σχιζό metropolitans #5 – Ιστορίες απ’ τον στρατό

«Σε κακό επικοινωνιακό χειρισμό» απέδωσε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Ε.Βενιζέλος το θόρυβο που προκλήθηκε στα μέσα του Φλεβάρη από τη διεξαγωγή της άσκησης «Καλλίμαχος», στο στρατόπεδο Κορομηλά του Δήμου Κιλκίς.

Σύμφωνα με το σενάριο, ευέλικτα και ταχύτατα τμήματα των Ενόπλων Δυνάμεων (γνωστά και ως Battlegroups) στα πλαίσια των ομάδων μάχης της HELBROC, του βαλκανικού σκέλους του ευρωστρατού στον οποίο συμμετέχουν Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία και Κύπρος, εκπαιδεύονται σε ιδιαίτερου ενδιαφέροντος στρατιωτικές ασκήσεις που αφορούν τη συνδρομή ευρωπαϊκών δυνάμεων σε ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ. Τέτοιες είναι: «επιχειρήσεις εκκένωσης πλήθους, καταστολή λαϊκών εξεγέρσεων, αποτροπή συγκρούσεων, διαχωρισμό αντιμαχόμενων μερών». Σκοπός τους, λένε, η έγκαιρη και αποτελεσματική διαχείριση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης…

 

«Δικάστε με για εγκλήματα πολέμου, συμμετείχα σε ομαδική δολοφονία». Αυτή ήταν η δήλωση του κ.Φορλίδα, πρώην προϊσταμένου τηλεπικοινωνιών το 2005 στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, στο Αφγανιστάν. Ως γνωστόν, ένας από τους ρόλους που είχε ανατεθεί στην ελληνική «ανθρωπιστική» αποστολή που συμμετείχε στον πόλεμο του Αφγανιστάν ήταν ο έλεγχος του αεροδρομίου της Καμπούλ. Σύμφωνα με τον Φορλίδα λοιπόν, η «ανθρωπιστική» δράση των ελλήνων φαντάρων εκεί «περιοριζόταν» στο να χρησιμοποιούν ορφανά σαν ανθρώπινη ασπίδα σε περίπτωση επιδρομής στο αεροδρόμιο από τους Ταλιμπάν,να πυροβολούν όποιον θεωρούν ύποπτο, να συμμετέχουν σε μαζικές δολοφονίες άμαχων πληθυσμών κι άλλα τέτοια ωραία. Ναι, λες και δε τα ξέραμε…

 

Οι κινήσεις που κάνει ο ελληνικός στρατός εντός και εκτός των συνόρων δεν μάς αιφνιδιάζουν. Οι επεκτατικές βλέψεις του ελληνικού κράτους, τη δεκαετία του ’90 στα Βαλκάνια και τα τελευταία χρόνια και στην Ανατολική Μεσόγειο, ενισχύουν τη διαπραγματευτική θέση του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Γιατί για να έχεις λόγο πρέπει πρώτα να κάνεις και καμιά σκατοδουλειά… Έτσι, φαίνεται πως οι έλληνες φαντάροι δεν βρίσκονται πουθενά για να φτιάχνουν δρόμους, σχολεία και γιοφύρια, επιβεβαιώνοντας έτσι την «ανθρωπιστική» τους δράση, κι ας «ανακαλύπτουν με όλο και μεγαλύτερη έκπληξη» ότι ειρηνευτική αποστολή σημαίνει να κάνεις κι εσύ πόλεμο. Να φτιάχνεις ασπίδες με αμάχους, να πυροβολείς στο ψαχνό, να καταστέλλεις όποιον διεκδικεί, να εκτελείς το καθήκον της πατρίδας σου με την όποια συνέπεια, με το όποιο αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, να στηρίζεις και ενίοτε να συγκαλύπτεις τις κινήσεις του ελληνικού κράτους στο εξωτερικό: αυτή είναι η «συμφωνία» για όποιον λέει πως «το συμφέρον όλων μας, είναι το εθνικό μας συμφέρον». Και από τη στιγμή που τα δείγματα της ελληνικής διαθεσιμότητας κράτους και κοινωνίας για όλο και μεγαλύτερη επέκταση, για όλο και περισσότερη βαρβαρότητα είναι αδιαμφισβήτητα, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να αναρωτιέται κανείς «μήπως, όμως, δεν είναι όλα σκατά στο στρατό;». Είναι και παραείναι…


Αρέσει σε %d bloggers: