σχιζό metropolitans #5 – Της φυλακής τα σίδερα…

Ταλαιπωρία χαρακτηρίζουν στην καλύτερη περίπτωση οι περισσότεροι τη μετακίνηση στην πόλη, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για την Αθήνα. Απίστευτη κίνηση, νεύρα, συνωστισμός, ορθοστασία. Πέρα όμως από την προφανή περιγραφή της καθημερινότητας στα μέσα μαζικής μεταφοράς και της “δίκαιης” αντίδρασης που μπορεί να συνοψιστεί στον αξέχαστο στίχο “θέλω να χορέψω στ’αστικά λεωφορεία”, η μετακίνηση στην πόλη είναι μια παραγωγική διαδικασία. Στις δημόσιες συγκοινωνίες μεταφέρεται το εμπόρευμα εργασία, μετακινείται ο εργάτης από τη δουλειά στο σπίτι, για να αναπαραχθεί ως εργατική δύναμη, στη διασκέδαση, για να καταναλώσει. Ο χρόνος μετακίνησης δεν είναι απλά και μόνο χαμένος χρόνος, είναι απλήρωτος χρόνος εργασίας που αντί να μας το πληρώνουν, πληρώνουμε εμείς!

Τώρα τελευταία άρχισε να προπαγανδίζεται με αυξανόμενη ένταση ότι τα μμμ σαν δημόσιο αγαθό που είναι, η καλή τους λειτουργία και επιβίωση εξαρτάται από την συνέπειά μας να χτυπάμε εισιτήριο. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αύξηση της τιμής του εισιτηρίου. Σε μια περίοδο που μας κόβουν τους μισθούς, η αύξηση αυτή συμβάλλει στην ολοένα υποτίμησή μας ως εργάτες.

Και μπορεί η μη καταβολή κομίστρου στις συγκοινωνίες να έμεινε ως έχει, πταίσμα δηλαδή και «σε τιμωρία με κράτηση ή πρόστιμο», αλλά δεν είναι να ξεχνιούνται τα σχέδια του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων που το ήθελαν να μετατρέπεται σε πλημμέλημα «με φυλάκιση ως τριών μηνών και χρηματική ποινή». Πράγμα που σημαίνει το να μην χτυπάς εισιτήριο θα αντιμετωπιζόταν ως ένα ακόμα θέμα δημόσιας τάξης με ό,τι αυτό συνεπάγεται…


Αρέσει σε %d bloggers: