σχιζό metropolitans #5 – West side stories

Ας παρακολουθήσουμε ένα «φανταστικό» διάλογο μεταξύ δύο φίλων από τις δυτικές γειτονιές της Αθήνας που γνωρίζονται από παιδιά και είχαν το θράσος να πιστεύουν ότι μεγαλώνοντας θα μπορούσαν να βρούνε μια εργασία που θα τους εξασφάλιζε τα «προς το ζην».

-Τι κάνεις φιλαράκι; Με τη δουλειά πώς πάει;

-Ποια δουλειά; Δεν βλέπεις τι γίνεται; Ζόρικα, πολύ ζόρικα…

-Άσε κι εγώ μια από τα ίδια. Δύσκολα τα πράγματα βλέπεις, δύσκολες και οι εποχές. Αν κι εγώ από πάντα, από τότε που βγήκα στην παραγωγή δηλαδή, έτσι τα θυμάμαι.

-Σου τα’ λεγα εγώ δεν σου τα’ λεγα και πέρυσι και πρόπερσι και πριν από δέκα χρόνια, αν δεν σηκώσουμε κεφάλι θα μας ρίξουνε πιο χαμηλά; Έτσι κι έγινε. Θυμάσαι τότε που δούλευες στον κυρ Μήτσο οχτάωρο πενθήμερο με τα ενσημά σου, με τις άδειες σου, με τα επιδόματά σου, με τα όλα σου;

-Αν θυμάμαι λέει… πού όμως τώρα να βρούμε τέτοιο «κελεπούρι», μου λες πού; Και μετά τα δυο χρόνια βγήκα και ταμείο ανεργίας. Από τότε έχω να ξαναβγώ ταμείο. Όχι βέβαια ότι τότε ήταν καλά, αλλά, όπως και να το κάνουμε, δουλειά τέτοια δεν ξαναπέτυχα. Σε όλες κάτι μου κουτσουρεύανε. Το ένα αφεντικό δεν μου πλήρωνε τις υπερωρίες, τσακώθηκα, έφυγα. Το άλλο, σε εκείνη την πιτσαρία που δούλευα με μηχανάκι, θυμάσαι;, με ήθελε ανασφάλιστο. Τι να κάνω; Έμεινα, για λίγο έλεγα, με βρήκε σε ανάγκη βλέπεις. Μέχρι που είχα εκείνο το ατύχημα κι έχασα και τ’αυγά και τα πασχάλια. Άκρη με εκείνη την ιστορία ακόμη δεν έχω βγάλει…πληρώνω ακόμη τα σπασμένα.

-Γιατί εγώ πάω καλύτερα; Έχω φτάσει πόσο χρονών κι εκεί που έλεγες ότι μετά από τόσα χρόνια στην εταιρεία, κάπως θα το έχω φτιάξει το πράγμα, τελικά, από το κακό στο χειρότερο πηγαίνει. Και να, το αφεντικό ζορίζεται και λέει πως δεν βγαίνει. Χρησιμοποιεί και σαν άλλοθι την κρίση, και να, αρχίζει να αργεί να σε πληρώσει, και να, σου κόβει ώρες, σου κόβει μέρες, τώρα, ακούγεται, πως ετοιμάζει και απολύσεις.

-Να δω τι άλλο θα μας κόψουνε για να την βγάλουνε αυτοί καθαρή. Και ξέρεις κάτι, να δουλεύεις λιγότερο μια χαρά είναι, το θέμα είναι ότι πληρώνεσαι και λιγότερο. Και το νοίκι μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει δεν σε ρωτάει αν το αφεντικό σου σε πλήρωσε κανονικά.

-Αν το αφεντικό σου είναι ένα. Γιατί, για παράδειγμα ο ανηψιός μου που τελείωσε μαθηματικός δουλεύει σε φροντιστήρια, κάνει και ιδιαίτερα. Όλη μέρα τρέχει. Δύο ώρες δουλεύει στον ένα, τρεις ώρες στον άλλο για να συμπληρώσει με το ζόρι το μηνιάτικο. Λάστιχο τον έχουνε κάνει. Όσο για τα ένσημα ούτε ο ίδιος ξέρει πόσα συμπληρώνει κάθε μήνα κι αν θα του φτάσουνε ποτέ για να πάρει έστω μια φορά κι αυτός ταμείο. Αφού εννοείται ότι την σύνταξη, κι αυτό ισχύει σχεδόν για όλους της δικής μας γενιάς, θα την δούμε μόνο στα όνειρά μας.

– Και πού είσαι ακόμη… τον Κώστα τον θυμάσαι… είναι άνεργος πόσο καιρό. Κοντεύει να κλείσει χρόνο, και τα χρέη έχουν αρχίσει να τρέχουν και δεν φτάνει. «Οι μικρές αγγελίες» λέει, «έχουν ανοίξει κάτι λάκκους που μας περιμένουν για να μας χώσουν όλους μέσα». Τα τελευταία που εξαγγέλλουν περί του τέλους του επιδόματος ανεργίας και το ξεκίνημα του λεγόμενου επιδόματος απασχόλησης τα έχεις ακούσει;

-Κάτι έχει πάρει το αυτί μου. Όσοι είναι άνεργοι, λέει, αφού καταγραφούν, θα επιδοτούνται μόνο αν δέχονται να δουλέψουν σε οποιαδήποτε δουλειά τους προσφερθεί, ανεξαρτήτως συνθηκών, ωραρίου και αμοιβής. Αληθεύει;

Εμένα η γνώμη μου είναι ότι τέτοιες ιδέες «τις ρίχνουν στο τραπέζι» για να δούνε «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος». Πάντως, δεν γίνεται να μη σκεφτείς πως τέτοιου τύπου πολιτικές βρωμάνε ολοκληρωτισμό.

Σκούρα τα πράγματα δηλαδή. Κι εντάξει, αυτοί όχι μόνο μας δουλεύουνε ψιλό γαζί, λέγοντας πως για όλα τα άσχημα που μας βρήκανε φταίει η τρόικα, το ΔΝΤ, το Μνημόνιο, το κακό το ριζικό μας ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, αλλά βρε αδερφέ με την γκρίνια και την κλάψα δεν βγάζεις και τίποτα. Άντε να φωνάξουμε κι όσους άλλους βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, και ν’αρχίσουμε να κλαίμε τη μοίρα μας… Το βρίσκεις εσύ αυτό σωστό; Εγώ πάντως δεν είμαι για τέτοια.

-Κοίτα, συμφωνώ πέρα ως πέρα κι αυτά τα: «το αφεντικό μου δεν βγαίνει… ας κάνουμε λίγο υπομονή» ή τα άλλα τα εθνικιστικά πως «η πατρίδα βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση και γι’αυτό ας ξανακάνουμε υπομονή» εμένα δεν με πείθουνε καθόλου. Άσε που αυτοί που τα λένε δεν μου μοιάζουνε και τόσο δικοί μας. Όποτε έχω μπλεχτεί σε κουβέντα μαζί τους, σε καβγά καταλήγουμε. Είναι εχθρικοί σου λέω.

-Ε, πώς να μην είναι αφού δεν μπορούν να καταλάβουν το προφανές, ότι δηλαδή τα συμφέροντα τα δικά μας δεν έχουν καμιά σχέση – ίσα ίσα που είναι και συγκρουόμενα – με τα συμφέροντα του κάθε αφεντικού ή του κράτους.

-Να μας ρουφήξουνε το αίμα θέλουν, να μας κάνουν πιο φτηνούς για να μπορούν να είναι αυτοί πιο ανταγωνιστικοί. Αυτό θέλουν. Και για την κατάστασή μας αυτοί φταίνε.

πα φιλαράκι, εντάξει αυτοί φταίνε αλλά κι εμείς τι κάνουμε τόσα χρόνια; Καταγγελίες δεν κάνουμε, χωρίς ένσημα δουλεύουμε, αν δουλεύουμε. Στον δρόμο, γιατί αυτά από τον καναπέ δεν γίνονται, να διαμαρτυρηθούμε δεν κατεβαίνουμε.

-Εντάξει, τότε να οργανωθούμε να κάνουμε κάτιτις πιο συλλογικό, αλλά ούτε αυτό το βλέπω να γίνεται.

-Δεν ξέρεις, λέγε λέγε, βρίσκουμε και μερικούς ακόμη – γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονται από μόνα τους – κάτι μπορεί να καταφέρουμε.

-Άντε να δούμε μήπως και βρούμε λίγη από την αξιοπρέπεια που έχουμε χάσει σαν εργάτες.

-Οκ, να σου πω,για αρχικό σύνθημα το: ταξική συνείδηση κι όχι εθνική, πώς σου φαίνεται;

-Καλό είναι. Εξάλλου, ποιος είδε την εθνική ενότητα να οργιάζει και δεν την φοβήθηκε;

Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή και καταστάσεις είναι τελείως συμπτωματική…


Αρέσει σε %d bloggers: