σχιζό metropolitans #8 – Watch your dubstep!

Η μουσική έχει τους κανόνες της. Ένας από αυτούς είναι ότι οι μουσικές του δρόμου δεν ξεπηδάνε από τα studio δισκογραφικών εταιριών που ψάχνουν να καινοτομήσουν πάνω στις νότες, ώστε να πλασάρουν στην αγορά ένα ανταγωνιστικό προϊόν. Πολλές φορές, δεν χρειάζονται καν νότες και κανόνες από ωδεία. Από τα πρώτα blues της Νέας Ορλεάνης, όπου οι μουσικόι βασίζονταν πάνω στον αυτοσχεδιασμό και όχι σε μουσικά μοτίβα, από τα πρώτα hip hop μιξαρίσματα, όπου οι djs έπαιζαν μουσική με ένα μείκτη, δύο πικάπ και ένα μικρόφωνο, χρησιμοποιώντας το πικάπ ως νέο μουσικό όργανο. Από την πανκ που παραβίασε κάθε παλιό μουσικό μοτίβο παίζοντας στα δικά της στάνταρ και την electro, όπου ο υπολογιστής και τα πειράγματα στις συχνότητες των ήχων έγιναν νέα όπλα στη μουσική φαρέτρα. Και τον κόσμο τους, τον ένωνε κάτι περισσότερο από τον ήχο. Το ενοποιητικό στοιχείο ήταν η ίδια κουλτούρα, η κοινή ταξική καταγωγή, η απέχθεια για το mainstream και τη σαπίλα του κόσμου αυτού· ήταν εν τέλει ο δρόμος όπου ανέπτυσσαν τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας, καθώς και κοινές συμπεριφορές. Και κάπως έτσι, με διάφορες δηλαδή αλληλοεπιρροές και καινοτομίες έπαιρναν μια κατάσταση από το σημείο Α και την οδηγούσαν στο σημείο Β, σαν να είχαν να κάνουν με μουσικές χημικές αντιδράσεις.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 μια ομάδα από djs στο Νότιο Λονδίνο έκανε κάτι τέτοιο. Ονόματα όπως ο El – Β, o Zed Bias και αργότερα o Kode9, o Plastician, o Benga, o Skream , το ντουέτο Digital Mystikz κτλ, βασισμένοι στην elecrto, την grime και την drum ‘n’ bass , με τα beats να έχουν πολλά στοιχεία από hip hop και παραμορφώνοντας τις συχνότητες των ήχων, κάνοντας τες πιο «βρώμικες», άρχισαν ένα νέο ρεύμα. Τη dubstep. Τα μουσικά τους όργανα δεν ήταν κιθάρες και ντραμς, αλλά turntables, samplers, drum machines keyboards και φυσικά υπολογιστές και προγράμματα μουσικής. Όλα όσα τους επέτρεπαν να μιξάρουν μουσικά δείγματα και φωνές, να φτιάχνουν beats και μελωδίες και να πειράζουν σε ακραίο βαθμό τους ήχους. Οι νότες και τα ακόρντα πήγαιναν στα σκουπίδια. Κι ενώ ούτε καλά καλά όνομα δεν είχαν βρει για τη μουσική τους, ήχαν βρει όμως τους ρυθμούς. Μετά από μια πενταετία, η dubstep άρχισε να γίνεται όλο και πιο μαζική, να γεμίζει τα μαγαζιά του Λονδίνου με dj sets και συναυλίες και να ξεπερνά τα όρια της Αγγλίας. Από την Ισπανία μέχρι την Ιαπωνία και από τις ΗΠΑ μέχρι την Αυστραλία, έπαιζαν οι ίδιες συχνότητες. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένη, έχοντας ωστόσο πάντα έναν underground χαρακτήρα. Τα drops, δηλαδή οι βρώμικες και δυνατές αλλαγές στα beats, και οι “bowowow” ήχοι έκαναν τα subwoofer να τρέμουν.

Τα ονόματα των djs και των groups πολλαπλασιάστηκαν, με τους Skrillex, Flux Pavillion, Nero, Doctor P κ.ά. να έχουν δημιουργήσει μια τελείως ανεξάρτητη σκηνή με εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο. Χιλιάδες dubstep remixes και εκατονταδες sites και μαγαζιά να παίζουν dubstep. Κι εκεί ακριβώς που άρχισε να βγαίνει στην επιφάνεια, άρχισε να χάνεται κι η μπάλα. Η dubstep από underground μουσική με βρώμικους ήχους και πειραματισμούς κοντεύει να γίνει πιο mainstream κι από την pop. Στην πραγματικότητα, ίσως και να είναι η pop του 21ου αιώνα. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς και το παράδειγμα του hip hop από το ’95 και μετά και την εμπορευματοποίηση, όπως είχαμε ξαναγράψει. Ο καπιταλισμός αγοράζει και μπορεί να αφομοιώει οτιδήποτε πουλιέται και μπορεί να παράγει κέρδος για τα αφεντικά. Όποιο τραγούδι και να πατήσεις στο youtube και από δίπλα τη λέξη dubstep θα σου βγάλει κι ένα remix! Αν και τα remix είναιεντελώς στη λογική της dubstep , όχι όμως κι από τη Rihanna και την Christina Aguilera! Δηλαδή, τι άλλο μπορεί να γίνει για να κάνει την dubstep πιο εμπορική;; Εξαιρείται, βέβαια, από τα remixes το “Gimme More” της Britney Spears ρεμιξαρισμένο από τον Quartus Saul, με όχι και πολύ καλή διάθεση για την ηλίθια τραγουδίστρια της pop. Παρόλες τις λαμπρές εξαιρέσεις από djs και groups που κρατάνε μια αξιοπρέπεια και προσπαθούν να κρατήσουν τη μουσική τους underground, η dubstep δε μπορεί να συνέλθει από το χαστούκι της μουσικής βιομηχανίας. Πολλά drops ακολουθούνται από “κώλους και βυζιά” για να πουλήσουν περισσότερο. Η dubstep στη χειρότερη έκφανσή της γίνεται η ηλεκτρονική R ‘n’ B με απαίσια τραγούδια, όπως το σεξιστικότατο “nympho” του Borgore που είναι hit.

Όπως και να ‘χει, ο καπιταλισμός σε κάθε μουσική βρίσκεται εκεί που πρέπει για να αγοράζει και να πουλάει όποιο ρεύμα έχει απήχηση. Οι μουσικές κουλτούρες του δρόμου, λιγότερο ή περισσότερο πολιτικοποιημένες είναι “πρόβλημα”. Τα κωλοαφεντικά αυτού του κόσμου, μπορεί να διασκεδάζουν όταν μας τη λένε, αλλά δεν θα λένε ποτέ πώς θα διασκεδάζουμε!


Αρέσει σε %d bloggers: