σχιζό metropolitans #8 – Το “Βρώμικο” 2011- “Πατέρα, το ΛΑ.Ο.Σ. πήρε την εξουσία”

Ίσως ο πιο επικός επιτάφιος της μεταπολίτευσης να γράφτηκε μετά την Ευρωπαϊκή συμφωνία της 29ης Οκτωβρίου όταν η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., περνώντας μέσα από δημοψηφίσματα και πρόωρες εκλογές άπλωσε το χέρι στους κωλοδεξιούς και τους φασίστες για τη δημιουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Οι αποφάσεις για τον τρόπο με τον οποίο το Ελληνικό Κράτος θα σταθεί απέναντι στην καπιταλιστική κρίση, το πώς θα εξασφαλίσει την τσέπη των ντόπιων αστών, αλλά και η στάση του απέναντι στους έως τώρα συμμάχους του είναι ζητήματα πολύ μεγάλα για να τα διαχειριστεί μια μόνο μερίδα, ένα μόνο κόμμα. Η ελληνική οικονομία είναι βουτηγμένη στην κρίση. Ενώ οι δουλείες γίνονται με τον γνωστό (όχι μόνο ελληνικό) τρόπο, μαύρα και υποτιμημένα, το κόλπο έχει φρακάρει και οι έλληνες αστοί δεν βγάζουν όσα θα ήθελαν. Λοιπόν αυτοί γνωρίζουν καλά από παλιά πως τα λεφτά στην τσέπη τους θα αυγατέψουν αν μας πληρώνουν ακόμα λιγότερο. Τίποτα καινούριο. Και πριν 10 χρόνια τα ίδια έκαναν. Μόνο που σε συνθήκες διεθνούς κρίσης, όπως είπαμε, το ζήτημα δεν αφήνεται πια στους ελιγμούς του κάθε μεμονωμένου μικρού ή μεγάλου αφεντικού, αλλά ανάγεται σε εθνικό ζήτημα. Η Πατρίς απαιτεί θυσίες! Πάλι!

Και να λοιπόν που η ελίτ, η αφρόκρεμα της γενιάς του Πολυτεχνείου αντιλαμβάνεται την ιστορική αξία της άκρας δεξιάς…Ρε πως τα φέρνει ο καιρός! Γιατί, μπορεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η Ν.Δ. Να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να βρουν τον τρόπο με τον οποιο τα αφεντικά θα μας κάνουν να δουλεύουμε περισσότερο, παίρνοντας όλο και λιγότερα, γνωρίζουν όμως καλά ότι χρειάχονται και κάποιους άλλους που στις “δύσκολες στιγμές” θα βάλουν ένα χεράκι και θα εγγυηθούν ότι αυτές οι πολιτικές θα εφαρμοστούν. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τον συρφετό των ιστορικά ελληνόψυχων, ορθόδοξων οικογενειαρχών, γνήσιων απόγονων των Μαυροκορδάτων, του Μελλά, του Γρίβα της Χ, των ταγματασφαλιτών και των χουντικών. Είναι ο εθνικός κορμός, αυτό το χαφιεδότσουρμο που εκφράζεται από το τάχα “γραφικό και ανάξιο λόγου” ΛΑ.Ο.Σ. Είναι αυτός ο εθνικός κορμός που έχει συνείδηση του ρόλου και της ιστορίας του.

Και ενώ ήμασταν έτοιμοι να δημοσιεύσουμε το παραπάνω κείμενο η τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα μας πέρασε από την εσωτερική! Στις 12 Φλεβάρη, μετά από 2 και κάτι μήνες συγκυβέρνησης και στο παραπέντε πριν την κατάθεση του μνημονίου, ο Καρατζαφέρης απέσυρε την στήριξή του στην κυβέρνηση. Βέβαια, όταν αποφάσισε να αποχωρήσει, οι αποφάσεις είχαν ήδη παρθεί, τα σχέδια είχαν καταστρωθεί και δρομολογηθεί. Βλέποντας, λοιπόν, τα ποσοστά του κόμματός του να πέφτουν χωρίς σταματημό, είπε να αλλάξει ρότα και να ξαναρχίσει την παλιά καλή αντικομμουνιστική ρητορική με δηλώσεις του στιλ ‘‘δεν θα επιτρέψω οι καταστάσεις να φέρουν το Κ.Κ.Ε. στην εξουσία’’ κι αλλα τέτοια επικο-εμετικά. Όπως και να το δει κανείς, οι εκλογές δεν είναι απίθανο σενάριο και τα αυτιά των ελληνόψυχων ψηφοφόρων, που με καθόλου καλό μάτι δεν είδαν τη συγκυβέρνηση αυτή, πρέπει να χαϊδευτούν.

Σε κάθε περίπτωση, όποια γνώμη κι αν έχει κανείς για τύπους σαν τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη, θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να μη δει ότι με αυτή την “ιερή συμμαχία” (που ξεκίνησε στηρίζοντας την κυβέρνηση Παπαδήμου και συνέχισε τασσόμενη στο πλευρό του ακραιφνή φασίστα Σαμαρά) το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν “κινδύνευσε να καταρρεύσει”, αλλά και ότι ο σκληρός του πυρήνας συσπειρώνεται, αναλαμβάνει απροκάλυπτα πια θέσεις εξουσίας και οργανώνει αποφασιστικά το πώς θα μας πατήσει ακόμα πιο “αποτελεσματικά” στον σβέρκο.


Αρέσει σε %d bloggers: