σχιζό metropolitans #4 – Είμαστε όλοι μετανάστες

Εδώ και καιρό έχουμε μία θέση απέναντι στο ζήτημα του ρατσισμού στην Ελλάδα που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στα συνθήματα «ο ρατσισμός ρίχνει τα μεροκάματα», και «είμαστε όλοι μετανάστες». Αυτό που θέλει να πει ο ποιητής είναι πως η «μοίρα» των μεταναστών είναι ταξικά προσδιορισμένη. Ωστόσο, η ταξική «μοίρα» είναι μία (δεν είναι άλλη για τον οικοδόμο, άλλη για τον υπάλληλο γραφείου, άλλη για τον κούριερ, άλλη για τον Έλληνα εργάτη, και άλλη για τον μετανάστη). Τη μοιραζόμαστε όλοι μας, ασχέτως του αν κάποιος έχει οράματα μεγαλείου και θεωρεί πως η πάρτη του είναι αποκομμένη από το σύνολο. Το σύνθημα καλούσε λοιπόν να αντιληφθούμε όλοι αυτό το απλό γεγονός∙ καλούσε να αντιληφθούμε πως όσο οι μετανάστες εργάτες στην Ελλάδα παραμένουν παρανομοποιημένοι και υποτιμημένοι, τόσο και αυτοί θα αποτελούν μια «εικόνα από το μέλλον», το ζοφερό μέλλον που επιφυλάσσεται σε όλους μας και που έχει αρχίσει πλέον σιγά σιγά να σχηματοποιείται και να γίνεται πραγματικότητα.

Θα μπορούσε κάποιος, όμως, να αντιτάξει, ότι ο ρατσιστής έχει πλήρη γνώση του τι είναι αυτό που κάνει, έχει πλήρη γνώση των υλικών συμφερόντων που αποκομίζει από τον ρατσισμό. Και πράγματι, οι Έλληνες μικροαστοί είναι αυτοί που μετατράπηκαν σε αφεντικά εν μια νυκτί, που έχτισαν σπίτια, που έβγαλαν τόσα λεφτά από τα χωράφια, που εκμεταλλεύτηκαν την εργασία των μεταναστών. Και αυτό το κατάφεραν χάρη στα εξευτελιστικά μεροκάματα που έδιναν εξαιτίας του ρατσισμού. Θα πει αυτός ο κάποιος, λοιπόν: «Και τι μας νοιάζει αν όλοι αυτοί που τόσα χρόνια έσκαβαν τους λάκκους για άλλους, πέσουν τελικά και οι ίδιοι μέσα;», «Ποιο το νόημα να προσπαθείς να πείσεις κάποιον που ωφελήθηκε από τον ρατσισμό και προσδοκάει ακόμη περισσότερα κέρδη, πως ο δρόμος που έχει πάρει είναι μονόδρομος;». Πράγματι, δεν υπάρχει κανένα νόημα σε κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό και τα συνθήματα αυτά δεν απευθύνονται σε εκείνους που πραγματώνουν τον φασισμό τόσα χρόνια. Το σύνθημα αυτό υπάρχει για να θυμίζει πως ο αντιρατσισμός δεν είναι υπόθεση φιλανθρωπίας και ευαισθησίας, αλλά ένα ταξικό καθήκον∙ είναι εδώ για να θυμίζει πως οι ρατσιστές και οι φασίστες είναι εχθροί της εργατικής τάξης στο σύνολό της και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται.

 


Αρέσει σε %d bloggers: