σχιζό metropolitans #3 – Τάφοι να’ ναι κι ότι να’ ναι…

«Στις νάρκες του Έβρου, στον πάτο του Αιγαίου...», λέει ένα σύνθημα. Κι εντάξει, όσον αφορά το Αιγαίο τα αποτελέσματα των «υπηρεσιών» που προσφέρουν οι στρατόμπατσοι, οι οποίοι φυλάνε τα σύνορα είναι εύκολο να τα αντιληφθεί κανείς: στον πάτο και τελειώσαμε. Όσον αφορά τον Έβρο, όμως, τα πράγματα δυσκολεύουν λίγο. Δεν μπορείς να παρατήσεις τα πτώματα των δολοφονημένων μεταναστών όπου να’ ναι. Αλλά και πάλι, τα «παλικάρια μας» δεν ζορίζονται. Μια μπουλντόζα αρκεί για να γίνει η δουλειά∙ σε δυο λεπτά ένας ομαδικός τάφος είναι έτοιμος. Και αν χρειαστεί, ανοίγεις κι άλλον δίπλα. Αν δε, υπάρχει και κανένας ανοιχτόμυαλος επιχειρηματίας στην περιοχή που δεν αφήνει τις ευκαιρίες να πάνε χαμένες, μπορεί «να μείνει και λίγο χρήμα στον τόπο». Και για του λόγου το αληθές ορίστε τι μας λένε οι εφημερίδες: «Τα τελευταία χρόνια η επίσημη Πολιτεία αποφάσισε να επιδοτήσει τη διαδικασία. Με διαγωνισμό ορίστηκε ανάδοχος του έργου γραφείο κηδειών. Κάθε πτώμα κοστολογείται προς 700 ευρώ». (Τα Νέα 12/09/10).

 

Δεν λέμε, ίσως και να ενοχλεί λίγο η κατάσταση με τους ομαδικούς τάφους. Είναι «χύμα» το θέαμα και πολλοί θα προτιμούσαν κάποια πιο τακτοποιημένη διαδικασία. Από την άλλη, βέβαια, συμβολίζει μια χαρά την εμπόλεμη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Αναφερόμαστε, φυσικά, στον πόλεμο που έχει κηρύξει το ελληνικό κράτος κατά των μεταναστών εργατών και της εργατικής τάξης γενικότερα. Γιατί τα σύνορα που συναντάνε οι μετανάστες στη διαδρομή τους προς τη Δύση δεν είναι απλές γραμμές πάνω στο χάρτη, ούτε απλώς υποδηλώνουν την αλλαγή «επικράτειας». Έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό να επιτελέσουν, καθώς περνώντας τα ο μετανάστης εργάτης γίνεται «παράνομος» και άρα αναγκασμένος να δεχτεί δουλειές και συνθήκες ζωής που κανένας «νόμιμος» ποτέ δεν θα δεχόταν. Η δυσκολία του να περάσει κανείς τα σύνορα, βρίσκεται δηλαδή σε ευθεία αναλογία με την ποιότητα του παραγόμενου προϊόντος που λέγεται «υποτιμημένη εργασία των ‘παράνομων’ μεταναστών». Κάτι που σημαίνει ότι αν κάποιος μπορεί να περάσει τα σύνορα πολύ εύκολα, τότε θα έρθουν μεν πολλοί δεν θα είναι όμως διατεθειμένοι για τα πάντα ούτε θα είναι αναγκασμένοι να κρύβονται διαρκώς. Και φυσικά, αν ζορίσουν πολύ τα πράγματα τα αφεντικά δεν θα βρίσκουν τα φτηνά χέρια που ζητάνε.

 

Γι΄αυτό η αναλογία πρέπει να είναι σωστά ρυθμισμένη με βάση την κάθε εποχή. Και τη ρύθμιση αυτή την εφαρμόζουν οι επαγγελματίες της βίας στα σύνορα, ο στρατός και η αστυνομία. Αυτή τη στιγμή μοιάζει να βρίσκεται κάπου στο 1 προς 5. Ένας στους πέντε καταφέρνει να περάσει και ένας στους πέντε πεθαίνει προσπαθώντας. Όποιος «τη γλιτώσει», θα ξαναδοκιμάσει… Οι ομαδικοί τάφοι, λοιπόν, των μεταναστών, αλλά και οι τάφοι γενικώς, είναι απαραίτητοι για τη συντήρηση της ελληνικής οικονομίας. Και όσο αυτή στριμώχνεται, τόσο πιο συχνά θα βλέπουμε τάφους∙ ατομικούς και ομαδικούς, μεταναστών και ντόπιων.

 

Όσο τώρα για τον ελληνάρα που πυροβόλησε την ταμπέλα του νεκροταφείου δίνοντας αυτό το στύλ αλά φαρουέστ, τι να πούμε; Μπορεί τις σφαίρες που έριξε, να τις βρει μπροστά του…


Αρέσει σε %d bloggers: