σχιζό metropolitans #4 – Ο κύριος Νίκος,… τώρα και δημοτικός σύμβουλος

Αν κάτι είναι πραγματικά προβλέψιμο στην Ελλάδα αυτό είναι η συχνότητα με την οποία οι κάτοικοί της πέφτουν από τα σύννεφα. Για άλλη μια φορά, πολύς κόσμος «έπεσε από τα σύννεφα» βλέποντας τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Ακόμα περισσότερος κόσμος, βέβαια, έπεσε από τα σύννεφα, μιας και στο αποτέλεσμα αυτό «ανακάλυψε» την ύπαρξη του φασισμού στην Ελλάδα, μετατρέποντας έτσι το ψιλόβροχο σε καταστρεπτικό χαλάζι. Έλα, όμως, που ο φασισμός (και ο ανάλογος κόσμος που θα ψήφιζε τους φασίστες) ήταν παρών στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια. Έλα, όμως, που όποιος δεν ήθελε να τον δει, δεν το έκανε από επιλογή και από συμφέρον (κάποιοι ήταν σε φάση «πού να τρέχεις τώρα», κάποιοι είχαν ξεκάθαρο υλικό συμφέρον, κάποιοι έχαναν ψήφους, κάποιοι ήταν μέρος του, οπότε καλύτερα να μην τα πολυσηζητάμε, ενώ σε κάποιους άλλαγε η όλη κατάσταση απλώς χάλαγε τον υπερεπαναστατικό τους ύπνο). Για να το πούμε με άλλα λόγια, ο φασισμός ήταν εδώ και εκφραζόταν μέσα από όλα τα κόμματα, είτε με την ΝΔ, είτε με το ΠΑΣΟΚ του «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», είτε με το ΚΚΕ της Κανέλλη, είτε με τον ΣΥΝ του Αλαβάνου, του νέου πατριωτισμού και της ελληνοσερβικής φιλίας. Γι’ αυτό και στην Ελλάδα δεν υπήρχε ένα συμπαγές φασιστικό κόμμα που θα ερχόταν να εκφράσει αυτόν τον χώρο (ακόμη περισσότερο από την ίδρυση του ΛΑΟΣ και μετά). Ας μην ξεχνάμε ότι όποτε υπήρχε ανάγκη, ο εθνικός κορμός κατέβαινε σύσσωμος και παρατασσόταν σε «θέση μάχης» χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Τι να προτοθυμηθεί κανείς, τα «μακεδονικά συλλαλητήρια» των αρχών της δεκαετίας του ’90, το μίσος και την εκμετάλλευση των μεταναστών εργατών, το πογκρόμ κατά των Αλβανών μεταναστών το 2004, την πολιτική στήριξη στην μπατσοκρατία των τελευταίων χρόνων;

Τι συνέβη, λοιπόν, εν έτει 2010 και ο σκυλομούρης άριος της Χρυσής Αυγής κατάφερε να πάρει 10.000 ψήφους και να βγει δημοτικός σύμβουλος; Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι πως μπορεί μεν ο φασισμός εκφράζεται από όλο το υπόλοιπο κομματικό σύστημα, αλλά προφανώς όσο η κρίση προχωράει ένα κομμάτι του πληθυσμού αναζητά μια όλο και πιο σκληρή γραμμή, αφού δεν ικανοποιείται πλέον με την «πολιτική» έκφραση και εξουσιοδοτεί λουμπενικούς με μαχαίρια για να κάνουν «τη δουλειά». Τα υπόλοιπα, τα πιο θεαματικά (αλλά εξίσου φασιστικά), μπορεί κάλλιστα να τα αναλάβει ο κύριος Ψινάκης που κατέβηκε στις εκλογές με τον political correct συνδυασμό του Κακλαμάνη και βγήκε πρώτος σε ψήφους. Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα με τη Χρυσή Αυγή είναι ότι είναι αδύνατον να την δει κάποιος χωριστά από το κράτος. Γιατί η Χρυσή Αυγή είναι το κράτος το ίδιο. Κι εντάξει, οι ψήφοι χρειάζονταν για να βγει ο Νίκος δημοτικός σύμβουλος, αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό. Στο κάτω κάτω 10.000 ρουφιάνοι εύκολα βρίσκονται στους δρόμους της Αθήνας (και σίγουρα πολλοί περισσότεροι, αν χρειάζονται). Το ζήτημα είναι ότι για να βγάλει η Χρυσή Αυγή αντιπρόσωπο στο δημοτικό συμβούλιο, πιο πριν θα έπρεπε να δώσει το πράσινο φως το κράτος (ένα τηλεφώνημα από την ΕΥΠ θα έφτανε για να μην κατέβει στις εκλογές). Και από τη στιγμή που το πράσινο φως δόθηκε, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει αυτό για τη Χρυσή Αυγή και για τους δρόμους. Γιατί κάτι μας λέει πως σημαίνει περισσότερα λευτάκια, περισσότερη διαπλοκή με τους κρατικούς μηχανισμούς∙ σημαίνει δόντι στο δημόσιο για να ρουφάνε, σημαίνει ξέπλυμα από την εικόνα του μαχαιροβγάλτη βομβιστή, σημαίνει «αναβάθμιση» ορισμένων άχρηστων ναζήδων σε δημοτόμπατσους. Σημαίνει, εν ολίγοις, αναβαθμισμένη συμμετοχή της συγκεκριμένης ναζιστικής γκρούπας στον κρατικό σχεδιασμό. Κάτι που θα δούμε και στους δρόμους (και όχι αποκλειστικά στον Άγιο Παντελεήμονα).

Παρόλ’ αυτά, όπως και το «ποσοστό» του φασισμού δεν μετριέται σε ψήφους αλλά σε βλέμματα στο λεωφορείο, έτσι και η συγκεκριμένη γκρούπα μπορεί να φύγει όπως ήρθε. Εκείνο, όμως, που πραγματικά δεν είναι συγκυριακό είναι η κατεύθυνση που παίρνουν τα πράγματα∙ μια κατεύθυνση ανοιχτά φασιστική. Φασιστική όχι σαν κάποια επανάληψη της ιστορίας με την έννοια ότι θα ξαναέρθει ένας «κακός» τύπος με μουστάκι, αλλά σαν την εφαρμογή μιας ανοιχτής πολιτικής επίθεσης προς την εργατική τάξη στο σύνολό της. Γιατί το εκλογικό ποσοστό της Χρυσής Αυγής είναι η ίδια ιστορία με τις διάφορες επιτροπές κατοίκων που στήνουν σκηνικά τρόμου (σε όλο το κέντρο και ακόμα πιο πέρα), και αυτές με την σειρά τους είναι η ίδια ιστορία με την κατάληψη του δημόσιου χώρου από την αστυνομία ή τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους (με τη μορφή της παροχής) και τη γιγάντωσή του με τη μορφή του ελέγχου. Πρόκειται για τα συστατικά στοιχεία μιας διαδικασίας συνολικής υποτίμησης των προλετάριων που συγκροτείται υπό την επίβλεψη του κράτους εν μέσω κρίσης. Μας φαίνεται, λοιπόν, πως μόνο στην κατανόηση της διαλεκτικής τους σχέσης μπορεί να βρεθεί η κατανόηση του επερχόμενου φασισμού. Και μόνο σε αυτήν την κατανόηση μπορούμε να ελπίζουμε για να χτιστούν γραμμές άμυνας και επίθεσης. «Ξελασπώστε το μέλλον», που λέει και ο ποιητής…


Αρέσει σε %d bloggers: