σχιζό metropolitans #4 – Οι μουσουλμάνοι και η εναντίον τους επίθεση στην Ελλάδα και διεθνώς

«Όλη η Αθήνα θα γίνει Ισλαμαμπάντ, σου το ’χα πει… Ο κάτοικος από την Αχαρνών έκανε πικρό χιούμορ: ας μάθουν και οι κάτοικοι του Κολωνακίου τι σημαίνει Ραμαζάνι και Μπαϊράμι, εμείς στις κάτω γειτονιές τα ξέρουμε απ’ έξω· έχουμε μάθει να μένουμε άγρυπνοι όταν τρωγοπίνουν οι γείτονες τις νύχτες του Ραμαζανιού, έχουμε μάθει να υπομένουμε τα γλέντια τους μετά μουσικής το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης…».

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 έχει γεννηθεί ένα νέο είδος ρατσισμού στις δυτικές μητροπόλεις που αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό τον «παλιό» φυλετικό ρατσισμό. Ο νέος ρατσισμός δεν ασχολείται με το αίμα, αλλά με τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και σήμερα είναι αυτού του είδος ο ρατσισμός που έχει βάλει στο στόχαστρο τους μουσουλμάνους μετανάστες εργάτες στην Ελλάδα και διεθνώς. Ο αντιμουσουλμανισμός και η ρητορική που τον συνοδεύει κάνει λόγο για «πολιτισμική καθυστέρηση των μουσουλμάνων που οφείλεται σε κάποια σκοτεινή όσο και εγγενή ροπή τους προς το παράλογο και το βίαιο». Γι’ αυτό και ο τρόπος που ζούνε είναι τάχα ακατανόητος και αλλόκοτος∙ ειναι διαφορετικός πολιτισμικά και γι΄αυτό κατακριτέος. Οι διατροφικές συνήθειες των μουσουλμάνων, η σεξουαλικότητά τους, οι ενδυματολογικές τους προτιμήσεις, οι αντιλήψεις τους για το τι είναι φιλία και τι είναι έχθρα, τι είναι οικογένεια και τι δεν είναι, έχουν υποτιμηθεί στο έπακρο και αυτό δεν συνέβη τυχαία ούτε μέσα σε μια νύχτα. Η ιδέα ότι «οι μουσουλμάνοι είναι επικίνδυνοι τρομοκράτες –ισλαμιστές αντάρτες στο εξωτερικό και πυρήνες εν υπνώσει στο εσωτερικό- που στα καλά καθούμενα ζώνονται με εκρηκτικά και κάνουν αυτοκτονικές επιθέσεις για να σπείρουν τον όλεθρο γύρω τους» δουλεύεται εδώ και πολύ καιρό στα δυτικά καπιταλιτικά κράτη.

Μέχρι πού φτάνει, όμως, αυτή η ιδεολογική επίθεση εναντίον εκατοντάδων εκατομμυρίων μουσουλμάνων ανά τον πλανήτη;

Ο Πρόεδρος της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος, Ναΐμ Ελγαντούρ, μιλώντας στον ΣΚΑΪ στις 16 Νοέμβρη τόνισε τα εξής:«Είναι θέμα πολιτισμού. Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα χωρίς τζαμί, πρέπει να γίνει σύντομα για να μαζέψουμε αυτούς τους χώρους λατρείας που φυτρώνουν συνεχώς».Μήπως, ωστόσο, η περίοδος που οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούσαν να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους στις δυτικές κοινωνίες-φτιάχνοντας τζαμιά- έχει παρέλθει; Μήπως στην Ελλάδα δεν μπαίνει πλέον ούτε καν αυτό το ζήτημα περί διαμεσολάβησης και αφομοίωσης των μουσουλμάνων; Μήπως βρίσκονται στα σκαριά άλλα σχέδια, ακόμα πιο καταστροφικά (άρα «αποτελεσματικά») γι’ αυτούς; Η ανέγερση ενός τζαμιού δεν μπορεί παρά να αποσκοπεί στον έλεγχο και τη διαχείριση των μουσουλμάνων εργατών από τους ίδιους τους εκπροσώπους τους, σε συνεργασία πάντα με το ελληνικό κράτος. Σε μια περίοδο, βέβαια, που τζαμιά πυρπολούνται σ’όλο τον ευρωπαϊκό βορρά και «παράνομοι» μουσουλμάνοι μετανάστες δουλεύουν μέχρι να καταρρεύσουν στα χωριά του ευρωπαϊκού νότου ή δολοφονούνται στα σύνορα, κάθε σενάριο περί καλυτέρευσης της ζωής τους μοιάζει να είναι «εκτός τόπου και χρόνου». Γιατί στην τελική, ακόμη κι αν φτιαχτεί ένα τζαμί στην ελληνική πρωτεύουσα, τίποτε δεν εξασφαλίζει σ’όλους αυτούς τους «υπό απαγόρευση» μετανάστες ότι θα τα καταφέρουν να υπάρξουν.

«Ηταν ζήτημα χρόνου να δούμε και αυτό το παράγωγο φαινόμενο της μαζικής λαθρομετανάστευσης. Η δημόσια προσευχή των μουσουλμάνων στα Προπύλαια και σε άλλα κεντρικά σημεία της Αθήνας δεν είναι απλώς μία διαμαρτυρία επειδή δεν έχει κατασκευαστεί τζαμί στην πρωτεύουσα. Είναι μία ειρηνική, αλλά ηχηρή επίδειξη δύναμης. Οι μουσουλμάνοι διακήρυξαν με την πρωτοβουλία τους όχι μόνο ότι είναι εδώ, αλλά και ότι είναι αποφασισμένοι να προβάλλουν δυναμικά τη δική τους θρησκευτικο-πολιτισμική ταυτότητα στον ελληνικό δημόσιο χώρο«. (Σταύρος Λυγερός)

 

Και είναι ακριβώς αυτή «η ηχηρή επίδειξη δύναμης» που κάνει το ελληνικό κράτος και τα αφεντικά του να προβληματίζονται. Γιατί εκείνο που τους ανησυχεί περισσότερο είναι η συλλογική έκφραση των μουσουλμάνων ως κοινότητας, μιας και γνωρίζουν καλά ότι για τους μουσουλμάνους εργάτες -όντας υπό καθεστώς εώς και καθολικής απαγόρευσης- δεν υπάρχουν περιθώρια επιλογής. Ξέρουν ότι τα μοναδικά καταφύγια που τους απέμειναν είναι τα δίκτυα κοινωνικής οργάνωσης που χτίζονται γύρω από την κοινή καταγωγή, τη θρησκεία, τις συγγενικές και φιλικές σχέσεις. Και είναι αυτά τα καταφύγια που τους δίνουν δύναμη για την απλή επιβίωση σε ένα κόσμο που φιλοδοξεί να τους αποκλείσει καθολικά από κάθε όψη της κοινωνικής ζωής. Είναι, λοπόν, «λογικό» που η δημόσια προσευχή των μουσουλμάνων σε κεντρικές πλατείες στην Αθήνα θορύβησε αρκετούς, αφού με τη συγκεκριμένη κίνησή τους δήλωσαν εμφατικά την παρουσία τους, αλλά και τη δύναμή τους να απαιτούν. Εν ολίγοις, η προσευχή στα Προπύλαια, για την οποία τόσος λόγος έγινε από τα μήντια, τα κόμματα και όλους τους φορείς μεσολάβησης, ήταν περισσότερο «πολιτική» απ’ όσο της αναγνωρίζεται και σίγουρα αρκετά ικάνη να δημιουργήσει «δεύτερες σκέψεις»…

Σημειώσεις: Καθημερινή, 17/11/10, “Αλλάχ Ακμπάρ στα προπύλαια”

Καθημερινή, 21/11/10, “Άποψη: Μια άλλη “κατάληψη””


Αρέσει σε %d bloggers: