σχιζό metropolitans #7 – Η «κόκκινη» φαγοκυττάρωση του ΚΚΕ

Ζορίζουν οι εποχές και αν κρίνουμε από τα όσα έκαναν τα «πρωτοπαλίκαρα» του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα στις 20 του Οκτώβρη, κάτι φαίνεται να έχουν ψυλλιαστεί εκεί κάτω στον Περισσό. Δεν έχουμε καμία διάθεση να επιμείνουμε στα λίγο πολύ γνωστά γεγονότα, γιατί νομίζουμε πως αυτό που έχει σημασία είναι να εξαχθούν, επιτέλους, κάποια συμπεράσματα. Το όλο, λοιπόν, ζήτημα μοιάζει να έχει σχηματοποιηθεί σε δύο αφηγήσεις. Από τη «δώθε» πλευρά το ΚΚΕ καταγγέλλεται πως εκείνη την ημέρα στο Σύνταγμα έκανε τη δουλειά της αστυνομίας∙ πως υπερασπίστηκε τελικά τη Βουλή από τις «κακές» διαθέσεις του κόσμου. Η υπεράσπιση αυτή έγινε αντιληπτή ως «προδοσία», μιας και μόλις μια μέρα πριν διάφοροι από την καθεστωτική (και όχι μόνο) αριστερά εξέφραζαν την ικανοποίησή τους που «για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια το ΚΚΕ έσπαγε την απομόνωσή του και προχωρούσε σε κοινή κάθοδο στον δρόμο». Σαν να λέμε, το ΚΚΕ είναι μέρος των κινημάτων; Ήταν καλοδεχούμενο μέχρι τώρα; Μας ενοχλούσε που «δεν μας έπαιζε» και η ξαφνική «προδοσία» του είναι αυτή που έσωσε τελικά τη Βουλή;

Για την «κείθε» πλευρά η αφήγηση είναι σχετικά απλή. Οι δυνάμεις του ΚΚΕ περιφρουρούσαν τη συγκέντρωσή τους από «προβοκάτορες», δηλαδή απ’ όποιον δεν έχει τον Ριζοσπάστη στην κωλότσεπη και την κομματική ταυτότητα αντί για μυαλό (κάτι που μεταφράζεται στο «όποιος μπαίνει μπροστά μας, τον λιώνουμε»). Κατά τα άλλα, τα γνωστά: οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις πρέπει να παραμένουν όσο πιο ειρηνικές γίνεται ώστε να μην τρομάζουν οι μικροαστοί και τελικά το κόμμα να χάνει ψήφους. Και αν προκύψει ανάγκη, ο «ειρηνικός» χαρακτήρας των διαδηλώσεων θα διαφυλαχτεί ακόμα και με ολοκληρωτικό πόλεμο «εναντίον όλων» (όπως λέει κι ένα άλλο «λαϊκό κόμμα»).

Η Βουλή, παρόλ’ αυτά, δεν έχει καμία ανάγκη από την έξτρα περιφρούρηση του ΚΚΕ. Τα ίδια τα ΜΑΤ έχουν αποδείξει επανειλημμένα πως είναι υπεραρκετά για τη συγκεκριμένη δουλειά. Οπότε τι έκαναν οι «συνδικαλιστές» του ΚΚΕ με τα στειλιάρια στο Σύνταγμα; Το ΚΚΕ, την Πέμπτη 20 Οκτώβρη, είχε κατέβει στον δρόμο με αποκλειστικό σκοπό να «συνετίσει» όλους όσοι δεν γούσταραν να διαδηλώσουν με τις κομματικές του σημαίες. Κι αυτό είναι μια παλιά τέχνη την οποία κατέχει επαρκώς: τσιμεντάρισμα του κόμματος ενάντια στις φυγόκεντρες εσωτερικές του τάσεις, επαναστατική γυμναστική, δόσεις βίας κι ένα μπερντάχι στους «αλλόθρησκους».

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως το ΚΚΕ δεν είναι «προδότης». Πολύ απλά γιατί για να προδώσει κανείς κάτι (εδώ, την ταξική συνείδηση) θα πρέπει πρώτα να το διαθέτει. Το ΚΚΕ δεν είναι «παρακράτος», με την έννοια πως το κράτος τού ψιθυρίζει εντολές στα κρυφά κι αυτό τις υπακούει. Πολύ απλά γιατί το ΚΚΕ είναι Κράτος∙ σάρκα από τη σάρκα του. Τόσο κράτος όσο είναι και η τοπική εφορία, ας πούμε. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, το ΚΚΕ δεν υπερασπίζεται το κοινοβούλιο γιατί έτσι του είπαν να κάνει. Το ΚΚΕ υπερασπίζεται το κοινοβούλιο γιατί και το ίδιο είναι κομμάτι του κοινοβουλίου και του κράτους, άρα δεν έχει ανάγκη από καμία κρατική υπόδειξη. Ίσως να φαινόταν χρήσιμη για την κατανόηση της κατάστασης μια μικρή αναφορά-αναδρομή στη στάση του ΚΚΕ τις τελευταίες δεκαετίες: όταν συγκυβέρνησε με τη ΝΔ το ’89, όταν στήριξε τα συλλαλητήρια για το «Μακεδονικό», όταν υπερασπίστηκε τον «σέρβο αδερφό» Μιλόσεβιτς, όταν συστρατεύτηκε με τον κυρίαρχο ρατσισμό που συμπυκνωνόταν στο σύνθημα οι «ξένοι μάς παίρνουν τις δουλειές», όταν εγγυήθηκε την «εργασιακή ειρήνη» πάνω από τα πτώματα των νεκρών εργατών των ολυμπιακών έργων, όταν τον Δεκέμβρη του ’08 αγκάλιασε τον μπάτσο Κορκονέα ως «εργαζόμενο παιδί του λαού» και κουνούσε το δάκτυλο στους εξεγερμένους επειδή η «επανάσταση δεν θα γίνει φορώντας κουκούλες», κλπ κλπ.

Το ΚΚΕ, και όλη η υπόλοιπη κρατική αριστερά και ο κρατικός συνδικαλισμός, έπαιζαν έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο ήδη από την εποχή της μεταπολίτευσης. Έναν ρόλο που έπαιξε και η κρατική αριστερά όλης της Ευρώπης από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ανταλλάσσοντας τη νομιμοποίησή της με μια οργανική θέση στο κράτος. Αυτοί, οι αναγνωρισμένοι πλέον αριστεροί, ήταν που θα αναλάμβαναν να διαμεσολαβήσουν τους αγώνες των κινημάτων και της εργατικής τάξης με τέτοιον τρόπο που τα αιτήματα να γίνονται «συζητήσιμα», οι αγώνες να μην «ξεφεύγουν από τα όρια»∙ με σκοπό να παταχθεί ο «αριστερισμός» και η αυτόνομη οργάνωση των εργατών. Με σκοπό, σε τελική ανάλυση, αυτό το «πρόβλημα με την εργατική τάξη» να αποκτήσει εκπροσώπους με τόση κατανόηση των ορίων και με τέτοια «εθνική υπευθυνότητα» που θα τους επιτρέπει να κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τα αφεντικά και το κράτος τους και μάλιστα να συμφωνούν μαζί τους στο τι πρέπει να γίνει.

Η κατάσταση όμως έχει αλλάξει δραματικά εξαιτίας και της κρίσης. Η κοινότοπη δήλωση πως «η μεταπολίτευση έχει φτάσει στο τέλος της» έχει μια εμπειρική βάση. Η βάση αυτή δεν είναι άλλη από το τέλος του «παραδοσιακού» ρόλου της κρατικής αριστεράς, καθώς η κρίση περιορίζει την αξιοποίηση του κεφαλαίου, σφίγγει τη θηλιά γύρω από τον λαιμό των αφεντικών και πλέον την πειθάρχηση της εργατικής τάξης θα την αναλαμβάνει όλο και πιο ανοιχτά η ωμή βία. Φυσικά, το τέλος του περίφημου «Κοινωνικού Κράτους» δεν θα είναι και το τέλος του κράτους εν γένει. Κάθε άλλο. Προφανώς είναι μια «μεταβατική» εποχή για τις διαμεσολαβήσεις της αριστεράς, αλλά είναι και μια εξαίρετη εποχή για τον στρατό και την αστυνομία.

Η αριστερά νιώθει, λοιπόν, να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Οι υπηρεσίες που μέχρι τώρα πούλαγε στον κρατικό μηχανισμό γίνονται όλο και πιο άχρηστες στις νέες συνθήκες. Γι’ αυτό και τα στελέχη της καταλαβαίνουν πως η δύναμή τους χάνεται, πως δεν είναι αυτοί που θα κάνουν τους «συνδικαλιστικούς αγώνες» διαρκώς «νικηφόρους» με ψίχουλα, πως δεν είναι αυτοί που θα παζαρέψουν το «άσυλο» στα πανεπιστήμια, πως δεν είναι αυτοί που «θα εκφράσουν τη φωνή του λαού» μέσα στη Βουλή. Καταλαβαίνουν πως αν δεν μετεξελιχθούν άμεσα, θα παίζουν έναν όλο και μικρότερο ρόλο μέχρι που θα κινδυνεύουν να μείνουν εκτός παιχνιδιού.

Δουλειές, βέβαια, για τέτοιους τύπους υπάρχουν (και τα πολλά τους ταλέντα δεν θα πάνε χαμένα). Για την ακρίβεια, μπορούν κάλλιστα να εκφράσουν τον νέο αριστερό «πατριωτισμό» και να συνεχίσουν να μιλάνε για ΑΟΖ, τουρκική «προκλητικότητα» στο Αιγαίο, «αναφαίρετα δικαιώματα» της Κύπρου κλπ κλπ. Γιατί, αν κάποτε η δύναμή τους πήγαζε από τα κεφάλια των διαδηλωτών που «εξαργυρώνονταν» σε ψήφους, στο εξής μπορεί να πηγάζει από τα ανοιγμένα κεφάλια των διαδηλωτών. Γι’ αυτό κι όταν το ΚΚΕ ξυλοφόρτωνε αβέρτα κόσμο έξω από τη Βουλή, δεν το έκανε καθ’ εντολή του κράτους. Εξυπηρετούσε τα ολοδικά του κρατικά συμφέροντα.

Αν τώρα έχουν απομείνει ακόμη εργάτες με αξιοπρέπεια εκεί μέσα (;), ώρα δεν είναι να φεύγουν;


Αρέσει σε %d bloggers: