σχιζό metropolitans #8 – Όταν η ενδιάμεση συμφωνία πήγε στην άκρη…

Τον Σεπτέμβριο του 1995 υπογράφτηκε στη Νέα Υόρκη η ενδιάμεση συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Μακεδονίας. Είχε προηγηθεί από τον Φεβρουάριο του 1994 και για ένα χρόνο περίπου η επιβολή του εμπορικού εμπάργκο από την Ελλάδα· ως ένα ακόμα μέσο πίεσης, ως μια ακόμα ένδειξη ακμαίου ιμπεριαλισμού… Και ακόμα πιο πριν, τα εθνικιστικά συλλαλητήρια, όπου σύσσωμο το ελληναριό ήθελε «τσεκούρι και φωτιά, στα γυφτοσκοπιανά σκυλιά». Και κατά κύριο λόγο όλα είχαν γίνει για το «όνομα». Το εμπάργκο, δηλαδή, και η επιθετική πολιτική γενικότερα. Όμως, ως δια μαγείας και με μια ντρίπλα που θα τη ζήλευε και βραζιλιάνικο δεκάρι υπογράφτηκε η ενδιάμεση συμφωνία, η οποία άφηνε στην άκρη το ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας και άνοιγε ορίζοντες για εμπορικές συναλλαγές με ευνοϊκές συνθήκες για τα ελληνικά αφεντικά. Η Ελλάδα δέχτηκε το “Π.Γ.Δ.Μ.” ως προσωρινή ονομασία, ώσπου να βρεθεί η οριστική λύση, αντιλαμβανόμενη ότι η δουλειά τότε ήταν η οικονομική διείσδυση στους δίπλα. Φαίνεται, λοιπον, το ρόλο που έπαιζε και παίζει το «όνομα» για το ελληνικό κράτος απέναντι στη Μακεδονία. Ήταν και είναι ένα διαπραγματευτικό χαρτί στις διμερείς, αλλά και γενικότερα διακρατικές σχέσεις.

Και κάπως έτσι, το 2008, το ελληνικό κράτος χρησιμοποιήσε και πάλι το ζήτημα του ονόματος για να ασκήσει βέτο στην απόφαση ένταξης της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. παραβιάζοντας ουσιαστικά και τυπικά την ενδιάμεση συμφωνία. Και πού είναι το περίεργο; Το ελληνικό κράτος έκανε στροφή 180ο , όπως είχε ξανακάνει, κρίνοντας ανάλογα με τα συμφέροντά του. Η Μακεδονία από την άλλη, κατήγγειλε την Ελλάδα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο τελικά και καταδίκασε την Ελλάδα, κάτι που δεν δείχνει να την πτωεί ιδιαίτερα. Και γιατί να πτοείται; Μήπως έπαψε (ή θα πάψει) να έχει λόγο για τα εσωτερικά του γειτονικού κράτους;


Αρέσει σε %d bloggers: