σχιζό metropolitans #10 – “Δεν είμαι πλέον μαοϊστής, είμαι κανονικός αριστερός”

Τα μεσαία στρώματα στον καπιταλισμό είναι καταδικασμένα σε αφανισμό. Το δράμα τους είναι απλό: δεν έχουν τη δύναμη που θα τους επέτρεπε να επιπλεύσουν, να οργανωθούν και να φτιάξουν τον δικό τους “κόσμο”. Δεν περιμένουν από την ιστορία να προχωρήσει γιατί, το καταλαβαίνουν καλά, οι ίδιοι δεν υπάρχουν μέσα σε αυτό το μέλλον. Αν μπορούσαν να γύρναγαν το χρόνο προς τα πίσω, θα το έκαναν πολύ ευχαρίστως. Δεν μπορούν όμως, και για αυτό το μόνο που μένει είναι να νοσταλγούν το παρελθόν. Για τον μικροαστό, το “κάθε πέρσι και καλύτερα” είναι η φριχτή “μοίρα” που του αναλογεί.

Και αν ακόμα το μικρό κεφάλαιο καταφέρνει να επιβιώσει σε καιρούς “ηρεμίας”, η κρίση που (δεν μπορεί να γίνει αλλιώς στον καπιταλισμό) έρχεται ξανά και ξανά, οδηγεί τα μεσαία στρώματα στην εξαφάνιση. Είναι η “μοιραία” κίνηση του ανταγωνισμού.

Στη διάρκεια της πορείας του το ελληνικό κράτος απέκτησε μια γιγαντιαία μικροαστική τάξη· μια γιγαντιαία μικροαστική τάξη που ενσωματώθηκε τόσο πολύ στη λειτουργία του ελληνικού κεφαλαίου, που τελικά κατάντησε ικανή και αναγκαία συνθήκη για την “ευημερία” του. Έγινε σάρκα από τη σάρκα του και αναγκαίο λειτουργικό του εξάρτημα. Και αυτή είναι άλλη μια όψη της “ελληνικής ιδιαιτερότητας”: μέρος της κυρίαρχης σχέσης, αποτελεί ένα στρώμα που η ίδια η πορεία του το οδηγεί σε συρρίκνωση. Κι όμως, εδώ και πολλές δεκαετίες η ελληνική μικροαστική τάξη αντί να βουλιάζει, όλο και αναπτύσσεται. Και ενώ σε αυτόν τον τόπο ο καπιταλισμός αναπτύσσεται, τα μεσαία στρώματα όχι μόνο επιβιώνουν αλλά αντίθετα διευρύνονται κατακτώντας παράλληλα όλο και πιο οργανικές θέσεις. Η “μοίρα” τους, όμως, παραμένει πάντα σε αναμονή…

Τη δεκαετία του ’40 αυτοί ήταν που στελέχωσαν ένα διαλυμένο κράτος, σώζοντάς το από τον “κομμουνιστικό κίνδυνο”. Το κράτος αναγκάστηκε να τους προφυλάξει και να τους αναστήσει μέσα από την πολεμική καταστροφή, μιας και ήταν η τελευταία του εφεδρεία. Λαδέμπορες, μαυραγορίτες, ταγματασφαλίτες και φασίστες όλων των ειδών έφεραν σε πέρας την καπιταλιστική αντεπίθεση. Τη δεκαετία του ’50-’60, νικητές πια, οι μικροαστοί μπόρεσαν να καταλάβουν τις θέσεις που θα τους εξασφάλιζαν την επιβίωση. Λίγα χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της Χούντας, αποτέλεσαν την απαραίτητη κοινωνική βάση και για αυτό ο Παπαδόπουλος τούς έδωσε “ψωμάκι”. Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, η “δεξιά φράξια”, παρηκμασμένη πια, ουσιαστικά μια συμμορία “φυλάρχων” και κατσαπλιάδων, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την αναβαθμισμένη ΠΑΣΟΚική μικροαστική ιδεολογία που τα έπαιξε όλα για όλα για την επιβίωση των μεσαίων στρωμάτων. Και κάπως έτσι, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν το παιχνίδι έμοιαζε να έχει τελειώσει, η καταστροφή των χωρών των Βαλκανίων πρόσφερε το παρανομοποιημένο εκείνο εργατικό δυναμικό που (για ψίχουλα και έχοντας δεχτεί πολλή βία) θα έσωζε τους λογιών λογιών εργολάβους, μπακάληδες, καφετζήδες, ταβερνιάρηδες, φασονάδες, κ.ά, από το τέλος τους. Μαζί τους, βέβαια, σώθηκε και ο συρφετός των μπάτσων, των φασιστών και των καραβανάδων.

Πολλοί λένε πως η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές είναι επανάληψη του φαινομένου ΠΑΣΟΚ το ’81. Πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο νέος φορέας του λαϊκισμού που με ψέματα και απάτες θα “υφαρπάξει την ψήφο του λαού”, για να μεταμορφωθεί στη συνέχεια στα “νέα λαμόγια” και τα “νέα τζάκια”. Άλλοι χαρακτηρίζουν τον Τσίπρα ως τον νέο Παπανδρέου. Εμείς λέμε πως σαν πολύ εύκολα να “υφαρπάζεται” αυτή η περίφημη “ψήφος του λαού” σε αυτόν τον τόπο. Απ’ όσο μπορέσαμε να καταλάβουμε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ο ΣΥΡΙΖΑ μίλαγε για “διάσωση των τραπεζών” που αποτελούν τη βάση της οικονομικής πολιτικής, μίλαγε για ευρώ, μίλαγε για στήριξη της αγοράς και της επιχειρηματικότητας. Είχε απωλέσει, δηλαδή, ακόμα και το ροζουλί του χρωματάκι για να προχωρήσει σε έναν political correct μεταρρυθμιστικό λόγο. Πού είναι, λοιπόν, ο λαϊκισμός”;

Όντως, όμως, υπάρχει και μια ομοιότητα με το 1981. Αυτή όμως δεν είναι η αντιστοιχία μεταξύ των προσώπων και των καταστάσεων. Δεν είναι η ομοιότητα των λόγων και των πράξεων. Είναι η ταξική σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας. Οι Έλληνες μικροαστοί, λόγω της κρίσης ξανά, βρίσκονται μπροστά στο “σίγουρο” μέλλον τους. Εδώ και καιρό τα πτυχία “δεν έχουν αξία”, τα μαγαζάκια κλείνουν αντί να κληρονομούνται, τα πελατολόγια σκορπίζονται, τα βύσματα χάνουν τη σημασία τους. Σαν να λέμε, κρίση στην εκπαίδευση, κρίση στην αγορά, κρίση στην πολιτική: ο μικροαστικός χώρος δεν μπορεί να αναπαραχθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά, θα σηματοδοτούσε και το τέλος τους γιατί η αναδιάρθρωση και ο εξορθολογισμός της οικονομίας δεν τους χωράει. Το τέλος των “κλεφτών πολιτικών” του “χοντρού Πάγκαλου” της “λαμογιοκρατίας” θα ήταν και το τέλος και του ίδιου του “αγανακτισμένου” μικροαστικού πλήθους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά δεν ήταν ακόμα έτοιμος να κυβερνήσει και το “ατύχημα” απεφεύχθη την τελευταία στιγμή. Τώρα, βέβαια, θα έχει όλον τον χρόνο μπροστά της η “ριζοσπαστική αριστερά” για να βρει τα στελέχη που χρειάζεται, να ξεφορτωθεί ό,τι “μαοϊκούς”, “τροτσκιστές”,”αλτουσεριανούς” είχαν ξεμείνει εκεί μέσα. Θα έχει όλον το χρόνο να πετάξει ό,τι κόκκινες σημαίες είχε για ντεκόρ και να γίνει μια (ακόμα πιο) “εθνικά υπεύθυνη” δύναμη που θα σφυρίξει το “τέλος της μεταπολίτευσης”. Εν τω μεταξύ, θα διασκεδάσουμε τρώγοντας τα σκατά του Σαμαρά, του Δικτύου 21, του Πλεύρη, του Μαρκογιαννάκη και λοιπών φασιστών, στρατόκαυλων, νταβατζήδων και μαφιόζων.

1.Πρόκειται για δήλωση του Β. Χατζηλάμπρου, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Βλ. “Απότα…λοιπάτηςΑριστεράςσταέδρανατηςΒουλής», Το Βήμα, 13-05-2012.


Αρέσει σε %d bloggers: