σχιζό metropolitans #10 – Holidays under the greek sun

Αυτό το κείμενο φιλοδοξούσε να είναι ένα κείμενο αναφορικά με τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην Πάτρα τις ημέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Θ. Λαζανά · αναφορικά με την επίθεση που επιχείρησαν να στήσουν χρυσαυγίτες με την πολύτιμη συνεισφορά ντόπιων ρατσιστών και “δε θα γίνεις Ελληνας ποτέ…” νταήδων. Πώς όμως να επικεντρώθεις σε αυτά τα γεγονότα, όταν μικρής ή μεγαλύτερης έντασης επιθέσεις, όχι από λίγους δήθεν γραφικούς αλλά από κάμποσους αγανακτισμένους ελληνάρες, ενάντια σε μετανάστες κυριάρχησαν σε πολλές περιοχές τους τελευταίους μήνες; Η άγρια καταστολή της τελευταίας απεργίας των μεταναστών εργατών στις φράουλες της Μανωλάδας από ντόπιους τσιφλικάδες και μπάτσους, η αυτοδικία και το “δίκιο” της στην Παιανία και τελικά τα μαχαιρώματα μεταναστών από φασιστικές τσογλανοπαρέες στο κέντρο της Αθήνας, σε συνδυασμό με το πατρινό τριήμερο αποκαλύπτουν μια καθημερινότητα όλο και πιο συγκρουσιακή, με τον χειρότερο τρόπο…

Μαζί με όλα αυτά, βολικοί μεταπολιτευτικοί μύθοι δεκαετιών γύρω από τους φασίστες και τη “μη- ύπαρξη τους” καταρρέουν βίαια μπροστά στην ετυμηγορία της κάλπης. Τώρα που οι ναζήδες είναι στη Βουλή, κανείς δεν μπορεί να πει πια ότι “φασίστες δεν υπάρχουν”… Η επανάληψη του εκλογικού αποτελέσματος διαλύει και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις ότι τάχα η ψήφος στην Χ.Α. ήταν ψήφος τυφλής αντίδρασης από κόσμο που δεν ήξερε τι ψήφιζε. Βάλθηκαν έτσι λογιών λογιών “ειδικοί” και μηντιακοί μαϊντανοί που έντρομοι ανακάλυψαν τους φασίστες πριν κανα μήνα, να “αναλύσουν”, να “μελετήσουν” και να πλάσουν τους νέους μύθους που τα αφεντικά χρειάζονται για να ντύσουν την παρουσία των φασιστών στην κεντρική πολιτική σκηνή. Έρευνες και συζητήσεις που παρουσιάζουν τους χρυσαυγίτες να κυριαρχούν στον δρόμο με το καθημερινό “κοινωνικό” τους έργο (έτσι λένε τώρα το νταβατζιλίκι που πουλάνε) , φιλοσοφικές, ακαδημαϊκές και πάνω από όλα “αντικειμενικές” αναλύσεις επί αναλύσεων που έρχονται παρέα με όλα τα απαραίτητα δημοκρατικά κλισέ περί “βίας που γεννά βία”, κρίσης αξιών και της σχέσης χαμηλού μορφωτικού- ταξικού επιπέδου και φασισμού κ.τ.λ. Αναλύσεις που ξεπλένουν, όταν δεν προμοτάρουν, την Χ.Α. επιδιώκοντας με τον καταιγισμό τους την περαιτέρω θολούρα στη σκέψη όσων έχουν γαλουχηθεί με την εικόνα των φασιστών σαν φαντάσματα του μακρινού παρελθόντος…

Όσοι δεν ζουν τη ζωή τους μέσα από τον τηλεοπτικό φακό και τις διαδικτυακές σελίδες, όλοι όσοι με τη δράση και το λόγο τους χρόνια παλεύουν να μην αφήνουν χώρο για να κινούνται και να δρουν οι φασίστες άνετα κι όσοι έχουν βρεθεί χτυπημένοι και μαχαιρωμένοι από αυτά τα τσογλάνια γνωρίζουν καλά ποιο είναι το παρελθόν και το “κοινωνικό έργο” των χρυσαυγιτών. Ξέρουμε καλά ότι η Χ.Α. είναι μια μάζωξη πειραγμένων στρατόκαυλων μαφιόζων που δεν έχει τολμήσει να κινηθεί δημόσια παρά μόνο με τις πλάτες και το Ο.Κ. των μπάτσων. Και αυτό όχι μόνο γιατί είναι ενα μάτσο παραφουσκωμένες κότες! Αλλά και γιατί όταν τριγυρνάνε μοναχά τους δεν είναι και λίγες οι φορές που διάφορα καραφλά δίποδα τρώνε το ξύλο που τους αξίζει. Γιατί ως γνωστόν, στην πόλη δεν κυκλοφορούν μόνο φασίστες. Κυκλοφορούν και όσοι τους ψάχνουν! Τα διάφορα περί “κοινωνικού έργου” και περί “δουλειάς στο δρόμο” (σικ), λοιπόν, είναι τρελές ονειρώξεις, ικανές να πείσουν μόνο αυτούς που ανακάλυψαν τους φασίστες τώρα, μέσα από τις οθόνες.

Γι’ αυτό και θεωρούμε ότι η είσοδος της Χ.Α. στη Βουλή, μιας οργάνωσης με τόσο στενές σχέσεις με μπάτσους, στρατιωτικούς, μυστικές υπηρεσίες και μαφιόζους (βλέπε Χ. Ρήγας, ο οποίος παράλληλα με τις υπόλοιπες δραστηριότητές του, υπήρξε και υποψήφιος περιφερειάρχης της Χ.Α. στη δυτ. Ελλάδα) είναι και μια απόφαση πολιτική, που πηγάζει από το βαθύ κράτος. Με τον ελληνικό καπιταλισμό σε βαθιά κρίση, το πρώην μεταπολιτευτικό κράτος επαναπροσδιορίζει με χαρά τη χρησιμότητα των πιστών σκυλιών του. Αλλά δεν είναι μόνο οι κρατικές τακτικές και επιλογές. Μέσα από την καθημερινότητά του, όποιος έχει μάτια μπορεί να δει οτι δεν είναι μικρό και αμελητέο το ποσοστό αυτού του μικροαστικοποιημένου αθροίσματος ατομικοτήτων που είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν, να χειροκροτήσουν ή και να αναζητήσουν “τελικές λύσεις”.

Περιμένουμε, λοιπόν, πως όσο η κρίση του ελληνικού κράτους θα βαθαίνει, όσο τα αφεντικά θα υποτιμούν όλο και περισσότερο την εργασία και τη ζωή μας, θα βρισκόμαστε όλο και πιο συχνά αντιμέτωποι με έναν έχθρο τόσο κοινωνικό και συνάμα τόσο κάθετα ιεραρχημένο, πλαισιωμένο από μπάτσους, μαφιόζους μπράβους και νταήδες, που με τις επευφημίες πρόθυμων “νοικοκυραίων” θα προτάσσει διαρκώς το δίκιο της επιβολής του ισχυρού πάνω στον σβέρκο μας. Από την άλλη, το ζήτημα του αντιφασισμού δεν εμπίπτει στην κατηγορία της ακαδημαϊκής διαμάχης μεταξύ ερευνητών. Γιατί ο φασισμός αποτελεί ένα σύστημα στρατιωτικής διαχείρησης της εργατικής τάξης και άρα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ευχολόγια και αρλουμπολογίες. Αντίθετα, απαιτούνται οργανωτικές δομές, δέσμευση και αποφασιστικότητα προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις όλο και πιο αυστηρού- στρατιωτικοποιημένου ελέγχου σχέσεις που πλέκονται γύρω από τα κορμιά μας… Επιμένουμε να αντιλαμβανόμαστε την αντιφασιστική πάλη ως διαρκή μάχη, με την ιστορία της, τις ιδεες της, τις επιτυχίες, τις αποτυχίες της και τους νεκρούς της, που διεξάγεται τόσο συλλογικά και δημόσια όσο και στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Μάχη της οποίας η έκβαση θα κριθεί εδώ, όχι σε κάποια μακρινή χώρα, και θα περάσει πάνω από τα δικά μας κεφάλια και όχι από τα κεφάλια κάποιων άλλων… Πρόκειται για μια μάχη πέρα για πέρα πολιτική.


Αρέσει σε %d bloggers: