σχιζό metropolitans #10 – Μα, οι εισφορές των φορολογούμενων να πηγαίνουν για εκτρώσεις;

Τι κάνει ένα κράτος σε περίοδο οικονομικής κρίσης; Καταρχήν, κοιτάει τα κιτάπια του, κάνει τις προσθαφαιρέσεις του και βλέπει ότι όλο κάτι λείπει. Κι αφού «δεν βγαίνει», αρχίζει να μετράει τις «αντοχές» του και να δείχνει τα δόντια του σε όλους εκείνους τους «σπάταλους και άχρηστους» που στο κάτω κάτω «δεν προσφέρουν και τίποτα». Οπότε, κάθε κίνηση εναντίον τους είναι απόλυτα «κατανοητή». Κάθε είδους σχεδιασμός για την περαιτέρω υποβάθμιση της καθημερινότητάς τους είναι απόλυτα «λογικός». Αν τώρα αυτοί οι σπάταλοι και άχρηστοι τυχαίνει να είναι γυναίκες από τον πάτο της αμερικανικής κοινωνίας (αφροαμερικανές ή μετανάστριες, κατά προτίμηση), τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο «λογικά».

Για του λόγου το αληθές, ορίστε πώς αποφάσισαν να ξηγηθούν διάφορες πολιτείες των Η.Π.Α: απαγόρευσαν τις εκτρώσεις, έκοψαν τα κονδύλια σε κλινικές που πρόσφεραν δωρεάν γυναικολογικές εξετάσεις, περίθαλψη (και εκτρώσεις), απαγόρευσαν τη χορήγηση και την πώληση αντισυλληπτικών. Προφανώς γιατί όλα αυτά είναι πια «πολυτέλειες», για τις οποίες δεν μπορεί να πληρώνει ο κάθε φορολογούμενος («βάζοντας την υπογραφή μου σε αυτόν τον νόμο, συμπαρατάσσομαι με την πλειοψηφία των Αμερικανών που δεν συμφωνεί οι εισφορές των φορολογούμενων να πηγαίνουν για εκτρώσεις«, δήλωσε χαρακτηριστικά ο ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης της Αριζόνας, Jan Brewer1). Και με την επίκληση του «δίκιου του φορολογούμενου» οι κρατικοί μηχανισμοί βαφτίζουν τον απόλυτο έλεγχό τους πάνω στα σώματα των γυναικών, αλλά και την ποινικοποίηση της φτώχειας (γιατί περί αυτού πρόκειται, σε τελική ανάλυση) σε «χρηστή διαχείριση» των οικονομικών τους.

Γιατί, βέβαια, οι ρεπουμπλικάνοι που ψήφισαν τις εν λόγω νομοθετικές ρυθμίσεις δεν είναι απλώς μισογύνηδες και φανατικοί χριστιανοί που θέλουν να υπενθυμίσουν στις γυναίκες «ποια είναι η δουλειά τους» και να απαλλαγούν μια και καλή από τα «ελευθεριακά κατάλοιπα» ενός παρελθόντος που έχει να επιδείξει μια πληθώρα φεμινιστικών αγώνων για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος. Είναι και βασικοί εγγυητές του ολοκληρωτισμού και της φασιστικοποίησης της κρατικής μηχανής, η οποία επιλέγει να διαχειριστεί ένα ήδη υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης με όρους ακόμα μεγαλύτερης υποτίμησης, η οποία μάλιστα μπορεί να φτάσει και σε σημείο βιολογικής εξόντωσης2. Μας φαίνεται λοιπόν, ότι ο όρος «πόλεμος κατά των γυναικών» που έχουν λανσάρει διάφορες ευαίσθητες δημοκρατικές βουλευτίνες και «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι που αναγνωρίζουν ως καθήκον τους να υπερασπιστούν με τη δήθεν μαχητική τους πένα τα περίφημα «δικαιώματα των γυναικών» (έτσι, γενικά και αφηρημένα) μπορεί να είναι πολύ βολικός για τους αστικής νοοτροπίας φιλάνθρωπους εμπνευστές του, είναι όμως εξαιρετικά προβληματικός για όλες εκείνες που δέχονται την οργανωμένη κρατική επίθεση· για όλες εκείνες τις εργάτριες, τις άνεργες, τις ανασφάλιστες που τους γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι πρέπει να κόψουν το κεφάλι τους. Για όλες εκείνες που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να επιλέξουν έναν ιδιώτη μεγαλογιατρό ή να πάνε σε άλλη πολιτεία για να κάνουν έκτρωση. Για όλες εκείνες που βρίσκονται κολλημένες στον πάτο της ταξικής πυραμίδας, θέση η οποία προσκρούει, όλο και πιο ανοιχτά, στις διατάξεις του Ποινικού Δικαίου…

1 David Schwartz, “Arizona bans funding to Planned Parenthood in abortion fight”, Reuters, 05/05/2012.

2 Οι σκληροπυρηνικοί συντηρητικοί δεν είναι δατεθειμένοι να κάνουν καμία εξαίρεση. Ακόμα κι αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, ακόμα κι αν υπάρχουν επιπλοκές και απειλείται η ζωή της γυναίκας…


Αρέσει σε %d bloggers: