σχιζό metropolitans #6 – Hip hop ain ‘t dead, it lives in my head, part 2

Στο προηγούμενο τεύχος είχαμε αναφερθεί περιληπτικά στο hip hop και την ιστορία του στις Η.Π.Α. Για την έκρηξη της έκφρασης, που έγινε η κουλτούρα του δρόμου, αλλά και η χαρά των δισκογραφικών. Για την ηχητική, και όχι μόνο, αποτύπωση της ζωής της αφροαμερικανικής κοινότητας.

Το παράδειγμα της Ελλάδας είναι διαφορετικό. Εδώ δεν έχει ghetto και τις κοινωνικές συνθήκες της Αμερικής. Κακά τα ψέματα. Άλλο το περιθώριο του Bronx και άλλο της Καισαριανής. Το hip hop στην Ελλάδα, λοιπόν, θα έπρεπε να βρει τα δικά του στοιχεία και τα δικά του πατήματα στην πραγματικότητα για να επιβιώσει. Αλλιώς, θα γινόταν μια αμερικάνικη καρικατούρα.

Τα πράγματα, ως συνήθως, άργησαν να έρθουν στην Ελλάδα και ώσπου να υπάρξει οργανωμένη σκηνή πέρασε πάνω από μια δεκαετία, από τότε που εμφανίστηκε στην Αμερική. Το πρώτο ελληνικό συγκρότημα ήταν οι FF.C., που δημιουργήθηκαν το 1987. Ο πρώτος τους δίσκος βέβαια ήρθε αργότερα, το 1993∙ οι «σκληροί καιροί» με αγγλικό και ελληνικό στίχο. Ελάχιστο διάστημα πιο πριν είχε κυκλοφορήσει ο B.D.Foxmoor το δίσκο «διαμαρτυρία», ενώ εκείνο τον καιρό δημιουργήθηκαν και οι Active Member. Αργότερα και αφού συγκεντρώθηκε μαζί του ένας πυρήνας ανθρώπων, ο B.D.Foxmoor δημιούργησε τη Freestyle Productions και ονόμασε το στυλ του Low Bap, ως ένα νέο ρεύμα, με σκοπό το διαχωρισμό από την υπόλοιπη hip hop σκηνή της Ελλάδας. Η Low Bap ακολούθησε τη δική της πορεία με πολλά συγκροτήματα (Βαβυλώνα , Brigada κ.α.), δικό της ύφος και στυλ και με όχι τόσο φιλικές σχέσεις με την υπόλοιπη σκηνή.

Απ’ τα τέλη των ’80s είχαν αρχίσει ήδη να ξεπετάγονται οι πρώτοι γκραφιτάδες στην Ελλάδα, με το πρώτο graffiti crew να είναι οι Terror X Crew στην Αθήνα το ’89. Από εκεί δημιουργήθηκε και το ομώνυμο συγκρότημα, που έφερε τα πάνω κάτω, με τον πρώτο του δίσκο γύρω στο ’95. Με στίχο επιθετικό και αντεθνικό έγιναν το σύμβολο της ελληνικής hip hop αντικουλτούρας, Όλα αυτά ασφαλώς ώσπου να κάνουν στροφή 180 μοιρών και να γίνουν «τσολιάδες» και να βραβεύονται (ως Αρτέμης/Ευθύμης) από το Ελληνικό Μέτωπο και τον φασίστα Βορίδη.

Απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ’90 άρχισαν να δημιουργούνται κι άλλα συγκροτήματα (Razzastarr, Ημισκούμπρια κ.α.), να ασχολούνται με τη φάση όλο και περισσότερα άτομα και να κυκλοφορούν χέρι χέρι οι πρώτες κασέτες. Αυτό έδειχνε ότι το hip hop στην Ελλάδα δεν ήρθε από τις δισκογραφικές. Βγήκε από τον δρόμο και τις φιγούρες του. Το μεγάλο μπαμ έγινε προ τα τέλη της δεκαετίας, που αρκετά συγκροτήματα (Παρεμβολές, ΖΝ, ΑΓ, Νέβμα, Deadlock κτλ) ξεπήδησαν, το καθένα με τη δική του ιστορία και στυλ. Τα LP, όπως και τα live σε όλη την Ελλάδα πύκνωναν. Μάλιστα οι ΖΝ ήταν το πρώτο battle rap συγκρότημα, φτιάχνοντας νέα κουλτούρα στη σκηνή. Το hip hop πλέον δεν ήταν δέκα περίεργοι με φαρδιά∙ είχε το λόγο του, το κοινό του, την αλητεία του.

Λογικό κι ακόλουθο ήταν να αρχίσουν να χώνουν τη μύτη τους οι δισκογραφικέ, που έβλεπαν ότι το hip hop έχει ψωμί. Όπως και λογικότατο να εμφανιστούν συγκροτήματα μαϊντανοί της τηλεόρασης, που είδαν τη φάση R’n’B, χλιδή και γκλαμουριά. Πρώτοι του συφερτού οι Goin’ Through και ο NI.VO., οι οποίοι αν και υπήρχαν από παλιότερα (πάντα φλώροι βέβαια) έφτιαξαν την «κλίκα» La Sagrada Familia, μπήκαν στα σαλόνια και έκαναν το hip hop θέαμα του mtv και του mad. Με στυλ «πουλάω δίσκους και σας γαμάω όλους» κάνουν χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Εις βάρος πάντα του κοινού, το οποίο ή «πάσχει από νοητική καθυστέρηση» ή ζήτημα αν πηγαίνει Α’ Λυκείου. Ή και τα δύο. Το τραγικότερο μάλιστα είναι ότι πήγαν μαζί τους στην «κλίκα» συγκροτήματα και mcs (Νεβμα, Θηρίο, Ταραξίας) που μια ζωή τους έβριζαν γιατί οι Goin’ Through ήταν εμπόρικοι! Μέτα, έγλυφαν εκεί που έφτυναν, επιβεβαιώνοντας τον Αντύπα με το διαχρονικό κομμάτι «για τα λεφτά τα κάνεις όλα…». Άτιμα τα φράγκα.

Ευτυχώς η υπόλοιπη σκηνή είχε τα αντανακλαστικά να διαχωριστεί και να θεωρεί αυτό το τσίρκο παράδειγμα προς αποφυγή. Και μετά από μια περίοδο ανακατατάξεων από τα μέσα της δεκαετίας του ’00 έγινε ένα νέο μπαμ από συγκροτήματα (Flowjob, Bong Da City, LADOSE, ΒΠεις, 12ος Πίθηκος, Βόρεια Αστέρια κ.α.). Ένα νέο ρεύμα δημιουργήθηκε με αρκετά underground, αλλά και battle χαρακτηριστικά. Με το δικό του νέο κοινό, αλλά και τη μνήμη των προηγούμενων ετών. Ακόμα, αρκετά συγκροτήματα δημιουργήθηκαν και στην d.i.y. σκηνή (οι Παραβάτες αρχικά και αργότερα σπείρα, javaspa, propaganda, nosfi κ.α.), δείχνοντας την αντιεμπορική φύση του hip hop.

Σίγουρα, δεν μπορούν να χωρέσουν όλα για το hip hop σε λίγες σειρές. Όμως δεν είχαμε αυτό ως σκοπό. Η ουσία είναι ότι το hip hop είναι η έκφραση, η αντίδραση, η φωνή του δρόμου. Σε κάθε πόλη και σε κάθε χώρα το hip hop έχει ανάγκη από ανθρώπους που να ζουν για τη φάση και όχι από τη φάση. Απ’ το Γαλάτσι μέχρι το Πέραμα κι απ΄ το Περιστέρι μέχρι τον Βύρωνα, το hip hop και ο δρόμος θα ανήκουν στα αλάνια με τα φαρδιά όνειρα…

Νεοέλληνα άκου πρόσεξε καλά

άνθρωποι γίνανε φίδια γιατί αγγίξαν λεφτά

Νεοέλληνες βλάκες συμβαδίζουν με εχθρούς

καταστροφή είναι όλοι τους γιατί συμβάδισαν με τα μυαλά του νεοέλληνα

(ΑΓ – Νεοέλληνα Άκου)


Αρέσει σε %d bloggers: