σχιζό metropolitans #1 – Είναι μακριά το Ροζάρνο;

Στις 7 Ιανουαρίου στο Ροζάρνο, μια κωμόπολη της Νότιας Ιταλίας με 15.000 κατοίκους, τραυματίστηκαν από σφαίρες αγνώστου δύο αφρικανοί μετανάστες καθώς γύρναγαν από τα χωράφια όπου δούλευαν. Οι αφρικανοί δεν έμειναν με τα χέρια σταυρωμένα. Κατέβηκαν στην πόλη για να διαδηλώσουν και εκεί χτυπήθηκαν από την αστυνομία.

Οι μετανάστες εργάτες εξεγέρθηκαν. Ξεκίνησαν επιθέσεις ενάντια στα ένστολα καθάρματα, σε υλικούς στόχους, αλλά και στην τοπική μαφία που κάνει κουμάντο. Όπως ήταν φυσικό, η αστική/μικροαστική τάξη της περιοχής πέρασε άμεσα στην αντεπίθεση οργανώνοντας συμμορίες και εξοπλίζοντάς τες με καραμπίνες και σιδερόβεργες. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις επόμενες ημέρες ακολούθησε πραγματικό κυνήγι κεφαλών, αφού κάποιοι γύρναγαν με τα αμάξια τους και «πάταγαν» μετανάστες. Ο φασίστας υπουργός Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι, μέλος του ακροδεξιού κόμματος «Λέγκα του Βορρά», δήλωσε ότι οι εντάσεις αυτές είναι το αποτέλεσμα «μιας πολύ μεγάλης ανεκτικότητας απέναντι στη λαθρομετανάστευση» (!). Το επόμενο βήμα ήταν να έρθουν τα λεωφορεία και να μαζέψουν τους μετανάστες από την περιοχή, παρκάροντάς τους στη συνέχεια σε στρατόπεδα «φιλοξενίας»∙ μιας φιλοξενίας που θα τους δείξει, υποθέτουμε, τι παθαίνουν όσοι εργάτες τολμούν να εξεγείρονται.

Αλλά τι το ιδιαίτερο έχει το Ροζάρνο; Ίσως το ότι εκεί η μαφία είναι αρκετά ισχυρή. Η μαφία, η οποία έχει αναλάβει την πειθάρχηση των μεταναστών. Η μαφία, η οποία αναλαμβάνει να εισάγει και να διακινήσει το προϊόν «φτηνή εργατική δύναμη», με αποτέλεσμα να εγγυάται στους επίδοξους αγοραστές και για την «ομαλή» λειτουργία της «παραγωγικής μηχανής». Η μαφία που, προφανώς, πιστεύει πως μερικές σφαίρες κάνουν καλό. Το έχουμε ξαναπεί και δεν βαριόμαστε καθόλου να το επαναλαμβάνουμε: «η επιτήρηση και η πειθάρχηση της εργασίας είναι το πρώτο μέλημα του κάθε αφεντικού, είτε νόμιμου είτε παράνομου. Αλλά στην περίπτωση της παρανομοποιημένης εργασίας η πειθάρχηση και η επιτήρηση δεν διέπονται από κανένα δικαίο και κανένα νόμο… Κάθε αφεντικό που χρησιμοποιεί παρανομοποιημένους εργάτες είναι αναγκασμένο να καταφύγει σε μαφιόζικες μεθόδους για να τους βάλει να δουλέψουν παραγωγικά». Όχι, μην πηγαίνει τόσο μακριά το μυαλό σας. Δεν αναφερόμασταν στην περίπτωση της Ιταλίας. Για την Ελλάδα μιλάγαμε∙ για τα γιαπιά, τις επαρχίες της, τα χωράφια της και όλες τις σκατοδουλειές που επιφυλλάσσει στους μετανάστες (και μη) εργάτες. Γιατί, τελικά, πόσο μακριά είναι η Μανωλάδα από το Ροζάρνο;


Αρέσει σε %d bloggers: