σχιζό metropolitans #2 – Στο Μεξικό, εκτός από τορτίγιας τρώνε και σφαίρες

Μια πόλη-σύνορο είναι συνήθως κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό σημείο μετεπιβίβασης. Είναι το πεδίο όπου έννοιες όπως «έγκλημα» λαμβάνουν ιδιαίτερες διαστάσεις∙ και για την ακρίβεια τις πραγματικές τους διαστάσεις. Γιατί σε κάτι τέτοιες ζώνες φαίνεται ξεκάθαρα η συντονισμένη και πολύ κερδοφόρα συνεργασία των κρατικών δομών με το παράνομο κεφάλαιο. Άραγε, πώς αλλιώς θα μπορούσαν να διακινούνται τόσα πολύτιμα «αγαθά» (άνθρωποι, ναρκωτικά, όπλα…), χωρίς τις προσπάθειες όλων;

 

Η μεξικάνικη πόλη Σιουδάδ Χουάρες που βρίσκεται στα σύνορα με τις Η.Π.Α είναι μια τέτοια περίπτωση. Εκεί, τα δίκτυα διακίνησης ναρκωτικών έχουν δημιουργήσει τις δικές τους «ομάδες κρούσης». Κάποιου είδους παραστρατιωτικές οργανώσεις που διασφαλίζουν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο (με σφαίρες, για όποιον δεν κατάλαβε…) τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτούς τους «μισθοφορικούς στρατούς» που στα κατώτερα στρώματά τους στελεχώνονται από το κομμάτι εκείνο του τοπικού προλεταριάτου που βρίσκεται στον πάτο, ενώ στα ανώτερα υπάρχουν πρώην (γιατί όμως όχι και νυν;) αξιωματικοί της αστυνομίας και άτομα με επιχειρηματική λογική (γιατί όχι και έμπειροι επιχειρηματίες;), υποτίθεται ότι έχει βάλει στο στόχαστρο το μεξικανικό κράτος. Όντως, για πάρτη τους έχει κινητοποιηθεί η μισή αστυνομία και ο μισός εθνικός στρατός της χώρας, αλλά όχι για να τους πατάξει. Για να τους οργανώσει∙ για να μπορεί το κράτος να ελέγχει τις προσοδοφόρες δραστηριότητες∙ για να διαχειρίζεται μια ολόκληρη βιομηχανία «καθαρού κέρδους» (από εκεί περνάνε, εκτός των άλλων, οι τεράστιες ποσότητες κοκαΐνης που καταναλώνουν οι πρωτοκοσμικοί στο Μανχάταν και την υπόλοιπη Βόρεια Αμερική).

 

Πίσω, λοιπόν, από τα μονόστηλα των εδώ εφημερίδων που μιλάνε για «πόλεμο μεταξύ συμμοριών και για νεκρούς» στα σύνορα Μεξικού-Η.Π.Α, έτσι γενικά κι αόριστα, κρύβεται μια πολύ πιο σύνθετη πραγματικότητα. Πίσω από τους αριθμούς που σκιαγραφούν την ισορροπία του τρόμου που επικρατεί στη συγκεκριμένη πόλη (11.000 ένστολοι σε υπηρεσία, 15.000 νεκροί από το 2006, 60.000 εγκαταλελειμμένα σπίτια των οποίων οι ιδιοκτήτες έφυγαν μπας και γλιτώσουν), μπορεί κανείς να δει τον πολιτικό σχεδιασμό. Μπορεί να δει την προσπάθεια καθιέρωσης ενός καθεστώτος μόνιμης έκτακτης ανάγκης∙ μπορεί να δει την εντατικοποίηση της βίας και το πέρασμα του μιλιταρισμού σε ένα επόμενο στάδιο βαρβαρότητας. Στη Σιουδάδ Χουάρες, όταν οι μπάτσοι σκοτώνουν κάποιον περαστικό σε μία από τις καθημερινές επελάσεις τους δεν κάνουν λόγο για «παράπλευρες απώλειες» ή για «λάθος». Ερμηνεύουν την πράξη τους με βάση τη λογική στην οποία έχουν εκπαιδευτεί: υπάρχει πόλεμος και στον πόλεμο κανείς δεν είναι αθώος, κάτι που σημαίνει ότι για να τον σκοτώσει η αστυνομία όλο και κάποια μαλακία θα είχε κάνει.

 

Αυτό το τόσο λιτό όσο και φασιστικό αξίωμα (όλοι ένοχοι, όλοι στόχοι) δείχνει το δρόμο για το «μέλλον» και είμαστε σίγουροι ότι βάζει ιδέες σε πολλούς…


Αρέσει σε %d bloggers: