σχιζό metropolitans #8 – Κούρεμα με την ψιλή

Στη σουρεαλιστική πραγματικότητα που ζούμε τα κινήματα κέρδισαν!!! Η αναδιάρθρωση (ή κούρεμα) του χρέους είναι γεγονός. Ο Παπανδρέου έφυγε. Μέχρι και για δημοψηφίσματα και άμεση δημοκρατία μίλαγε το κράτος. Το νιώθουμε όμως, τα χειρότερα έρχονται. Γιατί πώς γίνεται να έχει “εκπληρωθεί το όραμα” της αριστεράς (να το εκπληρώνει το ίδιο το κράτος) και όλοι να νιώθουμε την πίεση των αφεντικών (και της τσέπης μας) με βάρος τόνων, μεγατόνων;

Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση παγκοσμίως. Το ελληνικό κράτος χρωστάει και αυτό είναι κάτι που μας νοιάζει και μάλιστα πολύ. Η βία του κράτους είναι αυτή που εγγυάται αυτή την υποχρεωτικά κοινή συμμετοχή μας στην αποπληρωμή του χρέους των αφεντικών. Πού χρωστάει όμως το ελληνικό κράτος; Ένα μέρος του χρέους είναι προς επενδυτές και τράπεζες του εξωτερικού, ενώ ένα αρκετά μεγάλο μέρος του χρέους είναι προς το εσωτερικό· τις ελληνικές τράπεζες και τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, μεταξύ των άλλων. Kαι ο “αγώνας για την έξοδο από την κρίση” που ευαγγελίζονται οι κυβερνήτες μας δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από την προσπάθεια διάσωσης των ελληνικών τραπεζών, του ελληνικού κεφαλαίου δηλαδή, εις βάρος της εργατικής τάξης. Κάτι που συνεπάγεται την υποβάθμιση της ζωής των εργατών, ώστε να ανορθωθεί η «ανταγωνιστικότητα», και τη σύγκρουση του ελληνικού κράτους με τα υπόλοιπα ανταγωνιστικά κράτη.

Ήδη από το 2009, μόνο τυφλός δεν θα έβλεπε ότι αργά ή γρήγορα το κράτος θα «βάραγε κανόνι». Τότε, βέβαια, συνέβαινε το έξης ενδιαφέρον: οι δανειστές του ελληνικού κράτους βρίσκονταν όλοι στην ίδια μοίρα. Οι απλήρωτοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι τραπεζίτες, οι τραπεζίτες του εξωτερικού, οι μικροεπενδυτές, τα ασφαλιστικά ταμεία, οι μικροεπενδυτές, οι διάφοροι φορείς του δημοσίου, ο ΟΣΕ, τα νοσοκομεία κλπ, όλοι αυτοί δηλαδή στους οποίους χρώσταγε κάτι το ελληνικό κράτος. Μια «αναδιάρθρωση» του χρέους θα τους αφορούσε όλους ανάλογα με τη συμμετοχή τους στο «δημόσιο» χρέος. Η μοίρα μας ίδια με αυτήν των αφεντικών μας, λοιπόν; Πού ακούστηκε κάτι τέτοιο;

Είναι προφανές πως από τη στιγμή που ο καπιταλισμός (και εμείς μαζί του) έχει μπει σε κρίση, δεν θα την βγάλουν όλοι καθαρή. Κάποιες τράπεζες θα κλείσουν και θα συγχωνευτούν, κάποιες επιχειρήσεις θα πτωχεύσουν, το ίδιο και κάποια από τα αφεντικά τους. Το τέλος της κρίσης θα βρει μεγάλο μέρος του κεφαλαίου κατεστραμμένο. Παρόλ’ αυτά, όποιο αφεντικό επιβιώσει, θα έχει να κερδίσει. Θα έχει να κερδίσει από την ήττα των ανταγωνιστών του, από τη διεκδίκηση μεγαλύτερου κομματιού από την πίτα της αγοράς που, μιας και οι ανταγωνιστές θα έχουν μειωθεί. Θα έχει να κερδίσει από τις αναδιαρθρώσεις και τις νέες τεχνολογίες. Αλλά πρώτα και κύρια θα έχει να κερδίσει από την εκμετάλλευση μιας τσακισμένης εργατικής τάξης. Έχει και έναν τέτοιο χαρακτήρα η κρίση: μοιάζει με αγώνα δρόμου, όπου νικητής ανακηρύσσεται όποιος αντέξει και τερματίσει.

Το κεφάλαιο από το βάρος της κρίσης δείχνει να καταρρέει. Και ίσως σε έναν βαθμό όντως να υπάρχουν στοιχεία κατάρρευσης. Αλλά πρόκειται για συντονισμένη κατάρρευση. Όσο τα αφεντικά παίζουν σε άδειο γήπεδο, μπορεί μάλιστα να πάρει και τη μορφή της “δημιουργικής καταστροφής”. Της καταστροφής που θα δημιουργεί και θα επαναφέρει την ανάκαμψη και το κέρδος. Της καταστροφής πρώτα της εργατικής τάξης και μετά του “ανταγωνιστή” στα πλαίσια του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού.

Ωστόσο, από το 2009 πολύ νερό έχει κυλίσει στο αυλάκι. Και μέρος από αυτό το νεράκι που κύλαγε στο αυλάκι ήταν η «τρισκατάρατη τρόικα» που υποτίθεται ότι επέβαλε τα «σατανικά» μέτρα στο ελληνικό κράτος που «τραβάτε με κι ας κλαίω» αναγκαζόταν να τα εφαρμόσει. Η ΕΕ, λοιπόν, έδινε στο ελληνικό κράτος λεφτά και γι’ αυτά τα λεφτά ζητούσε να παρθούν μέτρα. Τώρα για τα μέτρα πολλά έχουν λεχθεί και όσοι κατάφερναν να τα βλέπουν ως μέρος της επίθεσης των αφεντικών εναντίον μας έκαναν πολύ καλά. Αλλά που πήγαιναν τα λεφτά;

Ο μηχανισμός που όλοι παρακολουθούν, άφωνοι, τα τελευταία χρόνια είναι ένας μηχανισμός που χωρίζει την ήρα από το στάχυ. Που φρόντιζε να αποφασίσει πoιας μεριάς το χρέος πρέπει να διασφαλιστεί και ποιας όχι. Διασφαλισμένη, για παράδειγμα, πρέπει να είναι η ραχοκοκαλιά του οικονομικού συστήματος των αφεντικών, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία ας τα φάει και το μαύρο σκοτάδι. Και έτσι, καθώς το χρήμα έρεε προς τους «εκλεκτούς», το κράτος έπαιρνε εξαιρετικά πολιτικές (και όχι μόνο οικονομικές) αποφάσεις: Ποιοι τελικά θα πληρώσουν την κρίση και ποιοι όχι. Και αυτές τις αποφάσεις τις έπαιρνε χωρίς τον παραμικρό αντίλογο. Γιατί αυτό είναι το «κούρεμα»: γα κάποιους είναι ξαλάφρωμα και για κάποιους αποκεφαλισμός. Το ζήτημα είναι ποιος κρατάει το ψαλίδι.

Η διαδικασία της “άρνησης πληρωμής”, δηλαδή του “κουρέματος”, εξαρτάται πρώτα και κύρια από αυτόν που την ελέγχει. Και είναι βέβαιο πως από τη στιγμή που το κράτος κινείται μόνο του, η “άρνηση πληρωμής” θα πάρει τον χαρακτήρα της διάσωσης μέρους των ελληνικών τραπεζών εις βάρος όλων των “από κάτω”. Και αν υπάρχει έστω και ένας που θα δεχτεί αυτήν την “εθελοντική μείωση του χρέους”, αυτός είναι σίγουρα τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία.

Και δεν είναι να απορεί κανείς που όλοι αυτοί οι μεγαλόστομοι της αριστεράς έταζαν πως “η ελεγχόμενη χρεωκοπία είναι η λύση”, σαν να είχαν κανέναν Λένιν έτοιμο να μπουκάρει στα χειμερινά ανάκτορα. Καταρχάς, για την ελληνική αριστερά δηλώσεις τέτοιου είδους “τσάμπα είναι”. Κατά δεύτερον, όσοι βλέπουν το διαμεσολαβητικό τους ρόλο (ή, για την ακρίβεια, τον μικροδιαμεσολαβητικό τους ρόλο) να χάνεται, όσοι βλέπουν το θέση τους στην ιστορία να συρρικνώνεται, πρέπει να λένε και καμιά μαλακία πού και πού, ώσπου να βρούνε νέες υπηρεσίες για να προσφέρουν στο σύστημα.

Και για όποιον ακόμη δεν καταλαβαίνει, ας κάνει λίγη υπομονή και η «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» θα του το εξηγήσει από την καλή και από την ανάποδη. Κατά τα άλλα, οι τόσο αναγκαίες δομές που θα καταφέρουν να σταθούν ανάχωμα στον φασισμό και θα υπερασπιστούν την προλεταριακή αξιοπρέπεια λάμπουν διά της απουσίας τους.


Αρέσει σε %d bloggers: