σχιζό metropolitans #3 – Σσσσς…, μας ακούνε

Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια ένα σκάνδαλο συγκλόνιζε την κοινή γνώμη το λεγόμενο «σκάνδαλο των υποκλοπών». Υποτίθεται τότε πως κάποιες «σκοτεινές δυνάμεις» είχαν εισάγει ένα λογισμικό παρακολούθησης τηλεφώνων και είχαν ξεκινήσει τις υποκλοπές σε καμιά εκατοστή τηλέφωνα που περιελάμβαναν μια αρκετά μεγάλη γκάμα ατόμων από ακροαριστερούς και αντιεξουσιαστές μέχρι και τον ίδιο τον τότε Πρωθυπουργό(!).

Γράφαμε τότε1: «Ίσως πάλι επειδή ένα σκάνδαλο μπορεί να γίνει το μέσο για να περάσει το κράτος ένα μήνυμα ή να εισάγει νέους κανόνες στο παιχνίδι. Ως άλλη μέθοδος δοκιμής και πλάνης (δοκιμάζονται τα κοινωνικά αντανακλαστικά και οι διαθέσεις), τα σκάνδαλα λειτουργούν έμμεσα σαν δημοψήφισμα και προλειαίνουν το έδαφος ακόμα και για μια (άτυπη) συνταγματική αναθεώρηση. Κάτι που σημαίνει ότι το κράτος δεν βάζει κανένα αυτογκόλ, απλώς στις συνθήκες που κάθε φορά διαμορφώνονται, κρίνει ποιο είναι το καταλληλότερο εργαλείο και ανάλογα το αξιοποιεί. Σε τελική ανάλυση, αυτό που μοιάζει με άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση». Και συμπληρώναμε για τα σκάνδαλα γενικά, αλλά και ειδικότερα για το ζήτημα των υποκλοπών: «Το μεγαλείο της ελληνικής εθνικής ενότητας. Όλοι μαζί δείχνουν τους Αμερικάνους και όλοι μαζί νοιάζονται για την εθνική ασφάλεια., ενώ παράλληλα διάφορα αλλά μικρά ζητηματάκια δημόσιας τάξης τρέχουν με τάξη και κοινή συναίνεση. Ανάδειξη της ανάγκης σκλήρυνσης των νομοθεσιών παρακολούθησης, εξοικείωση με τον πράκτορα ως επάγγελμα, λατρεία για τους μπάτσους, μίσος και εκμετάλλευση για τους ‘ξένους’. Το αίτημα για ασφάλεια στο επίκεντρο οδεύει χέρι χέρι με τον ολοένα εκφασισμό της κοινωνίας προς ένα νέο ολοκληρωτισμό. Προς μια προσεκτικά ενορχηστρωμένη χούντα». Παρουσιάζαμε, δηλαδή, ένα σχήμα στο οποίο τα σκάνδαλα ακολουθούσαν την εξής διαδικασία: Το κράτος άφηνε να παρουσιαστεί ένα σκάνδαλο, στη συνέχεια ξεκίναγε ένας δημόσιος διάλογος πάνω σε ζητήματα που θεωρούνταν αδιαμφισβήτητα. Το τέλος του διαλόγου στο πλαίσιο μιας παραιτημένης κοινωνίας είχε ως αποτέλεσμα την εξοικείωση του «κοινού».

Φτάνουμε έτσι στο 2010, όπου μετά από την «εξάρθρωση διαβόητων εγκληματικών και τρομοκρατικών οργανώσεων» που υποτίθεται πως πραγματοποιήθηκε χάρη στις υποκλοπές της ΕΥΠ, διαβάζουμε στις εφημερίδες: «Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι σε πολλές από τις περιπτώσεις των τηλεφωνικών αυτών παρακολουθήσεων δεν τηρούνται, όπως διαπιστώνει η ΑΔΑΕ, οι στοιχειώδεις κανόνες της τυπικής νομιμότητας! Οπως προκύπτει από στοιχεία της ετήσιας έκθεσης της Αρχής για τη Διασφάλιση του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), μόνο τον τελευταίο χρόνο (2009) υπερτριπλασιάσθηκαν οι νέες εισαγγελικές διατάξεις που επέτρεψαν την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών για άγνωστους λόγους «εθνικής ασφάλειας»! Είναι χαρακτηριστικό ότι την πενταετία 2004-2009, οι υποκλοπές και οι άρσεις απορρήτου σε όλο το φάσμα των τηλεπικοινωνιών (όπως στοιχεία ομιλητών, θέση, διάρκεια κλήσης κ.ά.), με πρόσχημα την «εθνική ασφάλεια» εκτινάχθηκαν έξι φορές πάνω, σε σχέση με την κρίσιμη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων! Το 2009 αυξήθηκαν επίσης κατά εννέα φορές σε σχέση με το 2004 και οι συνακροάσεις της ΕΥΠ για δίωξη σοβαρών εγκλημάτων! Ομως, ούτε η έξαρση της εγκληματικότητας ούτε φυσικά η καταστολή της δικαιολογούν τη διόγκωση των συνακροάσεων». (Ελευθεροτυπία, 28/08/10). Κάτι δεν πάει καλά…

1 Συγκεκριμένα το 2007 και στην μπροσούρα «Το μόνο σκάνδαλο είναι ότι υπάρχουν», η οποία αναφερόταν στα διάφορα σκάνδαλα που είχαν αρχίσει να συντροφεύουν το δημόσιο λόγο εκείνη την εποχή.


Αρέσει σε %d bloggers: