόνιο» δεν αρκεί από μόνο του. Μπορεί τώρα να επαναπαύεται (όποιος επαναπαύεται…), θεωρώντας πως η οικονομική εμπλοκή της Ελλάδας, όσο και αν είναι αποικιοκρατικού τύπου, τουλάχιστον διασφαλίζει πως δεν θα υπάρξουν πολεμικά επεισόδια. Τη στιγμή που η κρίση μετατρέπει το (ασταθές) ελληνικό κεφάλαιο στα Βαλκάνια σε συντρίμμια, θα πρέπει να είμαστε όλο και περισσότερο έτοιμοι για «άλλου τύπου» καταστάσεις. Τι τα έχουμε και τα στρατά μας εκεί;

Όπως, λοιπόν, είναι γνωστό από καιρό, η «ελλαδίτσα» έχει απλώσει τα στρατιωτικά της πλοκάμια σε διάφορες χώρες του εξωτερικού, παρόλο που το βλέμμα παραμένει εδώ και δεκαετίες σταθερά καρφωμένο στα Βαλκάνια Πρόκειται για τις αποκαλούμενες «Ειρηνευτικές δυνάμεις». Και τι το ειρηνευτικό κάνουν εκεί; Η οικονομία του χώρου μας αναγκάζει συνήθως να περιοριζόμαστε σε ειρωνικά σχόλια του τύπου «περνάνε γιαγιάδες στο δρόμο;». Ενώ εξεγέρσεις και συγκρούσεις ξεσπούν κάθε τρεις και λίγο, ενώ εκεί παίζεται ένα παγκόσμιο διπλωματικό/πολεμικό παιχνίδι, ενώ τον κοινωνικό έλεγχο της περιοχής έχουν αναλάβει οι «μαφίες», με ή χωρίς εισαγωγικά. Κι εμείς εδώ καλούμαστε να πιστέψουμε πως οι έλληνες φαντάροι παραμένουν κλεισμένοι στα στρατόπεδά τους και δεν παρεμβαίνουν πουθενά∙ πως είναι οι εγγυητές της ειρήνης∙ πως κάνουν τους τροχονόμους και άλλες μπούρδες.

Είναι γεγονός πως σπάνια διαβάζει κανείς στις εφημερίδες τι τελικά κάνουν εκεί οι ένοπλοι, μιας και ένα σύννεφο σιωπής και παραπληροφόρησης καλύπτει τις ενέργειες του στρατού. Παρόλ’ αυτά, μια πιο προσεκτική ανάγνωση αφήνει πάντα περιθώρια και εντοπίζει χαραμάδες, γιατί προφανώς και δεν «περνάνε γιαγιάδες στο δρόμο».

Ας δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα πώς παρουσιάζονται οι «εξελίξεις από το μέτωπο» στα μονόστηλα της τελευταίας χρονιάς:

  • 09/01/09 στα πλάισια προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανιστεί ως ο κοινοβουλευτικός σωτήρας και τιμητής της εξέγερσης της «νεολαίας» (που σίγουρα δεν ήταν απλώς και μόνο της νεολαίας και που σίγουρα τον ΣΥΡΙΖΑ τον είχαν όλοι χεσμένο πατόκορφα), μια ερώτηση κατατίθεται στη Βουλή. Μια ερώτηση που αφορούσε την προμήθεια υλικού από τον ελληνικό στρατό και συγκεκριμένα «μη βαλλιστικές ασπίδες προστασίας προσώπου, μη βαλλιστικές ασπίδες προστασίας σώματος, γκλομπς,, πλαστικούς ιμάντες προσδέσεως χειρών μιας χρήσεως, χειροβομβίδες ελαστικών σφαιριδίων, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, χειροβομβίδες ουσιών ελέγχου πλήθους». Ενός πλήρους εξοπλισμού ματατζήδων, δηλαδή, έτοιμων για την πιο άγρια καταστολή.

Αναρωτιόταν τότε η αριστερά του κράτους «για ποιον τα θέλουν αυτά;». Η απάντηση του στρατού ήταν άμεση και «ξεκαθαρίστηκε» πως οι αγορές αυτές έγιναν «προκειμένου αυτά να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά και μόνο από δυνάμεις που συμμετέχουν εκτός Ελλάδος, σε Επιχειρήσεις Υποστήριξης Ειρήνης – σε Ειρηνευτικές Αποστολές». Οπότε όλα οk∙ η αριστερά του κράτους για άλλη μια φορά το βούλωσε ικανοποιημένη. Άλλωστε, η δουλειά της δεν είναι να θέτει αναχώματα σε «εθνικώς ευαίσθητα θέματα», αφού κι αυτή μέρος του εθνικού κορμού είναι.

Για του λόγου το αληθές, διαβάζουμε σε μνημόνιο του ελληνικού στρατού που διέρρευσε φέτος:

«Μετά τα γεγονότα της 17ης Μαρτίου του 2004 στην πόλη Ουρόσεβατς του Κοσσυφοπεδίου, κρίθηκε αναγκαία η συγκρότηση τμήματος το οποίο θα συμμετείχε σε επιχειρήσεις καταστολής πλήθους. Οι εθνικοί περιορισμοί που δέσμευαν την εμπλοκή στρατιωτικού τμήματος με πολίτες άρθηκαν, δίνοντας τη δυνατότητα συμμετοχής σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις». Και επίσημα πλέον το «ειρηνευτικό» σώμα του ελληνικού στρατού μετατράπηκε από μια δυσκίνητη στρατιωτική δομή σε μια πιο ευέλικτη και ταιριαστή στις περιστάσεις στρατοαστυνομική δομή. Σαν να λέμε σε περίπτωση που οι γραμμές των ΜΑΤ σπάσουν, θα βρίσκονται και μερικά πολυβόλα από πίσω∙ έτσι, για την «κακιά την ώρα» . Το ίδιο αυτό μνημόνιο περιελάμβανε επίσης έναν πλήρη οδηγό χρήσης εξοπλισμού, βασικών μεθόδων καταστολής πλήθους, ματατζίδικων σχηματισμών κλπ. Το ότι η ανακοίνωση του εν λόγω μνημονίου πέρασε απαρατήρητη σχεδόν από όλους, μόνο στη συνενοχή ενός αριθμού ανθρώπων που είναι πάντα πρόθυμοι να σταθούν στο πλάι του ελληνικού ιμπεριαλισμού μπορεί να αποδοθεί.

  • 26/8/09 «Αλβανοί και Σέρβοι διαδηλωτές, που συνεπλάκησαν και αντήλλαξαν πυρά στο προάστιο Μπρέντανι της πόλης (Μιτρόβιτσα), δέχθηκαν πυρά δακρυγόνων από την αστυνομική δύναμη της EULEX» διαβάζουμε σε θαμμένο μονόστηλο των εφημερίδων. Η συμμετοχή των Ελλήνων σε τέτοιου είδους δουλειές πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Όπως και δεδομένο πρέπει να θεωρείται πως αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα περιστατικά που βρήκαν τον δρόμο τους προς τις εφημερίδες, μεταξύ πολλών άλλων που ποτέ δεν ακούμε.

Η KFOR είναι η διεθνής «ειρηνευτική» δύναμη στο Κόσοβο, όπου ο ελληνικός ιμπεριαλισμός έχει μια εξέχουσα θέση. Η κύρια δουλειά του στρατού είναι η συμμετοχή στην EULEX, τη διεθνή «ειρηνευτική» αστυνομία της Ευρώπης στο Κόσοβο. Έκει, σε μια βολική απόσταση από τα μήντια και τις ελληνικές ανησυχίες, τα παλικάρια «μας» έχουν την ευκαιρία να το παίξουν ειρηνευτές ματατζήδες με την άνεσή τους. Στους σκοπούς της EULEX συγκαταλέγεται και η συγκρότηση ενός «υγιούς» αστυνομικού σώματος, ελεγχόμενου από τους ίδιους τους Κοσοβάρους, καθώς και η μετάβαση της εξουσίας σε αυτούς. Μπορεί να έχουμε από προσωπική εμπειρία μια (μικρή έστω…) εικόνα του τι κάνει ένα αστυνομικό σώμα, δεν έχουμε ωστόσο εικόνα του τι σημαίνει μια ξένη δύναμη να δημιουργεί μια αστυνομία. Μπορούμε, φυσικά, να κάνουμε ορισμένες «εικασίες»: πέρα από την προβλεπόμενη βαρβαρότητα, το μενού σίγουρα περιλαμβάνει την ανάπτυξη της ντόπιας μαφίας, τη σύνδεση της ντόπιας με την ελληνική, τον έλεγχο των δρόμων του λαθρεμπορίου (καταναγκαστική πορνεία, μετανάστες, όπλα, ναρκωτικά), τη διασύνδεση της μαφίας με το ντόπιο κεφάλαιο με μια φιλελληνική πάντα χροιά, τον σταθερό έλεγχο της εγκληματικής οικονομίας κλπ. Εν ολίγοις, ο ελληνικός στρατός στο Κόσοβο ορίζει αυτή τη στιγμή το νόμο και την εφαρμογή του νόμου. Ορίζει, κατά συνέπεια, τι είναι νόμιμο και τι όχι, καθώς και το πώς θα λειτουργεί το παράνομο. Με άλλα λόγια, θέτει το έγκλημα κάτω από τις φτερούγες του, υπενθυμίζοντας με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια ότι η Ελλάδα είναι η Αμερική των Βαλκανίων.

Το ενδιαφέρον μας για την όλη υπόθεση δεν είναι ούτε φιλειρηνικό, ούτε φιλανθρωπικό, ούτε αντιιμπεριαλιστικό (με μια ορθόδοξη λενινιστική ανάγνωση). Η θέση μας είναι πολεμική∙ μια θέση ενάντια στον ελληνικό ιμπεριαλισμό, αφού η τύχη της παγκόσμιας εργατικής τάξης είναι κοινή και σίγουρα όχι εθνική. Γιατί καταλαβαίνουμε πως η βαρβαρότητα που χτίζεται εκεί πέρα δεν χτίζεται για «κάπου μακριά» αλλά για εδώ∙ καταλαβαίνουμε πως ο πόλεμος που μαζεύεται πάνω από τα Βαλκάνια δεν θα αφήσει τίποτα ανεπηρέαστο. Γιατί τα μισθοφορικά σκυλιά που εκπαιδεύονται εκτός των συνόρων και ο χάι τεκ εξοπλισμός τους δεν θα αργήσουν να γυρίσουν στην «πατρίδα» και να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους. Γιατί όλοι αυτοί οι «εθελοντές», οι «φαντάροι», οι «ειρηνευτές» δεν είναι παρά εργάτες στα εργοτάξια του φασισμού του μέλλοντος.

Η μοίρα μας, λοιπόν, είναι κοινή με τους εργάτες των Βαλακανίων και όποιος θέλει ας συνεχίσει να κοιμάται βυθισμένος μέσα στη ψεύτικη μαστούρα μιας διαφοράς στη χρονική φάση, αρνούμενος να δεχτεί πως όσα δοκιμάζονται πειραματικά στους πιο υποτιμημένους εργάτες θα ξεσπάσουν σύντομα επάνω στα δικά μας κεφάλια. Κι αν όλοι ξέρουμε τη σιχαμένη φιγούρα του ΜΑΤατζή, έχει έρθει εδώ και καιρό η ώρα να βάλουμε δίπλα του και τον ΕΠαγγελματία ΟΠλίτη. Κι αν όλοι έχουμε φωνάξει «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι», ας προσθέσουμε στο λεκτικό μας οπλοστάσιο και το «αλήτες φονιάδες καραβανάδες» πριν μας το επιβάλλουν οι ίδιες οι καταστάσεις.


Αρέσει σε %d bloggers: