σχιζό metropolitans #5 – Ο πολυεθνικός εργάτης στο επίκεντρο

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι μέρος ενός κύκλου αγώνα που όλο και διευρύνεται. Οι αγώνες των μεταναστών της Μανωλάδας, οι αγώνες των μεταναστών του προσφυγικού καταυλισμού στην Πάτρα, οι συγκρούσεις στη Θεσσαλονίκη των αφρικανών μεταναστών εργατών με την αστυνομία μετά την δολοφονία του Τόνι Ονούα, η απεργία των αλιεργατών στη Μηχανιώνα, οι διαδηλώσεις για το σχίσιμο του Κορανίου το ’09 και η συμμετοχή των μεταναστών στον Δεκέμβρη του ’08 και φυσικά πολλά ακόμη που δεν φτάνουν κατ’ ανάγκη στα πρωτοκοσμικά αυτιά. Ένας κύκλος αγώνα, λοιπόν, που όλο και διευρύνεται και που αυξάνει την έντασή του∙ ένας κύκλος αγώνων που έχει στο επίκεντρό του τον πολυεθνικό εργάτη της Ελλάδας.

Και ήταν πραγματικά εύστοχοι οι 300 απεργοί πείνας στα αιτήματά τους, ζητώντας «νομιμοποίηση όλων των μεταναστών», γιατί έβαλαν στη δημόσια συζήτηση αυτό που όλα τα κανάλια και όλοι οι πολιτικοί προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να αποφύγουν να συζητήσουν: το γεγονός, δηλαδή, πως ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης βρίσκεται στην «παρανομία» με το ζόρι. Μια «παρανομία» που, όσο και αν κάνουν πως φρίττουν με αυτήν, γεμίζει τις τσέπες των αφεντικών. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, θα ήταν πολλοί εκείνοι που θα προτιμούσαν να μιλήσουν για τα «προβλήματα του κακόμοιρου του μετανάστη» ή για την ανάγκη για φιλανθρωπία και ανθρωπισμό. Ο αγώνας των μεταναστών, όμως, δεν ξέφυγε από τον αρχικό στόχο: έδειξε ότι δεν επρόκειτο για «κακομοίρηδες», αλλά για εργάτες που δεν ζητούσαν «φιλανθρωπία». Ζητούσαν ταξική αλληλεγγύη και ο αγώνας τους ήταν αγώνας για προλεταριακή αξιοπρέπεια.

Αυτός ήταν και ο λόγος που τα αφεντικά, οι πολιτικοί τους και οι δημοσιογράφοι τους χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να τσακίσουν την όλη δράση∙ από την αστυνομική καταστολή ως την επιλεκτική επικοινωνιακή προβολή, από τις συζητήσεις για «υγειονομική βόμβα» ως το χουντικό σόου που στήθηκε μπροστά στη Νομική. Οι μικροαστοί και τα διάφορα αφεντικά ούρλιαξαν και σκύλιασαν μπροστά στον αγώνα των μεταναστών: «οι μετανάστες δεν θα γίνουν νόμιμοι ποτέ», έλεγαν. Και είμαστε σίγουροι πως θα κάνουν τα πάντα για να συνεχίσει η κατάσταση να είναι έτσι, γιατί η «παρανομία» των μεταναστών εξασφαλίζει τα δικά τους κέρδη. Σαν να λέμε, οι μετανάστες εργάτες είχαν απέναντι τους τον φασισμό της ελληνικής κοινωνίας∙ τον πόλεμο κατά της εργατικής τάξης με όλα τα μέσα.

Παρόλ’ αυτά, οι 300 μετανάστες εργάτες, αλλά και όσοι ακολουθήσουν στο μέλλον, είναι η έκφραση του πολυεθνικού εργάτη που ψάχνει να βρει τους τρόπους έκφρασής του∙ που ψάχνει να βρει την οργάνωσή του. Μέσα από λάθη και νίκες, ατυχείς συμμαχίες και λανθασμένες επιλογές, αλλά και μεγαλειώδεις στιγμές, όταν με παροιμιώδες θάρρος ψηλαφεί τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στην εμφάνισή του στο προσκήνιο. Μέχρι η «σχεδόν αόρατη» εργατική τάξη της Ελλάδας να διεκδικήσει σιγά σιγά τον χώρο της και την ενότητά της με την υπόλοιπη εργατική τάξη. Κι όταν θα συμβεί αυτό, τρόμος θα καταλάβει το στρατόπεδο των αφεντικών, μιας και απέναντί τους θα έχουν το προλεταριάτο.

Η πολυεθνική εργατική τάξη, λοιπόν, είναι εδώ και προσπαθεί να ανακαλύψει τον δρόμο της μέσα από τους αγώνες της. Ο δρόμος αυτός είναι μακρύς και προφανώς βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Μια αρχή όμως που βάζει επιτέλους το ζήτημα της ενότητας της εργατικής τάξης, της εξάλειψης των διαχωρισμών, της οργάνωσης και της αντεπίθεσης. Αν οι ντόπιοι εργάτες γυρίζουν τώρα την πλάτη, μετά σίγουρα θα είναι πολύ αργά…


Αρέσει σε %d bloggers: