σχιζό metropolitans #9 – Αυτή η προεκλογική υπόσχεση θα τηρηθεί

Η απόσταση που χώριζε τους ντόπιους και τους μετανάστες εργάτες εδώ και δυο δεκαετίας έχει αρχίσει να μοιάζει όλο και μικρότερη. Τα μέτρα που αφορούν τους κατώτατους νόμιμους μισθούς, μαζί με τις τιμές των ειδών βασικής κατανάλωσης έχουν ρίξει αισθητά το βιωτικό επίπεδο της ντόπιας εργατικής τάξης.

Αυτή η απόσταση, όμως, ήταν ποικιλοτρόπως προσοδοφόρα για τα αφεντικά αυτού του τόπου. Από την μία, το 20% της εργατικής τάξης, και συγκεκριμένα οι μετανάστες, ζούσε και δούλευε χωρίς χαρτιά, δηλαδή έξω και πέρα από κάθε νόμο, κάτι που επέτρεπε μια σειρά εργασιών να πραγματοποιείται με όρους σκλαβιάς. Εργασιών ελεγχόμενων και επιτηρουμένων από τις ντόπιες και μη μαφίες, τύπου Μανωλάδας, αλλά και των μυριάδων άλλων αντίστοιχων που “ανθίζουν” σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας.

Από την άλλη, η υποτίμηση της εργατικής τάξης μπορεί να συμβεί μόνο στο σύνολο και όχι τμηματικά. Έτσι, πολλοί ντόπιοι εργάτες βρέθηκαν να δουλεύουν (και αυτοί γίνονται όλο και περισσότεροι όσο περνάνε τα χρόνια) σε δουλειές, με συνθήκες και μισθούς που φυλάσσονταν για τους μετανάστες εργάτες.

Φυσικά, υπάρχει και ένα κομμάτι της ντόπιας εργατικής τάξης που απολάμβανε τα “οφέλη” από τη ρατσιστική εργατική πολιτική του τόπου, είτε έμμεσα είτε άμεσα. Τα φτηνά σπίτια, οι κακοπληρωμένες οικιακές εργάτριες, οι καθαρίστριες, οι καταναγκαστικά εκδιδόμενες δεν αποτελούσαν υποθέσεις μόνο των αφεντικών, αλλά και πολλών υπαλλήλων τους που, “επιτέλους” από το ’90 και μετά, βρήκαν κάποιους να είναι πιο κάτω από αυτούς και έτρεξαν να αρπάξουν ό,τι μπορούσαν.

Για το σύνολο της ταξικής πυραμίδας στην Ελλάδα, ο ρατσισμός είχε ιδιαίτερες υλικές απολαβές. Με μια διαφορά όμως· σε αντίθεση με τα αφεντικά, οι εργάτες που καρπώνονταν τα οφέλη του ρατσισμού σκάβανε μόνοι τους τον λάκκο τους. Τα ρατσιστικά καθάρματα που ξεμύτισαν σε όλη την Ελλάδα έκαναν πως δεν έβλεπαν πως τα όποια κέρδη τους θα είναι μόνο προσωρινά. Ή μάλλον καταλάβαιναν πολύ καλά, αλλά ήλπιζαν πως θα είναι από εκείνους τους λίγους που σκαρφαλώνοντας πάνω σε πτώματα θα βρεθούν τόσο ψηλά που η “ημέρα της κρίσης” δεν θα τους ακούμπαγε.

Και τώρα, λοιπόν, που ήρθαν οι ημέρες που η πολύχρονη ταξική σιγή της ντόπιας εργατικής τάξης πληρώνεται με τον χειρότερο τρόπο (και σίγουρα έπεται συνέχεια), πολλοί αναγκάζονται να συνειδητοποιήσουν πως η μαύρη εργασία, ο μισθός κάτω από τα όρια επιβίωσης, καθώς και η αστυνομική επιτήρηση δεν ήταν κάτι που φυλασσόταν μόνο για τους “άλλους”· για τους “ξένους”. Τελικά, ο ρατσισμός τα έριξε τα μεροκάματα. Τελικά το “είμαστε όλοι μετανάστες” άρχισε να γίνεται πραγματικότητα με τον χειρότερο τρόπο. Η απόσταση ντόπιων και μεταναστών εργατών έχει αρχίσει να γίνεται “αφόρητα” μικρή.

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές τι είχαν να υποσχεθούν οι πολιτευτές σε μια εργατική τάξη που της έχει ανακοινωθεί ήδη η θανατική της καταδίκη; Μπορούσαν να τάξουν λεφτά, αυξήσεις και δουλειές; Μπορούσαν να τάξουν διορισμούς; Μπορούσαν να τάξουν δημόσια έργα και νοσοκομεία; Προφανώς και όχι. Η κρίση έχει περιορίσει στο ελάχιστο τη δυνατότητα του “κράτους προσόδου” για αναπαραγωγή. Τα λίγα που απομένουν πρέπει να πάνε στον κλειστό κύκλο των κομματικών φίλων και στον σκληρό κρατικό πυρήνα, δηλαδή σε μπάτσους, στρατό και δικαστές, που θα υπερασπιστούν μέχρι τέλους αυτό το σύστημα.

Το κυνήγι των μεταναστών προβάλλει ξανά ως “η λύση” και βρίσκει απόλυτα σύμφωνη την πλειοψηφία των (με δικαίωμα ψήφου) κατοίκων αυτού του τόπου. Η υπόσχεση πως δεν θα είναι ο πάτος, γιατί και ο ίδιος ο πάτος θα μετακινηθεί μαζί τους πιο βαθιά, τους δίνει μια ανάσα. Ο καθοδικός χορός της ντόπιας εργατικής τάξης προς την αυτοϋποτίμησή της, δεν ξεκινάει βέβαια τώρα. Η Έλληνες εδώ και χρόνια ήταν έτοιμοι και ενεργοί στον πόλεμό τους εναντίον όλων.

Δεν είχαν τίποτα άλλο να προσφέρουν οι πολιτικοί και για αυτό πλειοδοτούσαν στον πόλεμο ενάντια στην εργατική τάξη με όλα τα μέσα· πλειοδοτούσαν στον φασισμό.

Αν τα κανάλια αντί για βαρετά ντιμπέητ και συζητήσεις με τελειωμένους επαρχιώτες υποψήφιους βουλευτές που έλεγαν τα ίδια και τα ίδια, αυτή τη φορά επέλεξαν να δείξουν live σκηνές από πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας, επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τα περί “λαθρομεταναστών που φέρνουν τις αρρώστιες”, αν οι πολιτευτές υπόσχονταν στρατόπεδα συγκέντρωσης σε κάθε πόλη και χωριό, κάτι τέτοιο συμβαίνει γιατί όλοι γνωρίζουν ότι είναι πολλοί εκείνοι που βιάζονται να χειροκροτήσουν. Και θα χειροκροτήσουν.

Έχουμε εδώ και χρόνια συνηθίσει να βλέπουμε την προεκλογική περίοδο ως μια γραφική κατάσταση όπου ο καθένας δίνει ξεκούδουνες υποσχέσεις και κοιτάει να δει τι κουκιά μπορεί να μαζέψει. Ωστόσο σ, αυτή η προεκλογική περίοδος είχε μια διαφορά: το μόνο που ανακοίνωσαν οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος είναι τα περαιτέρω σχέδια του πολέμου κατά της εργατικής τάξης, ξέροντας ότι αυτοί που θα βάλουν και πάλι πλάτες δεν είναι και λίγοι.

Φασιστικοποίηση, λοιπόν. Να ποια είναι πραγματικά η μόνη υπόσχεση που δόθηκε σε προεκλογική περίοδο και η οποία θα τηρηθεί.


Αρέσει σε %d bloggers: