σχιζό metropolitans #2 – Μετανάστη εργάτη δώσε μου το μίσος σου… όχι για να σε σώσω, αλλά για να σωθώ κι εγώ μαζί σου

Τι χρειάζεται από εμάς τους ντόπιους το πολυεθνικό προλεταριάτο; Να το σώσουμε; Να το υπερασπιστούμε γιατί μόνο του δεν τα καταφέρνει; Να θυμίσουμε στο κράτος τα «ανθρώπινα δικαιώματα»; Να τρέφουμε γι’ αυτό φιλάνθρωπα αισθήματα; Ή μήπως καλύτερα να το λυπόμαστε;

 

Τίποτα από όλα αυτά. Γιατί οι μετανάστες εργάτες ούτε αβοήθητοι, αλλά ούτε και τόσο «βολεμένοι» ή «τρομαγμένοι» είναι ώστε να είναι ανίκανοι για κάθε δράση. Το αντίθετο, μάλιστα. Όποτε αναλαμβάνουν δράση, όποτε υπερασπίζονται τον εαυτό τους, όποτε σχεδιάζουν απεργίες ή διαδηλώσεις το κάνουν με τέτοιο τρόπο, με τέτοια δυναμική και με τέτοια ακρίβεια που αφήνουν άφωνους τους κάθε λογής ντόπιους «ριζοσπάστες». Τα παραδείγματα πολλά: δράση στη Μανωλάδα, απάντηση στη δολοφονία του Τόνυ Όνουα στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήσεις Αφγανών στην Πάτρα, συμμετοχή στα γεγονότα του Δεκέμβρη του ’08, κινητοποιήσεις με αφορμή το σχισμένο Κοράνι στην Αθήνα τον Μάη του ’09, απεργία αλιεργατών της Μηχανιώνας…

 

Και για να έρθουμε στο σήμερα, η ομάδα των νεοναζί υπό την καθοδήγηση του ΛΑΟΣ και με το μούφα όνομα «Παραεμπόριο Στοπ» που στις 10 Απριλίου ξεκίνησε για την Ερμού με σκοπό να διώξει τους μετανάστες μικροπωλητές, κάπου «σκόνταψε». Αρχικά, μπορεί εν μέσω φωνών και απειλών οι μετανάστες να μάζεψαν τα πράγματά τους κι όταν οι φασίστες τους κυνήγησαν, εκείνοι να προτίμησαν να τρέξουν. Γιατί πολύ απλά δεν ήθελαν φασαρίες. Μετά, όμως, από αρκετό τρέξιμο έγινε εμφανές πως είτε τις ήθελαν είτε δεν τις ήθελαν τις φασαρίες δεν θα τις γλίτωναν με αυτούς που έμπλεξαν. Έτσι, σταμάτησαν, μάζεψαν κάτι καρέκλες και επιτέθηκαν στους φασίστες, ρίχνοντάς τους μερικές καλές κλωτσιές και καρεκλιές. Κι εντάξει, το ξέρουμε ότι η κατάσταση στην Ελλαδα χαρακτηρίζεται από την άνοδο του κοινωνικού φασισμού. Το ξέρουμε ότι πρόκειται για μια ζοφερή κατάσταση.

 

Αλλά ξέρουμε επίσης ότι ο φασισμός, εκτός από τέρατα παράγει και τους εχθρούς του…


Αρέσει σε %d bloggers: