σχιζό metropolitans #3 – Παντού περισσεύεις…, δεν χωράς πουθενά

«Αντίθετα με τις βλακείες, τους αναχρονισμούς και τους παραλογισμούς που ακούγονται, η Γαλλία δεν τα βάζει με τους Ρομ. Καλό θα ήταν να μη χρησιμοποιείται το λεξιλόγιο που περιγράφει τις φρικαλεότητες του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου (δηλαδή τη βιομηχανικού τύπου, συστηματική εξόντωση των Εβραίων και των Τσιγγάνων. (…) Τους ανθρώπους αυτούς τους συλλαμβάνουμε, εξακριβώνουμε τα στοιχεία τους, τους δίνουμε κάποια χρήματα για να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους: θα ήθελα, λοιπόν, να μου εξηγήσει κάποιος από πού προκύπτει η ομοιότητα με τις εκκαθαρίσεις του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου»1.

 

 

Δεν πρόκειται για επανάληψη της ιστορίας∙ δεν ζούμε στην Ευρώπη της δεκαετίας του ’30 και ο κύριος Σαρκοζί δεν αποτελεί μετενσάρκωση του Χίτλερ. Οι ευαίσθητοι πρωτοκοσμικοί δεξιοί που τάχα απορούν με τη βαρβαρότητα του γαλλικού κράτους και τις μαζικές απελάσεις Τσιγγάνων στη Ρουμανία, αλλά και οι φιλεύσπλαχνοι αριστεροί που περιορίζονται σε αφορισμούς και συναισθηματικές εξάρσεις, αρνούνται (ο καθένας από τη μεριά του) να αναγνωρίσουν το «δικαίωμα» στην αστική Δημοκρατία να υιοθετεί φασιστικές πολιτικές. Θεωρώντας ότι οι τελευταίες είναι μονοπώλιο των ναζιστικών καθεστώτων, με τα οποία «βέβαια» η Ευρώπη έχει ξεμπερδέψει προ πολλού, αδυνατούν (λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά) να δουν το προφανές: τον ολοκληρωτισμό που καλπάζει παγκοσμίως και τη διαδικασία φασιστικοποίησης των δυτικών κοινωνιών που διαρκώς επιταχύνεται (πόσο μάλλον σε συνθήκες κρίσης…). Αυτό, λοιπόν, που σήμερα συνιστά την κεντρική πολιτική γραμμή όλων των αναπτυγμένων χωρών (η σκληρή μεταναστευτική πολιτική) γίνεται αντιληπτό ως «λάθος, εξαίρεση, υπέρβαση, υπερβολή»∙ σε καμία, όμως, περίπτωση ως αυτό ακριβώς που είναι. Γιατί δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από μια ξεκάθαρα επιθετική επιλογή του κράτους και των αφεντικών ενάντια στο πλέον υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης. Κάτι που, φυσικά, πλήττει την εργατική τάξη στο σύνολό της.

 

Κι εντάξει ο κύριος Νικολά τα έχει όλα∙ ανέκαθεν λαϊκιστής2, ακροδεξιός με βούλα, εκείνος που σπεύδει να τροφοδοτήσει με κάθε τρόπο το αίτημα για ασφάλεια της συντριπτικής πλειοψηφίας των Γάλλων (και στη συνέχεια αυτό ακριβώς επικαλείται ως πυξίδα για τη λήψη αποφάσεων από την κυβέρνησή του). Παρολ’αυτά, νομίζουμε πως τον αδικούν όσοι υποστηρίζουν ότι καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους μόνο και μόνο για να τονώσει το ηθικό των ψηφοφόρων του και να την βγει στους επίσημους ακροδεξιούς από τα δεξιά, μπας και τους κλέψει λίγη πελατεία. Ιδιαίτερα απλουστευτική λογική που απέχει πολύ από το να ερμηνεύσει την ακολουθούμενη πολιτική σε παγκόσμια κλίμακα, έτσι δεν είναι; Γιατί οι ομαδικές απελάσεις των Τσιγγάνων ρουμανικής καταγωγής δεν αποτελούν κάποιου είδους «σαδιστική πράξη» ή εκδικητική μανία του γαλλικού κράτους. Αντίθετα, εντάσσονται μέσα σε ένα γενικότερο πολεμικό σχεδιασμό που ασκεί συνεχή πίεση στους «από κάτω» και πολιτικά ζητήματα όπως η οργάνωση της εργασίας κατορθώνει να τα ανάγει σε θέματα δημόσιας τάξης. Και λέμε γενικότερο σχεδιασμό γιατί την ίδια ακριβώς στιγμή που οι γάλλοι επικεφαλής του σύγχρονου ολοκληρωτισμού προχωρούσαν στο τσουβάλιασμα των Τσιγγάνων, ταυτόχρονα υπενθύμιζαν ότι θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσαν ότι καλοβλέπουν την αφαίρεση της γαλλικής υπηκοότητας απ’ όσους γάλλους πολίτες μεταναστευτικής καταγωγής συλλαμβάνονται και καταδικάζονται για πολυγαμία ή επίθεση σε αστυνομικό.

 

Το καμπανάκι χτυπάει εδώ και καιρό για τους μουσουλμάνους και αν κρίνουμε από την κοινωνική αποδοχή προτάσεων3 όπως οι παραπάνω, μάλλον έχουμε να δούμε πολλά ακόμη. Έτσι, λοιπόν. Με συνοπτικές διαδικασίες και με δεδομένο το ιδιαίτερα γόνιμο έδαφος (δεν «πήγε τζάμπα» τόση αντιμουσουλμανική προπαγάνδα), μπορεί πλέον η πολιτισμένη Ευρώπη να συζητάει ανοιχτά και απροκάλυπτα το ενδεχόμενο αφαίρεσης της υπηκοότητας από «ευρωπαίους πολίτες». Το ενδεχόμενο ολομέτωπης σύγκρουσης με μια ορισμένη κοινωνική ομάδα∙ με το πλεονάζον κομμάτι της εργατικής τάξης που δεν «χωράει» στην καπιταλιστική κανονικότητα και το οποίο, αφού θα έχει απαξιωθεί σε «ικανοποιητικό» βαθμό, θα μπορεί άνετα να τρώει μια κλωτσιά και να καλείται να «κόψει το κεφάλι του» για το πώς θα ζήσει. Κάπως «εμφυλιοπολεμικά» δεν είναι όλα αυτά…;

 

1 Σε δηλώσεις του σε γαλλική εφημερίδα στις 17 Αυγούστου, ο Υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας Brice Hortefeux δεν κρύβει τη δυσαρέσκειά του να συγχέεται η πολιτική του γαλλικού κράτους με αυτή της ναζιστικής Γερμανίας. Δεν έχει και άδικο

2 Στις 10 Ιουλίου του 2002, ο τότε υπουργός Εσωτερικών κύριος Σαρκοζί δήλωνε στην Εθνοσυνέλευση: «Πώς άραγε γίνεται να βλέπουμε τόσα πολλά ακριβά αμάξια σε ορισμένους καταυλισμούς, τη στιγμή που μόνο ελάχιστοι δουλεύουν;».

3 Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διεξήχθη στις αρχές Αυγούστου, το 80% των ερωτηθέντων τάχθηκε υπέρ της αφαίρεσης της «τιμημένης» γαλλική υπηκοότητας από τους (επαναλαμβάνουμε) γάλλους πολίτες μεταναστευτικής καταγωγής που «εγκληματούν». «Καθόλου άσχημα», για τη γαλλική κοινωνία…


Αρέσει σε %d bloggers: