σχιζό metropolitans #7 – Δύσκολοι καιροί για ναρκομαφιόζους… ή μήπως όχι;

Με τις φυλακές του ελληνικού κράτους ασφυκτικά γεμάτες και τα δικαστήρια να αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα λειτουργίας λόγω της πληθώρας των δικών που εκκρεμούν, η ελληνική Βουλή επεξεργάζεται το νομοσχέδιο για τη λεγόμενη αποποινικοποίηση των ναρκωτικών. Ένα νομοσχέδιο που λέει ότι προβλέπει τη μη δίωξη (ή την πταισματική δίωξη) των χρηστών και την κακουργηματική δίωξη των εμπόρων, ενώ ταυτόχρονα αποσκοπεί στην αποσυμφόρηση του φρακαρισμένου σωφρονιστικού και δικαστικού συστήματος. Κι όλα αυτά πού; Στη χώρα που η αντιμετώπιση των χρηστών ναρκωτικών δεν απέχει και πολύ από το «εξπρές του μεσονυχτίου». Ίσως γι’ αυτό και στο άκουσμα και μόνο του νέου σχεδίου νόμου πολλοί αναθάρρησαν, ελπίζοντας να αποκτήσουν επιτέλους το δικό τους δεντράκι. «Δικαιολογημένα» μεν,… άδικα δε! Γιατί γύρω από το τυρί της μη δίωξης του χρήστη στήνεται επιμελώς η φάκα της κακουργηματικής δίωξης του εμπόρου. Πιο απλά: χωρίς να προσδιορίζεται η ακριβής ποσότητα που θα μπορεί ο κάθε χρήστης να κατέχει, ο διαχωρισμός εμπόρου και χρήστη αφήνεται και πάλι στην ευχέρεια του κάθε μπάτσου και του κάθε εισαγγελέα… μπρρρ! Και αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο πέρα από το ότι την πραγματικότητα που μέχρι τώρα ξέραμε θα την γνωρίσουμε σε μια ακόμα χειρότερη βερσιόν. Γιατί, όπως κι αν το κάνεις, αν είσαι αρκετά εύπορος για να προσλάβεις έναν «καλό δικηγόρο» μάλλον θα την βγάζεις λάδι ως χρήστης δεν πα να σε «δέσανε» και σε κότερο γεμάτο κόκα στα αμπάρια. Ενώ αν δεν είσαι, μάλλον θα καταλήξεις στη φυλακή ως έμπορος καταδικασμένος για κακούργημα και ας σε «έδεσαν» με 3 γραμμάρια χασίς.

Το εμπόριο ναρκωτικών, βέβαια, πάει πολύ πιο πέρα από τα 5-10 γραμμάρια της μιας ή της άλλης ουσίας και σίγουρα δεν κόπτεται για τα «προβλήματα» των φυλακών και των δικαστηρίων. Το εμπόριο ναρκωτικών πρέπει να ιδωθεί ως μια μεγάλη μπίζνα με υπέρογκα κέρδη για τα αφεντικά του κλάδου. Μια μπίζνα καθ’ όλα καπιταλιστική που περιλαμβάνει εισαγωγές, εξαγωγές, δίκτυα χοντρικής και λιανικής διάθεσης, εμπόρους «υπεράνω πάσης υποψίας», ρουφιάνους, μπάτσους δικηγόρους, μπράβους, διασυνδέσεις, όπλα… Ως «παράνομο» από καιρό, το εμπόριο ναρκωτικών είναι πολλαπλά κερδοφόρο αφού στηρίζεται στην «αόρατη» και ακραία υποτιμημένη εργασία ενός πολύ μεγάλου αριθμού εργατών (από την καλλιέργεια/επεξεργασία μέχρι την τελική διάθεση στους δρόμους), μακριά από το νυσταγμένο βλέμμα του νόμου. Το ελληνικό κράτος (και το κάθε κράτος) με τους νόμους του, δεν έρχεται να βάλει φρένο σε αυτή την μπίζνα. Το αντίθετο μάλλον. Σαν καθολικός εγγυητής του καπιταλιστικού κύκλου έρχεται για άλλη μια φορά να ρυθμίσει τα όρια στα οποία θα κινείται αυτός ο «ιδιαίτερος» κλάδος της οικονομίας. Εν ολίγοις, μέσω της έντασης της καταστολής, βάζει νέους κανόνες σε αυτό το «παιχνίδι», κανόνες που μόνο οι δυνατοί παίχτες μπορούν να σηκώσουν∙ όχι όλοι. Αυτοί με τα πιο καλά κονέ στους μπάτσους, τους πιο «καλούς δικηγόρους», τα πιο καλά οργανωμένα μαφιόζικα δίκτυα κ.τ.λ. Κανόνες που από τη μία θα πετάξουν έξω από το παιχνίδι τους όποιους λίγους (αν υπάρχουν τέτοιοι) κατάφερναν να ξεγλιστρούν μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Κανόνες, και εδώ είναι η ουσία, που θα ανοίξουν τον δρόμο για την ακόμα μεγαλύτερη και στυγνή εκμετάλλευση της «αόρατης» εργασίας αποφέροντας ακόμα μεγαλύτερα κέρδη στους μεγαλοεμπόρους!

Στους καιρούς της κρίσης, λοιπόν, το κράτος εντείνει την παρανομοποίηση μιας κατάστασης για να οργανώσει και να επιβάλει ακόμα πιο ξεκάθαρα την πλέον βάρβαρη καπιταλιστική νόρμα πάνω στις ζωές χιλιάδων χρηστών τέτοιων ουσιών. Την νόρμα που ορίζει πως ζει μονάχα ο χρήσιμος/ κερδοφόρος. Την νόρμα της μαφίας.


Αρέσει σε %d bloggers: