σχιζό metropolitans #0 – Σκούρα τα πράγματα…

Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Σερρών σε δημοσίευμα στις αρχές Οκτώβρη αναφέρεται στα εργασιακά προβλήματα για την ντόπια απασχόληση, τα οποία προκύπτουν κυρίως από την άφιξη των Βούλγαρων εργατών.

Συγκεκριμένα αναφέρει ότι πολλές επιχειρήσεις της περιοχής, προκειμένου να μειώσουν το κόστος παραγωγής, απασχολούν εργάτες που τους φέρνουν αυθημερόν από τη Βουλγαρία και δουλεύουν συνήθως χωρίς ασφάλιση και με χαμηλά ημερομίσθια. Δουλεύουν κυρίως στη βιομηχανική περιοχή των Σερρών και όπως οι περισσότεροι μετανάστες ανά την ελληνική επικράτεια, σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Η ανεργία λένε στον νομό έχει φτάσει το 30%, κάτι που αποτελεί πληγή για τους ντόπιους εργαζόμενους και την οικονομία.

Τη δεκαετία του ’90, η ανασφάλιστη εργασία των μεταναστών και τα ψίχουλα που τους έδιναν ήταν παράγοντας που συνέβαλε στην οικονομική ευημερία του ντόπιου πληθυσμού. Για τους περισσότερους δεν ήταν πρόβλημα, ήταν ένας καλοδεχούμενος κανόνας. Τι έγινε τώρα, είκοσι σχεδόν χρόνια μετά από την πρώτη είσοδο των μεταναστών εργατών;

Τα πράγματα μάλλον δεν είναι τόσο ρόδινα. Η ντόπια εργατική τάξη έχει αρχίσει να ζορίζεται, όσο η κρίση επελαύνει. Τώρα, η τζάμπα εργασία των μεταναστών δεν πλουτίζει τις τσέπες τους. Τώρα που η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο και οι ψευδαισθήσεις της κοινωνικής ανέλιξης των 90’s έχουν πάει για φούντο, οι έλληνες εργάτες βλέπουν να κοντοζυγώνει η ώρα που θα αρχίσουν να κάνουν δουλειές που τα προηγούμενα χρόνια αφορούσαν σχεδόν αποκλειστικά τους ξένους. Γι’ αυτό και τώρα είναι που νοιάζονται για τις παρανομίες των αφεντικών, για το αν κολλάνε ένσημα στους ξένους εργάτες ή όχι, ενώ πριν στην καλύτερη περίπτωση έκαναν τα κουνέλια. Το σύνθημα οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές (στο στόμα δεξιών και όχι μόνο) φαντάζει πιο επίκαιρο και λειτουργικό από ποτέ.

Για είκοσι χρόνια, οι ντόπιοι εργάτες έβλεπαν την επίθεση κατά των μεταναστών ως κάτι που αφορούσε τη ζωή κάποιων άλλων. Για είκοσι χρόνια, οι μετανάστες δούλευαν ανασφάλιστοι στην Ελλάδα σε καθεστώς παρανομίας, δεν άργησε λοιπόν να έρθει η ώρα που και οι ντόπιοι εργαζόμενοι ξέχασαν τι πάει να πει ένσημο. Να ρωτάς τα αυτονόητα, αν θα έχεις ασφάλιση, και να σου λένε: «δεν είσαι λίγο μικρός για να σε απασχολούν αυτά τώρα;». Οι μηχανισμοί που δούλευαν εναντίον των μεταναστών και συνέβαλλαν στην υποτίμηση της εργασίας τους, έστρωσαν τον δρόμο για την καθολική υποτίμηση της εργασίας.

Η επίθεση κατά των μεταναστών είναι ταξική επίθεση, επίθεση κατά του συνόλου της εργατικής τάξης και έχει επιπτώσεις στο σύνολο της εργατικής τάξης.

Η ταξική αλληλεγγύη είναι συνείδηση της κοινής μας μοίρας. Τόσο απλό…


Αρέσει σε %d bloggers: