σχιζό metropolitans #7 – νέες εκδοσεις.

Το κείμενο που μεταφράστηκε και εκδόθηκε από τις εκδόσεις antifascripta με τον τίτλο «Ναζισμός και εργατική τάξη. Kρίση, κράτος πρόνοιας και αντιφασιστική βία στη Γερμανία του μεσοπολέμου» είναι το προϊόν της απομαγνητοφώνησης μιας διάλεξης που πραγματοποίησε ο SergioBologna στο Εργατικό Κέντρο του Μιλάνου στις 3 Ιουνίου του 1993, με αφορμή τα 60 χρόνια από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Πρόκειται για ένα κείμενο που εμπλουτίζει την ελληνόφωνη κινηματική βιβλιογραφία και επάξια κερδίζει μια θέση στο (φτωχό ομολογουμένως) οπλοστάσιο των ερμηνευτικών εργαλείων που έχουμε για τον ταξικό πόλεμο σήμερα. Γι’ αυτό και μάς φαίνεται πολλαπλά χρήσιμο και ενδιαφέρον.

Ο Bologna που τη δεκαετία του ’70 συμμετείχε ενεργά στο κίνημα της εργατικής αυτονομίας στην Ιταλία, μοιάζει να δίνει μια μάχη με τη συγκεκριμένη διάλεξη. Προσπαθεί να αντικρούσει τα επιχειρήματα που ξεκίνησαν να διατυπώνουν οι «νέοι ιστορικοί» τη δεκαετία του ’80, να αντιταχθεί στους οπαδούς της «αναθεώρησης» της γερμανικής ιστορίας, να πολεμήσει σε τελική ανάλυση την αντίληψη που υποστηρίζει πως ο φασισμός είχε τη στήριξη της εργατικής τάξης μιας αντίληψης πολιτικά επικίνδυνης που μόνο στόχο έχει να ενοχοποιήσει την εργατική τάξη για την άνοδο του Χίτλερ, αθωώνοντας ταυτόχρονα την εθνική αστική τάξη που υπήρξε ο πραγματικός φορέας και θεμελιωτής του φασισμού. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Bologna, «η άποψη που υποστηρίζει πως το γερμανικό προλεταριάτο παραδόθηκε αμαχητί είναι ψευδής. Η ουσία του ζητήματος είναι πως οι δυνατότητες της προλεταριακής αντίστασης είχαν ήδη φθαρεί κατά τη διάρκεια των χρόνων της Κρίσης, όταν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κυβερνιόταν με ημι-δικτατορικές μεθόδους από εκείνες που άνοιξαν το δρόμο στον Χίτλερ. Οι δυνάμεις όσων αντιστάθηκαν συνάντησαν τα όριά τους. Τα χρόνια που προηγήθηκαν της κατάληψης της εξουσίας από τους Ναζί ήταν χρόνια ενός ακήρυχτου εμφυλίου. Στις συνθήκες που αναγκάστηκαν να ξεδιπλώσουν την αντίστασή τους είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε πώς θα μπορούσαν να τα έχουν καταφέρει καλύτερα. Γι’ αυτό και η γνώμη εκείνων των ιστορικών που λέει πως η γερμανική εργατική τάξη υποτάχτηκε στον Χίτλερ δίχως αντίσταση είναι ταυτόχρονα άδικη και λαθεμένη, είναι μια παρωδία της πραγματικότητας, είναι μια θέση που αντανακλά μόνο την άγνοια και τη μεροληψία των εκφραστών της».

Μπορεί, λοιπόν, η αντιφασιστική μάχη στη Γερμανία του μεσοπολέμου να χάθηκε οριστικά με τη στρατιωτική και πολιτική ήττα του 1933, αλλά η οργανωμένη εργατική τάξη, στην πραγματικότητα, προσπάθησε μέχρι τέλους να στήσει ένα ανάχωμα στην άνοδο του Εθνικοσοσιαλικού Κόμματος. Και για να τεκμηριώσει τη θέση του ότι το «παιχνίδι» είχε κριθεί πριν την επικράτηση των ναζιστών, ο Bologna επιλέγει να ασχοληθεί με την «τεχνική σύνθεση» της γερμανικής εργατικής τάξης στα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, να εξετάσει τη σχέση του κουμουνιστικού κόμματος με τους άνεργους εργάτες και τις διασπάσεις του εργατικού κινήματος και να μιλήσει για τον κατακερματισμό των άνεργων/εργατών από τα συστήματα ελέγχου και καταγραφής της Πρόνοιας, προτού αναφερθεί στις μάχες των γερμανών αντιφασιστών στον δρόμο.


Αρέσει σε %d bloggers: