σχιζό metropolitans #6 – Από τη Χιροσίμα στη Φουκουσίμα

Τον Απρίλη που μας πέρασε υπήρξαμε όλοι μάρτυρες μιας ανυπολόγιστης καταστροφής, της καταστροφής της Φουκουσίμα και όχι μόνο. Όσο για τις συνέπειες που αφορούν τον πλανήτη αλλά και τις επόμενες γενιές, το παρελθόν της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι όλο και κάτι μπορεί να μάς πει για το μέλλον. Αυτό οι Ιάπωνες το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα.

Κι εντάξει∙ μπορεί ο καθένας να έμεινε με ανοιχτό το στόμα εμπρός στον σεισμό-τσουνάμι που σάρωσε με την ορμή του τεράστιες εκτάσεις γης και άφησε πίσω του συντρίμια και πτώματα. Το ζήτημα, όμως, πάει πιο μακριά. Γιατί αυτή η καταστροφή κρύβει πίσω της μια πραγματικότητα που είναι βασισμένη στην καταστρεπτική μανία του καπιταλισμού (απ’ όπου δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και ο πυρηνικός όλεθρος). Και για άλλη μια φορά, ένας «αόριστος» φόβος κατέκλυσε όπου γης το ανθρώπινο είδος. Μόνο που αυτός ο φόβος δεν ωφελεί, όταν αντί για το δάσος προτιμάς να δεις το δέντρο∙ όταν η ιστορική μνήμη χάνει την αξία της και αντικαθίσταται από τη μνήμη χρυσόψαρου.

 

Γιατί τα πυρηνικά εργοστάσια μπορεί να διαφημίζονται ως μία από τις εναλλακτικές λύσεις έναντι της καύσης πετρελαίου, μπορεί να προωθούνται από το πυρηνικό λόμπι ως μία από τις πιο «φτηνές», «απόλυτα ασφαλείς» και «οικολογικές λύσεις» για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά η «αξία» τους είναι άλλη. Η προπαγάνδα περί «ειρηνικής χρήσης» των πυρηνικών δεν είναι και τόσο πειστική, καθώς η πυρηνική ενέργεια από τη γέννησή της μέχρι σήμερα σημαίνει ένα πράγμα και μόνο∙ σημαίνει πόλεμο. Γιατί ως γνωστόν όποιος παράγει πυρηνική ενέργεια, μπορεί εύκολα να παράξει και πυρηνικά όπλα. Σαν την πυρηνική βόμβα που έριξε το βομβαρδιστικό «Enola Gay» πάνω από τη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου του 1945 (ενώ ο νικητής είχε ήδη κριθεί, αφού η Γερμανία είχε παραδοθεί και η Ιαπωνία είχε ηττηθεί).

 

Όπως τότε έτσι και τώρα, λοιπόν, τα πυρηνικά εξυπηρετούν τις γενικότερες στοχεύσεις και βαθύτερες επιδιώξεις των κρατών που εκτείνονται από την ενεργειακή τους αυτάρκεια (η Ιαπωνία καλύπτει με αυτό τον τρόπο το 30% των αναγκών της) και φτάνουν ως την επικράτηση στα μεταξύ τους πλακώματα. Και όσον αφορά τη μακρινή αυτή νησιωτική χώρα, δεν είναι και λίγα τα ανοιχτά μέτωπα που έχει στη γειτονιά της (ανταγωνισμοί με την Κίνα, με τη Νότια Κορέα, με τη Ρωσία). Οπότε τι «καλύτερο» από έναν ισχυρό (έστω κι αν είναι ραδιενεργός) άσο στο μανίκι της;

 

 


Αρέσει σε %d bloggers: