σχιζό metropolitans #6 – ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΜΠΑΤΖΑΚΙΑ ΜΑΣ! Να τα αναδασώσουμε;

Την ώρα που θα διαβάζει κάποιος αυτό το κείμενο θα ‘χει καλοκαιριάσει. Ένα επίκαιρο θέμα, λοιπόν, για το καλοκαίρι (αν δεν έχει μουντιάλ) είναι πάντα οι πυρκαγιές. Μικρής ή μεγάλης έκτασης, πάντα τέτοια εποχή συμβαίνουν. Κανείς δεν ξεχνά, άλλωστε, τις πυρκαγιές πριν κάτι χρόνια στην Πελοπόννησο και την Εύβοια με δεκάδες νεκρούς και την ασύμμετρη απειλή να αιωρείται… Ή την καμένη Πάρνηθα, τον Υμηττό, τη Χαλκιδική… Η λέξη εμπρησμός κάνει μπαμ από χιλιόμετρα. Όμως, το θέμα μας δεν είναι οι εμπρησμοί, αλλά κάτι επακόλουθο∙ οι αναδασώσεις. Θα ξεκινήσει πάλι από Σεπτέμβρη ο Σκάι τις καμπάνιες σε συνεργασία με δήμους, σχολεία και μ.κ.ο. Θα αναρωτηθεί κάποιος: «τι κακό μπορεί να ’χει το να φυτέψεις κανένα δεντράκι και να σώσεις ένα δάσος;». Αυτό από μόνο του κακό δεν είναι, αλλά το θέμα είναι πιο πολύπλοκο για να απαντήσεις καταφατικά…

Αυτή η κοινωνία έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Πρώτον, έχει μνήμη χρυσόψαρου. Ή μάλλον δε νοιάζεται να αποκτήσει μνήμη και θυμάται μόνο ό,τι τη συμφέρει. Παραδείγματα πολλά, από το ρατσισμό μέχρι τα σκατά που ψηφίζει. Το δεύτερο και εξίσου σημαντικό είναι ότι ποτέ για κάποιο γεγονός δεν κοιτά τις αιτίες του , παρά μονάχα τα αποτελέσματά του. Και δε νοιάζεται ποτέ γι’ αυτές ή στην καλύτερη τις βλέπει, αλλά κάνει σαν να μην τις γνωρίζει! Αυτό απογυμνώνει ένα γεγονός από την πραγματικότητά του, δηλαδή μια σειρά καταστάσεων και κοινωνικών συνθηκών και το ανάγει σε μια πληροφορία και μόνο. Μαγικό! Για παράδειγμα, σημασία δεν έχει γιατί γινόταν πόλεμος στο Ιράκ (εντάξει, οι «σκατοαμερικάνοι» τα έκαναν όλα για το πετρέλαιο και… καληνύχτα), σημασία έχει να βοηθήσουμε τις μ.κ.ο. να στείλουν τρόφιμα. Το αποτέλεσμα μόνο. Που πάντα όλως τυχαίως οι μ.κ.ο. είναι κρατικοδίαιτες και σε τέτοιες περιπτώσεις πάνε χέρι χέρι με τα στρατά. Τι σύμπτωση! Αντίστοιχα και στις αναδασώσεις. Σημασία δεν έχει ποιος και γιατί έβαλε τη φωτιά, σημασία έχει να ξαναφτιαχτεί το δάσος. Λες και κάηκε από μόνο του. Για όποιον δεν προσπαθεί να δει τις αιτίες των γεγονότων, αλλά μένει στο να καταναλώνει πληροφορίες, το μέλλον διαγράφεται οδυνηρό.

Αναδάσωση, λοιπόν, υπό ποιους όρους; Με κανάλια, κόμματα και όλο το σινάφι που κάνουν την κατάσταση όλο και πιο ύποπτη… Στοιχειωδώς κριτικά αν το δει κανείς, αν κάποιος ρυπαίνει το περιβάλλον, σίγουρα δεν είναι τα αποτσίγαρα του «λαουτζίκου» στις παραλίες, αλλά ο καπιταλισμός με την επέκταση του κεφαλαίου. Τότε, πώς τα αφεντικά έγιναν ξαφνικά οικολόγοι; Κάποιο λάκκο έχει η φάβα και θα ‘ναι και βαθύς…

Την αναδάσωση δεν μπορεί να τη δει κανείς ξέχωρα από την ιδεολογία της οικολογίας. Ναι, αυτή τη μόδα με το Σκάι, με την πράσινη ενέργεια και τα πράσινα άλογα. Η οικολογία, όπως πλασάρεται, έχει δύο βασικούς πυλώνες που αφορούν τα αφεντικά ο ένας και τους μαλάκες ο άλλος. Δηλαδή, την ενεργειακή αναδιάρθρωση και τους «ενεργούς πολίτες». Όσον αφορά τους τελευταίους είναι οι τύποι που ανακυκλώνουν (δίνοντας τσάμπα πρώτη ύλη στα αφεντικά), αναδασώνουν και ζουν χαρούμενα. Δραστηριοποιούνται για τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά να έχουν άποψη για τίποτα. Οι όποιες εσωτερικές τους αναζητήσεις και ανησυχίες για το πώς θα κάνουν την κοινωνία «καλύτερη» βρίσκουν τόπο έκφρασης στον κάδο ανακύκλωσης. Κάπως έτσι, όμως, εξατομικεύουν τα προβλήματα, όπως αυτό της ρύπανσης. Με άλλα λόγια, εσύ φταις για όλα και όχι το κεφάλαιο, άρα εσύ θα τρέξεις. Πάντα με ένα πέπλο συναισθηματισμού για να βγάλει τα πράγματα έξω από τις πραγματικές τους διαστάσεις. Το δεύτερο είναι η διαταξικότητα της ιδεολογία της οικολογίας. Δηλαδή, αφεντικά κι εργάτες όλοι μαζί. Διαταξικότητα σημαίνει άρνηση της εργατικής ταξικής συνείδησης σε έναν κόσμο που κινείται γύρω από την εκμετάλλευση της εργασίας. Και αποδεδειγμένα, η παρέα με το λύκο δεν κάνει καλό στα πρόβατα. Πιο λογικό ακούγεται να φυτεύεις δημάρχους, παρά μαζί με τους δημάρχους.

Όσον αφορά την ενεργειακή αναδιάρθρωση τα πράγματα είναι πιο «απλά». Η εύρεση πόρων και η παραγωγή ενέργειας είναι κομβικό ζήτημα για τα αφεντικά κάθε κράτους, για την κίνηση του καπιταλισμού. Κι άλλες μορφές ενέργειας μπαίνουν στο παιχνίδι, ενώ τον 20ο αιώνα κυριαρχούσε σχεδόν αποκλειστικά το πετρέλαιο. Αναφερόμαστε στις λεγόμενες «πράσινες», αυτές δηλαδή που δε ρυπαίνουν το περιβάλλον, όπως η ηλιακή ή η αιολική. Οπότε ένα οικολογικό προφίλ στα κράτη δεν βλάπτει ώστε να πλασαριστούν πιο άνετα (κάτι που θα σήμαινε και καινούργιες αγορές…). Βέβαια, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτές για τις ενεργειακές του ανάγκες, παρά μόνο συμπληρωματικά. Γι’ αυτό βαφτίστηκε «πράσινη» και η πυρηνική! Κατά μία έννοια σωστό αν σκεφτεί τι χρώμα θα έχει η επόμενη γενιά κατοίκων της Φουκουσίμα!

Άρα η οικολογία, όπως αυτή πλασάρεται συμφέρει το κεφάλαιο με πολλούς τρόπους και όσο ύποπτοι είναι οι εμπρησμοί, άλλο τόσο ένοχες είναι οι αναδασώσεις…


Αρέσει σε %d bloggers: