σχιζό metropolitans #2 – Βρέχει βατράχια

 

Μια συνηθισμένη παρέλαση ήταν αυτή στις 25 του περασμένου Μάρτη και ήταν όλοι τους εκεί∙ τα παιδάκια με τα σημαιάκια, η εξέδρα των επισήμων, τα φουσκωμένα από εθνική υπερηφάνεια στήθη των πολιτών αυτής της χώρας, και φυσικά τα περήφανα στρατευμένα νιάτα. Όμως ώρες ώρες η εποχή μας, η εποχή της ψηφιοποιημένης πληροφορίας, σε κάνει να απορείς. Γιατί έγινε τόσο μεγάλο θέμα με το βίντεο των ΟΥΚάδων που φώναζαν φασιστικά συνθήματα; Όλες τις άλλες χρονιές που έκαναν ακριβώς το ίδιο γιατί δεν έλεγε κανείς τίποτα; Ή είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα που κάποιος απαθανάτισε τη στιγμή με το κινητό του; Δηλαδή τι; Να μην κρατήσουν και κανένα αναμνηστικό από τη θητεία τους τα παλικάρια μας;

 

Και γιατί προκαλεί σε κάποιον έκπληξη το γεγονός ότι ο κόσμος γύρω επευφημούσε και χειροκρόταγε; Είναι αυτονόητο πιστεύουμε πως στη φασίζουσα κατάσταση που βρίσκονται οι έλληνες μικροαστοί δεν είναι και τόσο «περίεργο» να βρεθούν μερικές εκατοντάδες να χειροκροτήσουν τους ένστολους νεοναζί. Σε αυτό συνηγορούν απλώς και μόνο μια βόλτα με το λεωφορέιο, οι κουβέντες για τη «μεγάλη πατρίδα μας», τα βλέμματα και οι προσβολές προς τους μετανάστες, το αίσθημα ασφάλειας που τάχα τονώνεται με τους κουκουλοφόρους μπάτσους. Αλλώστε και το 2004 με την «ιστορική κατάκτηση» του Εuro, τότε που πανηγύριζαν αγκαλιά με τις σβάστικες των Χρυσαυγιτών, το ίδιο δεν είχαν ξανακάνει;

 

Εμείς από τη μεριά μας έχουμε μόνο μερικές παρατηρήσεις για το συγκεκριμένο βίντεο, το οποίο, μιας και δεν συχνάζουμε σε παρελάσεις, μας έκανε κάποιου είδους εντύπωση.

Είναι γνωστό∙ τα στρατευμένα νιάτα είναι τελείως ζώα, πραγματικοί πιθηκάνθρωποι που αν αντί να φωνάζουν «ουκ» φώναζαν «οϊνκ» κανείς δεν θα πρόσεχε τη διαφορά. Τα συνθήματα, όμως, «Έλληνας γιεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, θα χύσουμε το αίμα σου γουρούνι Αλβανέ», και «τους λένε Αλβανούς, τους λένε Σκοπιανούς, εμείς όμως θα φτιάξουμε τα ρούχα μας με δέρμα από αυτούς», είναι και «πολύ προχώ». Χάθηκε ρε παλικάρια ένα «Μακεδονία ξακουστή»; Σιγά ρε μάγκες που θέλετε και σφαγή. Ούτε στη «Σιωπή των αμνών» να παίζατε. Επειδή, βέβαια, όπως όλοι ξέρουμε σκύλος που γαυγίζει δεν δαγκώνει, είμαστε σίγουροι πως αν κάποια στιγμή καταφέρουν να κάνουν κανέναν πόλεμο, αυτοί θα πάρουν αμέσως τηλέφωνο τον συγγενή με το βίσμα. Κι έτσι, το μόνο πόλεμο που θα δουν θα είναι αυτός που θα προβάλλεται στις Ειδήσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι η θέση του κρέατος για τα κανόνια είναι φυλαγμένη για άλλους…

 

Για ποιο σοκ μιλάμε, τελικά; Με το Λιμενικό έχουμε να κάνουμε και συγκεκριμένα με τη δουλειά του που δεν είναι άλλη από το να βυθίζει βάρκες με μετανάστες στο Αιγαίο. Οι καθημερινές και συντονισμένες «υπηρεσίες» τους, λοιπόν, είναι πολύ πιο σιχαμερές από τα συνθήματά τους. Κι επειδή όποιος αποφασίσει να πάει στρατό, μάλλον θα βρεθεί να κάνει αναγκαστικά παρέα για ένα χρόνο με κάτι τέτοιους, η λύση είναι μία: Να μην πάει.


Αρέσει σε %d bloggers: