σχιζό metropolitans #5 – Hip hop ain’t dead, it lives in my head. (part 1)

Diss, flow, battle, breakbeats. Τι είναι όλα αυτά ρε μεγάλε;; Από πού έχουν ξεφυτρώσει τόσα χρόνια και ειδικά τα τελευταία που το hip hop στην Ελλάδα παίρνει ξανά την ανηφόρα; Όσο γι’ αυτούς τους μυστήριους τύπους με τα φαρδιά και τα καπέλα είναι ένα «κάρο» ψώνια του mtv ή φιγούρες του δρόμου με ένα «κάρο» αρνήσεις;

Πολλά γράφονται και ακόμα περισσότερα ακούγονται για το hip hop. Για την εμπορευματοποίησή του, τη χλιδή, τη γκλαμουριά, το macho style. Αλλά το hip hop,  όπως και κάθε υποκουλτούρα, δεν ξεπήδησε ένα ωραίο πρωινό που είχε λιακάδα. Έχει ιστορία. Τη δική του ιστορία, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μαύρη νεολαία των ghetto στις Η.Π.Α. Και για να μην ξεχνιόμαστε ghetto σημαίνει όλα τα ευκόλως εννοούμενα, που δεν παραλείπονται. Δηλαδή ρατσισμός, αποκλεισμός, ανεργία, υποτίμηση, αλητεία, εξακριβώσεις από μπάτσους και κυνηγητά (ναι, όπως στις ταινίες!), ναρκωτικά σε κάθε στενό και άλλα τόσα ωραία… Όλο αυτό το πακέτο για το πιο σκληρά υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης των Η.Π.Α. που έψαχνε τις διεξόδους του, μέσα στις αντιφάσεις του. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, ήξερε να το γλεντάει!!!

Αν και λίγες γραμμές δεν μπορούν να περιγράψουν ούτε στο ελάχιστο τη δημιουργία του hip hop στα τέλη των 70’s και στις αρχές των 80’s, η ιστορία πάει κάπως έτσι… Στα πάρτυ των ghetto, οι dj (disc jockey) άρχισαν σιγά σιγά να μιξάρουν κομμάτια και να απομονώνουν ήχους και λούπες για να γίνεται η μουσική συνεχόμενη και ακατάπαυστα χορευτική. Τότε, ήταν που οι συμμορίες έκαναν ανακωχή από τις μάχες στους δρόμους και ξεκινούσαν τις χορευτικές μάχες στις πίστες και τους μουσαμάδες (breakdance). Ανταγωνιστές με φιγούρες και όχι με όπλα. Ο mc (master of ceremony), αυτός που κρατούσε το μικρόφωνο δηλαδή, από μερικές ατάκες που έλεγε πάνω στη μουσική, άρχισε να αυτοσχεδιάζει και να λέει ρίμες πάνω στο ρυθμό που γίνονταν όλο και περισσότερες (rapping). To πικ απ χρησιμοποιήθηκε, όχι απλά για να παίζει δίσκους, αλλά σαν ένα νέο μουσικό όργανο με τα scratch να γίνονται οι νότες του (djing). Η κουλτούρα αυτή του hip hop συμπληρωνόταν  με το τέταρτο στοιχείο της, τους «βομβαρδισμούς» από χρώματα και μηνύματα στους γκρίζους τοίχους της πόλης (graffiti). Ένα μείγμα ήχων, λέξεων, κινήσεων και χρωμάτων , άκρως ανατρεπτικό και σε ευθεία αναλογία με το δρόμο. Μια κουλτούρα που γιγαντωνόταν και εξαπλωνόταν σε όλες τις πόλεις των Η.Π.Α., αλλά και σε κοινότητες πέρα από αυτές των αφρο-αμερικάνων∙ κυρίως εκείνης των ισπανόφωνων μεταναστών από το Μεξικό. Καθόλου τυχαίο, αν φανταστεί κανείς τα κοινά τους ταξικά χαρακτηριστικά.

Σ’ όλα αυτά τα χρόνια δεν έλειψε ποτέ από το hip hop ο πολιτικός στίχος. Συγκροτήματα και rappers (πχ Public Enemy, Deadprez) έθεταν ζητήματα μέσα από τα κομμάτια τους και υπερασπίζονταν τις ιδέες τους, το χρώμα τους, την τάξη τους. Δεν θα μπορούσε να λείπει άλλωστε κάτι τέτοιο, αφού το hip hop δεν είναι μια μουσική που φτιάχτηκε με πειράματα στο εργαστήριο, αλλά μια μουσική που φτιάχτηκε από ανθρώπους στο δρόμο. Από εκείνους τους ανθρώπους που η ζωή τούς είχε κλείσει την πόρτα και μάλιστα είχε διπλοκλειδώσει, ενώ το «αμερικανικό όνειρο» δεν ήταν παρά ο «αμερικανικός εφιάλτης».

Καλά όλα αυτά, όμως αυτό το τσίρκο με τους gangstas και τις bitches που κολλάει;; Όπως το έγκλημα είναι στοιχείο του ghetto, έτσι δεν θα μπορούσε να λείπει το gangsta rap από τη hip hop, το οποίο ειδικά από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μετά, έγινε mainstream πουλώντας εκατομμύρια δίσκους. Τα ναρκωτικά, η βία, η χλιδή και ο σεξισμός έγιναν τα πρότυπα, γιατί αυτό πουλούσε και ο καπιταλισμός φυσικά ήταν εκεί για να το αγοράσει (και να το ξανα-μοσχοπουλήσει). Το hip hop χωρίστηκε σε στρατόπεδα, τρώγοντας με τα μανίας τις σάρκες του. Ένας πραγματικός πόλεμος που είχε ακόμα και νεκρούς.

Κι έτσι, τριάντα χρόνια μετά, τα hip hop συγκροτήματα μοστράρονται στα charts ανά τον κόσμο, πουλώντας βία, γκλαμουριά και ματαιοδοξία. Όμως ακόμα υπάρχουν εκατομμύρια b-boys και b-girls που το κρατάνε αληθινό στο δρόμο∙ εκεί που γεννήθηκε, έξω από την τηλεόραση και τις εμπορικές μαλακίες. Το διαδίδουν μέσα από τις συμπεριφορές τους, τους κώδικες και  την κουλτούρα τους. Για πολλούς βρίσκονται στην αφάνεια, αλλά ως γνωστόν μονάχα οι φελλοί και οι κουράδες επιπλέουν σ’ αυτήν την κοινωνία…

(Στο επόμενο: Στιγμές από το hip hop στην Ελλάδα)


Αρέσει σε %d bloggers: