σχιζό metropolitans #1 – Είναι ωραίες αυτές οι εποχές∙ οι εποχές της κρίσης…

Πίσω από τις δακρύβρεχτες αναλύσεις για το δυσβάσταχτο οικονομικό χρέος που πνίγει τη μικρή και κάπως άτακτη «γαλανόλευκη παιδούλα», πίσω από τις πολεμικές ιαχές για συστράτευση και εθνική ενότητα των αφεντικών και των πολιτικών προϊσταμένων τους, πίσω από τις εναγώνιες προσπάθειες του κυρίου Πρωθυπουργού να πείσει τους ευρωπαίους εταίρους του ότι θα μαζέψει τα παιχνίδια του, θα καθαρίσει το δωμάτιό του και θα φάει όλο του το φαγητό, υπάρχει μια εγγύηση και μια δυνατότητα. Υπάρχει η εγγύηση ότι η καπιταλιστική μηχανή (η ελληνική εν προκειμένω) θα επιδιώξει να βγάλει επιπλέον κέρδη υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο τις συνθήκες ζωής ακόμα περισσότερων.

Όπως θα έκανε κάθε καλός επιχειρηματίας που νοιάζεται για το μέλλον του, το ελληνικό κράτος θα κοιτάξει να περιορίσει τα λειτουργικά του έξοδα (μισθούς, επιδόματα, κοινωνικές παροχές, συντάξεις), να εντατικοποιήσει την εκμετάλλευση της εργασίας και να κάνει τα κουμάντα του μην τυχόν και γίνει καμιά στραβή (ενίσχυση του αστυνομικού-στρατιωτικού συμπλέγματος, νομίζουμε, λέγεται αυτό). Τέτοιοι είναι οι όροι του παιχνιδιού∙ καθορίζονται μονόπλευρα και όσο ο αντίπαλος παραμένει τσακισμένος από τη συντριπτική ταξική ήττα που έχει υποστεί, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνειών. Τα αφεντικά έχουν τη δύναμη να διαιρούν τους εργάτες, να στρέφουν τον έναν ενάντια στον άλλο, να τους εμβολιάζουν με ισχυρές δόσεις εθνικής συνείδησης προκειμένου να αποκτούν αντισώματα και να μην «κολλήσουν» ταξική συνείδηση, να ξερνάνε απειλές για ενδεχόμενη χρεωκοπία και να παίζουν με το φόβο της καθημερινής επιβίωσης. Μπορούν να είναι (και είναι) οι πρωταγωνιστές σε ένα έργο όπου όχι μόνο δεν υπάρχουν δευτεραγωνιστές, αλλά σπανίζουν ακόμα και οι κομπάρσοι.

Παρόλ’αυτά, είναι ωραίες οι εποχής της κρίσης. Σε βοηθάνε να δεις λίγο πιο ξεκάθαρα τι πραγματικά συμβαίνει. Να κοιτάξεις κατάματα τις ταξικές αντιθέσεις, να εκτιμήσεις τη συνθήκη σου και να ορίσεις τους δικούς σου, άρα και τους εχθρούς σου. Δημιουργούν μια πιθανότητα να αναρωτηθείς ποια είναι η θέση μέσα στον καπιταλιστικό λαβύρινθο και να πετάξεις οριστικά από πάνω σου τη σαπίλα του θεαματικού τίποτα και της hype μετάλλαξης που έκανε τόσους και τόσους από τη δεκαετία του ’90 και μετά να φωνάζουν «δεν είμαστε εργάτες, είμαστε συνεργάτες». Με άλλα λόγια, οι ασκήσεις ετοιμότητας που προωθούν οι «από πάνω» σε συνδυασμό με τις προτροπές για άμεση κινητοποίηση όλων επιδέχεται δύο διαφορετικές αλλά εντελώς ξεκάθαρες ερμηνείες από τη μεριά των «από κάτω». Ή θα πάνε μαζικά με τη μεριά των αφεντικών τους ή θα κινηθούν ανταγωνιστικά με όρους τάξης.


Αρέσει σε %d bloggers: