σχιζό metropolitans #9 – “Η Πόλις Εάλω” – Η επιτροπή κατοίκων που έκατσε στο σβέρκο των μεταναστών στην Πάτρα

Αν τα σύνορα του Έβρου είναι η κύρια πύλη εισόδου των ασιατών μεταναστών στην Ελλάδα, τότε η Πάτρα, το λιμάνι της για την ακρίβεια, είναι η φρουρούμενη πύλη εξόδου από αυτήν. Ειδικά μέχρι το 2009 όταν και αναπλάστηκε το λιμάνι της Ηγουμενίτσας, το λιμάνι της Πάτρας (ως το μεγαλύτερο της δυτικής Ελλάδας, που συνδέει την χώρα με την υπόλοιπη Ευρώπη) αποτελούσε τη μοναδική έξοδο διαφυγής για χιλιάδες μετανάστες εργάτες. Ειδικά μέσα στη δεκαετία του ’90, με τα Βαλκάνια να βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου, το λιμάνι αυτό ήταν και η μόνη “ασφαλής” οδός διακίνησης ανθρώπων και εμπορευμάτων από και προς την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στην παραλιακή οδό, την Ηρώων Πολυτεχνείου, βρίσκει κανείς ένα πλήθος μαγαζιών, κυρίως trendy καφετεριών, καλοκαιρινών μπαρ και σκυλάδικων. Και ακριβώς πάνω από αυτό το δρόμο βρίσκεται η περιοχή της Αγυιάς. Μια περιοχή που σε παλαιότερες δεκαετίες, όταν ακόμα η Πάτρα ήταν μια βιομηχανική πόλη, είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας εργατικής συνοικίας. Στα ’90s όμως, η Πάτρα αποβιομηχανοποιήθηκε. Η οικονομία της γρήγορα μετατράπηκε σε μια οικονομία παροχής υπηρεσιών με κύριο στόχο την εξυπηρέτηση ενός ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού φοιτητών που έρχονταν στην πόλη. Λογιών λογιών μικρομάγαζα όπως σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, μπαράκια γέμισαν την πόλη. Τα καφέ και τα μπαρ στην Ηρώων Πολυτεχνείου πλήθυναν και η παραλία δίπλα από το λιμάνι που φιλοξενούσε ένα καρνάγιο και μεσήλικες ψαράδες, αναπλάστηκε για τις ανάγκες των νέων μαγαζιών της περιοχής. Σιγά σιγά άρχισαν να εμφανίζονται σύγχρονες λουξ πολυκατοικίες, κυρίως στο κομμάτι κοντά στην παραλία, έτοιμες να κλειδαμπαρώσουν πίσω από τις πόρτες ασφαλείας, τις ονειρώξεις και την προσωπική καταξίωση του πετυχημένου μικροαστού: ένα σύγχρονο διαμέρισμα με θέα τη θάλασσα και το ωραίο ηλιοβασίλεμα και τιμή επιτρεπτή μόνο για τους πετυχημένους “μάγκες”· ένα σύγχρονο διαμέρισμα σύμβολο καταξίωσης και ατομικής επιτυχίας.

Σε αυτή την περιοχή στήθηκε από το 2006 (ίσως και νωρίτερα) ο καταυλισμός των μεταναστών1. Οι μετανάστες, στη συντριπτική τότε πλειοψηφία Αφγανοί, έρχονταν εκεί όχι για να μείνουν αλλά για να φύγουν! Πράγμα που θα ήταν πολύ απλό αν το ελληνικό κράτος τούς επέτρεπε να βγάλουν νόμιμα χαρτιά. Η παρανομοποίηση όμως των μεταναστών μέσα στα χρόνια έχει αποδειχτεί απείρως πιο κερδοφόρα για τα μικρά και μεγάλα αφεντικά και τους ιδιοκτήτες… Και κάπως έτσι, η παρουσία των Αφγανών στην περιοχή αρχίζει από το 2006 να γίνεται πολύ έντονη, καθώς η φύλαξη του λιμανιού έχει γίνει εντονότερη. Από τότε όμως γινόταν ξεκάθαρο πως πλέον δεν είχαμε να κάνουμε με ολιγάριθμους πολιτικούς πρόσφυγες, αλλά με κύματα κόσμου που έφθαναν στην Πάτρα από εμπόλεμες περιοχές και γνωρίζοντας (ή νομίζοντας) πως για να καταφέρουν να περάσουν στην Ιταλία και μετά στη Βόρεια Ευρώπη, αυτό θα γίνει μόνο μέσα από το λιμάνι της Πάτρας. Ο καταυλισμός έφτασε να έχει πάνω από 1500 άτομα. Οι μετανάστες έμεναν εκεί σε πρόχειρα παραπήγματα που οι ίδιοι είχαν στήσει από καδρόνια και λινάτσες, χωρίς να έχουν πρόσβαση σε στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης, όπως η παροχή νερού και οι τουαλέτες. Ζούσαν σε συνθήκες πραγματικά πολύ δύσκολες, που όπως θα δουμε παρακάτω κάποιοι είχαν βαλθεί να τις κάνουν δυσκολότερες. Και βρίσκονταν ακριβώς μπροστά από νεόκτιστες πολυκατοικίες, τσαλακώνοντας έτσι τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα των ενοίκων και τη γυαλιστερή εικόνα των καφέ και των μπαρ της περιοχής.

Το “πρόβλημα” κάνει την εμφάνισή του

Το φθινόπωρο του 2006 ανακοινώνεται συγκέντρωση μαγαζατόρων και κατοίκων για το “πρόβλημα των μεταναστών” όπως το λένε με πρωτοπαλίκαρο τον επιχειρηματία κ. Λάγιο.Αρχίζουν να μιλάνε για την ασφάλεια και την υγεία τους, τους κινδύνους από τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό. Οι περιουσίες τους υποβαθμίζονται, τα κέρδη των καφέ πέφτουν, η αισθητική τους χαλάει… Ζητούν, λοιπόν, επίμονα και επισταμένα την άμεση παρέμβαση του κράτους. Στην αρχή πλασάρουν ένα ψευτο-ανθρωπιστικό πρόσωπο, μιλώντας πάντα για τα δικά τους ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ η πρώτη τέτοια συγκέντρωση γίνεται παρουσία του δημάρχου της πόλης που τους υπόσχεται πως θα πιέσει για την κρατική παρέμβαση. Την ίδια περίοδο, οι μπάτσοι και το λιμενικό εντείνουν την περιφρούρηση του λιμανιού.

Οι μήνες περνούν, ο καταυλισμός όλο και μεγαλώνει, εν μέρει και σαν αποτέλεσμα της αυξανόμενης περιφρούρησης του λιμανιού, και μια κίνηση κατοίκων (που τον Οκτώβριο του 2008 θα εξελιχθεί στον σύλλογο “Πόλις Εάλω”2) κάνει την εμφάνιση. Από εκείνη τη στιγμή και μετά αυτή η κίνηση- σύλλογος, με πρώτες μούρες την Κολλυροπούλου και το ζεύγος Λαϊνιώτη, αρχίζει να εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στα τοπικά media ωριόμενη και εξαγριωμένη που το κράτος τούς έχει αναγκάσει να ζουν δίπλα σε μετανάστες που “βρωμάνε”, όπως συνεχώς λένε. Οι μούρες αυτές φυσικά και είναι τύποι που έχουν μια καλή δουλειά, επιτυχημένο γάμο, χαριτωμένα παιδιά και ένα καλόγουστο σπίτι· σωστοί νοικοκυραίοι3. Οργανώνουν κινήσεις και συνεχώς πιέζουν για την πάση θυσία και με κάθε κόστος απομάκρυνση του καταυλισμού εγκαλώντας τον δήμο, τους μπάτσους και όλο τον κρατικό μηχανισμό. Οργανώνουν συναντήσεις και παραστάσεις διαμαρτυρίας, ενώ επιδεικνύουν πρωτοφανή μισανθρωπισμό απέναντι στους μετανάστες με σκοπό, όπως τολμούν να διαλαλούν, να κανουν τον βίο αβίωτο στους μετανάστες μήπως “και φύγουν από μόνοι τους”. Φυσικά και δεν ασχολούνται με το τι θα γίνουν όλοι αυτοί που το κράτος πρεπει να εξαφανίσει από τη γειτονιά τους. “Μακριά από τον κώλο μου και όπου θέλει να είναι”; Περίπου. Αρχικά ίσως έμοιαζε έτσι…

Αντιρατσιστές, συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου, της αριστεράς αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης, προσπαθούν σιγά σιγά να οργανώσουν κάποιοιες κινήσεις αλληλεγγύης προς τους μετανάστες και προσπαθούν να προπαγανδίσουν στην πόλη έναν (άλλοτε ανθρωπιστικό, άλλοτε αντιρατσιστικό) διαφορετικό λόγο, κόντρα στην κατάσταση που γινόταν όλο και πιο δύσκολη για τους μετανάστες· κόντρα στη ρατσιστική προπαγάνδα του συλλόγου αυτού, των τοπικών media και των τοπικών κυβερνητικών παρατάξεων. Μια προπαγάνδα που ξεκινούσε πάντα με την παραδοχή πως οι μετανάστες αποτελούν “πρόβλημα”… Αρχικά όμως οι αντιρατσιστές είχαν ελάχιστη επαφή με την κοινότητα του καταυλισμού. Στις 27 Νοεμβρίου του 2007 ένας μετανάστης τραυματίζεται από τα χτυπήματα ενός φορτηγατζή και ενός λιμενικού, στην προσπάθειά του να εισέλθει σε κάποιο πλοίο. Σε μια έκρηξη οργής οι σύντροφοί του δεν κλείνονται στον καταυλισμό, αλλά καθώς η είδηση μεταδίδεται αστραπιαία, συγκεντρώνοται μπροστά από το πλοίο στο οποίο ο τραυματίας προσπάθησε να μπει. Μαζί τους συγκεντρώνονται και αρκετοί αντιρατσιστές που έχουν πληροφορηθεί κι αυτοί το γεγονός. Οι μετανάστες ζητούν να τους υποδειχθούν οι υπαίτιοι και αφού αυτό δε συνέβη αρχίζουν να πετροβολούν τους μπάτσους και το πλοίο. Η κατάσταση καταλαγιάζει και οι συγκεντρωμένοι αποχωρούν. Ο καταυλισμός από το σημείο αυτό κι έπειτα τίθεται σε ασφυκτική πολιορκία από τους μπάτσους. Όποιος μετανάστης ξεμυτίζει από εκεί, καταλήγει στα κρατητήρια της ασφάλειας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, δυό μήνες περίπου αργότερα και συγκεκριμένα στις 22/01/2008, οι μετανάστες επιχειρούν να απαντήσουν στην κατάσταση αυτή, πραγματοποιώντας μια πολύ ογκώδη διαδήλωση στο κέντρο της πόλης, στην οποία συμμετείχαν και ντόπιοι. Στις 19/02/2008 πραγματοποιείται δεύτερη πολύ ογκώδης πορεία των μεταναστών με ενεργότερη συμμετοχή αντιρατσιστών.

Οι δύο αυτές πορείες και η πιθανότητα επαφής ντόπιων και μεταναστών προκαλούν ένα μικρό “σεισμό” στην ήσυχη καθημερινότητα της Πάτρας. Μέχρι τότε, η μεγάλη πλειοψηφία των πατρινών ως εκείνη τη στιγμή είχε μια εικόνα ότι κάπου στην Αγυιά βρίσκονταν κάμποσοι Αφγανοί. Για πρώτη φορά είδαν το μέγεθος του κόσμου που ζούσε στον καταυλισμό. Όχι γιατί νοιάστηκαν να μάθουν, αλλά γιατί οι ίδιοι οι μετανάστες τους έτριψαν την πραγματικότητα στη μούρη. Και μάλιστα με τους δικούς τους όρους· μαζικά και στο δρόμο. Οι τοπικές φυλλάδες οργίασαν και οι μπάτσοι προβληματίστηκαν έντονα. Και κάπου στον απόηχο αυτών των δύο διαδηλώσεων, μαθαίνουμε διά στόματος των μπροστάρηδων της “Πόλις Εάλω”, ότι έχοντας θορυβηθεί πολύ από τα γεγονότα έχουν επιδιώξει και πραγματοποιήσει επαφές με την επιτροπή κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα που τότε “μεγαλουργούσε” (μάλιστα, έχουν ανέβει και στην Αθήνα για να στηρίξουν κινήσεις της επιτροπής αυτής). Πρόκειται για το πρώτο άνοιγμα του συλλόγου προς αναζήτηση “μη θεσμικής βοήθειας”. Ένα δεύτερο άνοιγμα θα γίνει λίγο αργότερα στην καρδιά του καλοκαιριού όταν η κίνηση- σύλλογος θα απευθύνει ξεκάθαρο κάλεσμα σε “δικούς τους ακραίους” κλείνοντας το μάτι στη Χρυσή Αυγή και τον τότε προπομπό της Εθνική Άμυνα…

Λίγα λόγια όμως πρώτα για την παρουσία αυτών των καθαρμάτων. Η Εθνική Άμυνα ήταν μια νεοεμφανιζόμενη φασιστική ομαδοποίηση που ως τότε είχε επιδείξει ελάχιστη, και άμεσα απαντημένη από αντιεξουσιαστές, προπαγανδιστική δράση. Προσπαθούσε να βρεί πατήματα σε μια πόλη που έμοιαζε αφιλόξενη για τη δράση της. Από τη μια είχε πάνω από 10 χρόνια να υπάρξει οργανωμένη φασιστική δράση στην Πάτρα, από την άλλη η όλο και εντονότερη και πιο οργανωμένη δράση του αντιεξουσιαστικού χώρου τα τελευταια χρόνια στην πόλη έκανε την κατασταση για την ανάπτυξη φασιστικής οργανωμένης δράσης ακόμα πιο δύσκολη. Να όμως που ένας πολιορκημένος καταυλισμός μεταναστών, από μπάτσους και από ρατσιστές, μέλη ενός συλλόγου που προπαγανδίζει το δίκαιο τού να εξαφανιστούν ακόμα και με τη βία αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί να αποτελέσει ένα πρόσφορο και κάπως “προστατευμένο” για αυτά τα σκουλήκια, έδαφος δράσης. Έτσι, από τις αρχές του 2008 αρχίζει να αναπτύσσεται μια κάπως πιο έντονη δραστηριότητα (με κάποια συνθήματα). Φήμες αρχίζουν να κυκλοφορούν οτι “κάποιοι” γυρνούν τα βράδυα γύρω από τον καταυλισμό με σκοπό να ξεμοναχιάσουν και να χτυπήσουν μετανάστες. Άλλοτε τα καταφέρνουν και άλλοτε φεύγουν τρέχοντας… αυτή η ολιγάριθμη ομάδα σε μερικούς μήνες θα μετεξελιχθεί στην Χρυσή Αυγή πάτρας…

Φτάνουμε λοιπόν στο καλοκαίρι του 2008, που έρχεται να παιχτεί ένα από τα πολλά επεισόδια μισανθρωπισμού των μελών του συλλόγου “Πόλις Εάλω”. Στα πλαίσια εκδηλώσεων που οργανώθηκαν από αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες, εγκαθίστανται σωλήνες παροχής νερού και κάποιες βρύσες στον καταυλισμό για να μπορούν όσοι μένουν εκεί να έχουν έστω και περιορισμένη πρόσβαση σε νερό (ως τότε οι μετανάστες τα έβγαζαν πέρα με εμφιαλωμένο νερό που αγόραζαν οι ίδιοι). Ο εν λόγω σύλλογος, άμεσα εξοργισμένος από την κίνηση αυτή, κατήγγηλε τις εγκαταστασεις ως αυθαίρετες, χωρίς πολεοδομική άδεια, προσέφυγε στην πολεοδομία και απείλησε με μηνύσεις την ΔΕΥΑΠ, αν δεν ξήλωνε άμεσα τις εγκαταστάσεις. Αποτέλεσμα: το κράτος σε μια επίδειξη “τήρησης του νόμου”, έστειλε συνεργείο της ΔΕΥΑΠ (φρουρουμενο από μπάτσους και με τις επευφημίες μελών του συλλόγου) και ξήλωσε τις εγκαταστάσεις στερώντας σε πάνω από 1500 άτομα την στοιχειώδη πρόβαση σε καθαρό νερό. Σε δηλώσεις τους τα εν λόγω μέλη αναφέρουν πως αφού οι μετανάστες έχουν κάποιους ακραίους να τους προσέχουν και αφού οι διαδικασίες του κράτους για άμεση κατεδάφιση του καταυλισμού αργούν, θα έρθουν σε επαφή με κάποιους “δικούς τους ακραίους”. Ευθαρσώς δηλώνουν πως «Όπου υπάρχει δράση υπάρχει και αντίδραση. Και δεν χρειάζεται να ενεργήσουμε εμείς που είμαστε φιλήσυχοι πολίτες. Θα το κάνουν άλλοι για μας»… Μια συμμαχία γεννήθηκε… Από τη μια οι κάτοικοι, μέλη του συλλόγου, αποτελούν μια βάση που οι φασίστες περίμεναν πώς και πώς να βρούν, για να στηρίξουν κάποια οργανωμένη δράση. Από την άλλη, οι φασίστες θα πραγματοποιούν τις βρώμικες δουλειές που οι καθώς πρέπει νοικοκυραίοι θα ήθελαν, αλλά δεν μπορούν να φέρουν σε πέρας. Αυτή η συμμαχία από τότε και μετά, στα μέτρα των δυνατοτήτων της, θα κάνει ακόμα πιο δύσκολη τη διαβίωση των αφγανών μεταναστών. Είτε με το συλλογο να ζητά όλο και πιο πολλούς μπάτσους, όλο και μεγαλύτερη αστυνόμευση, είτε με επιθέσεις που οι φασίστες πραγματοποιούσαν γύρω από τον καταυλισμό. Όσο άμεσα κι επιτυχημένα και αν απαντιώνταν πάρα πολλές φορές αυτές οι κινήσεις από τους μετανάστες ή τους αντιρατσιστές, η συμμαχία μικροαστών- νεοναζί υπήρχε επίσημα, ομολογημένα και αποτελούσε ένα συνεχές πρόβλημα για όλους. Ένα από τα highlight της δράσης της θα πραγματοποιηθεί στις 21/01/2009 με τον εμπρησμό του καταυλισμού που είχε σαν αποτέλεσμα να καεί σχεδόν το ένα τρίτο αυτού: “Άγνωστοι” πυρπολούν τον καταυλισμό… Κάθως η πυροσβεστική προσπαθεί να πλησιάσει τον καταυλισμό για να σβήσει την φωτιά, ρατσιστές κάτοικοι, μέλη του συλλόγου, προσπαθούν να εμποδίσουν τα πυροσβεστικά οχήματα να πλησιάσουν. Κάποιος κλείνει το δρόμο με το αυτοκίνητό του για να μην προχωρήσει το πυροσβεστικό όχημα! Μια άλλη καρακάξα (η Λαϊνιώτη) φωνάζει, πως αν δεν καεί ο καταυλισμός όλος θα τελειώσει την δουλειά η ίδια την επόμενη μέρα. Η φωτιά ευτυχώς δεν αφήνει πίσω της θύματα, αφήνει όμως τους μετανάστες να ζουν μέσα στα αποκαΐδια. Ένα επόμενο highlight θα είναι η επίθεση στις 2/03/2009 φασιστών και κατοίκων-μελών του “Πόλις Εάλω”, με την εποπτεία των μπάτσων, σε μετανάστες που περίμεναν να εισέλθουν σε πλοία του λιμανιού.

Η Μαφία εν δράσει

Κοιτώντας την ιστορία τώρα που έχει περάσει ο καιρός, είναι απόλυτα ξεκάθαρο κάτι που και τότε ήταν εμφανές για όποιον ήθελε να δει… Οι μετανάστες δεν βρίσκονταν εκεί όλοι μαζί τυχαία. Ήταν εκεί γιατί υπήρχε κάποιο οργανωμένο κύκλωμα διακίνησης, που τους υποσχόταν ότι κάθε ένας από αυτόυς με τη σειρά τους θα έμπαιναν σε ένα κάραβι για Ιταλία. Οι μετανάστες οι ίδιοι έλεγαν πως είχαν συνεννοηθεί πριν φτάσουν στην Πάτρα, για να βρούν τρόπο να μπουν σε κάποιο καράβι. Ήταν από τότε προφανές ότι κάποιου είδους μαφία (σε συνεργασία πάντα με τους μπάτσους) εγγυόταν τη διακίνηση. Άλλωστε, τέτοιες δουλειές είναι αναμενόμενο να αναπτύσσονται σε λιμάνια και σύνορα και να αυγατεύουν εκεί όπου οι κρατικές απαγορεύσεις θεριεύουν. Δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς πως το κόστος μεταφοράς κάποιου για να φύγει από την Ελλάδα αυξανόταν ανάλογα με το επίπεδο φύλαξης του λιμανιού. Πιο πολλοί μπάτσοι, πιο δύσκολο το πέρασμα, πιο μεγάλο το “ρίσκο”, πιο πολλά τα μάτια που πρέπει να πληρωθούν για να “μην κοιτάξουν”, πιο μεγάλη η τιμή του “εισιτηρίου”. Τελικά, για τους πατρινούς αποδείχτηκε αδύνατο να κατανοήσουν πως τα κυκλώματα διακίνησης μεταναστών δεν ήρθαν στην Πάτρα με την έλευση των πρώτων Αφγανών μεταναστών. Ήταν εκεί, στο κεντρικό λιμάνι της Ελλάδας προς τη Δυτική Ευρώπη, από πριν ρυθμίζοντας την κυκλοφορία παρανομοποιημένων ανδρών και γυναικών, λαθραίων τσιγάρων, ναρκωτικών κ.ά. Σίγουρα οι μαφίες είχαν τραφεί καλά μέσα στη δεκαετία του ’90 και είχαν ήδη γερά πατήματα. Τόσο γερά, μάλιστα, που τολμάμε να ισχυριστούμε πως από την πρώτη στιγμή που οι Ασιάτες μετανάστες έφτασαν στην Ελλάδα, αυτοί είχαν ήδη τον τρόπο και τον δρόμο διακίνησης έτοιμο για μια πορεία που ξεκίναγε από τον Έβρο, περνούσε μέσα από το κέντρο της Αθήνας, μέσα από πάμπολες επισκέψεις σε μπατσικά τμήματα, μέσα από κάτεργα εργασίας τύπου Μανωλάδας και τελικά έφτανε στην Πάτρα και το λιμάνι της…

Μπάτσοι και Λιμενικοί…

Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι καθόλη τη διάρκεια των όσων περιγράφουμε όλο και πληθαίνουν οι περιπτώσεις που μετανάστες πιάστηκαν από μπάτσους και λιμενικούς και ξυλοκοπήθηκαν4 , κάποιοι από αυτούς μέχρι θανάτου. Κάποιοι μαχαιρώθηκαν· ακόμα και ανήλικοι. Σε βαθμό που κάποιοι μπάτσοι και κάποιοι λιμενικοί είχαν αποκτήσει ιδιαίτερη φήμη ανάμεσα στους μετανάστες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός λιμενόμπατσου που οι μετανάστες τον αποκαλούσαν “Τζαπάρ” και ήταν γνωστό μεταξύ τους πως πρέπει όλοι να προσέχουν να μην πέσουν στα χέρια του. Κάποια από αυτά τα περιστατικά έρχονταν στην επικαιρότητα και μέσα από τον παραμορφωτικό φακό των media. Και βέβαια οι μετανάστες δεν έμεναν παθητικοί στις επιθέσεις που δέχονταν, αλλά στον βαθμό που μπορούσαν απαντούσαν αναλόγως. Αυτό που γινόταν αντιληπτό ως τότε, ήταν ότι και στην Πάτρα οι μπάτσοι δεν διαφέρουν καθόλου από τους μπάτσους της υπόλοιπης Ελλάδας σε σκληράδα και καθικιά. Η εξάρθρωση όμως ενός μέρους του κυκλώματος διακίνησης ανθρώπων που λειτουργούσε στην πόλη έδωσε νέα οπτική στην υπόθεση. Την οπτική μιας άλλης συμμαχίας…

Και η μεταξύ τους σχέση…

Τον Νοεμβρή του 2008 λοιπόν, συλλαμβάνονται 5 λιμενικοί και 3 πολίτες για συμμετοχή σε κυκλώματα διακίνησης μεταναστών και εκδίδονται αλλά 7 εντάλματα σύλληψης για άλλους 4 λιμενικούς και άλλους 3 πολίτες5. Το πώς και το γιατί εξαρθώθηκε το συγκεκριμένο κύκλωμα δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε. Υποθέτουμε πως τον Νοέμβριο του 2008 που εκτυλίχτηκε η υπόθεση αυτή, εκείνοι που πιάστηκαν είχαν χάσει την ευνοϊκή μεταχείριση των προϊσταμένων τους. Εκείνο τον καιρό έπρεπε να δείξουν και οι μπάτσοι πως κάτι κάνουν και αυτοί για να αντιμετωπίσουν το “πρόβλημα”. Θεωρόυμε, λοιπόν, πως τότε πιάστηκαν οι πιο αδύναμοι κρίκοι ενός κυκλώματος που σιγά σιγά είχε ξεκινήσει να αναδιοργανώνεται υπό το βάρος των εξελίξεων των τελευταίων χρόνων. Αυτό που γίνεται ξεκάθαρο πια σε όσους ασχολούνται με το ζήτημα είναι πως αυτοί που οργανώνουν με περίσσιο ξύλο, εεε ζήλο, τη φύλαξη του λιμανιού και την παρεμπόδιση της απόδρασης των μεταναστών από τον κωλοτοπό που λέγεται Ελλάδα και που τους έχει προσφέρει απλόχερα τόση υποτίμηση, είναι οι ίδιοι που αναλαμβάνουν με το αζημιώτο να τους περάσουν απέναντι! Κανείς από αυτούς που ήθελαν να καταλάβουν το “παιχνίδι” που παίζεται σε βάρος των μεταναστών δεν είχε πια αμφιβολία πως η ταύτιση μαφίας και λιμενόμπατσων που κάνουν με ζήλο τη δουλειά τους φτάνει ακόμα και στο σημείο της ταύτισης των φυσικών προσώπων. Γινόταν έτσι ξεκάθαρο πως όσο πιο πολύ έδερναν και κυνηγούσαν οι μπάτσοι στο ωχτάωρό τους, τόσο πιο πολύ ανέβαιναν οι απολαβές τους από τις μαφιόζικες επιχειρήσεις στις οποίες συμμετείχαν μετά το πέρας του ωχταώρου τους.

Όλα τα καθαρματα δουλεύουνε μαζί #1

Οι δύο αυτές συμμαχίες, οι νεοναζί και οι ρατσιστές κάτοικοι της περιοχής γύρω από τον καταυλισμό από την μια και οι μαφιόζοι και οι μπάτσοι από την άλλη, ένα περίπου μήνα μετά και πριν ακόμα τελειώσουν με τον καταυλισμό, είναι σε θέση να επιδείξουν αγαστή συνεργασία για την αντιμετώπιση ενός άλλου “προβλήματος”… Τον Δεκέμβρη του 2008 και λόγω της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου, βίαιες συγκρούσεις ξεσπούν ανάμεσα στους εξεγερμένους της Πάτρας και τους μπάτσους, με τους εξεγερμένους να προσπαθουν να επιτεθούν στη Διεύθυνση Ασφάλειας Πατρών. Οι εξεγερμένοι, όμως, δεν βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους μπάτσους μόνο. Βρέθηκαν αντιμέτωποι με σύσσωμο τον εθνικό κορμό που καθοδηγούνταν από τον διοικητή ασφαλείας Πατρών, Νταβλούρο. Χρυσαυγίτες και λοιποί φασίστες, στελέχη της τοπικής ΟΝΝΕΔ, άνθρωποι της νύχτας και της μαφίας, κάποιοι από αυτούς γνωστοί από παλιά (από τη συμμετοχή τους στη δολοδονία Τεμπονέρα το 1991), τα μέλη του “Πόλις Εάλω”, όπως περήφανα δήλωσαν την επομένη σε τοπικές φυλλάδες και λοιπά κατακάθια της πατρινής κοινωνίας, είχαν τη δική τους συμβολή στην άμυνα του μπατσομεγάρου, καθώς και στην επίθεση και τελικά την εκδίωξη και το κυνήγι των εξεγερμένων από το κέντρο της πόλης…

Πίσω στα του καταυλισμού… Από τον Οκτώβρη του 2008 ο τότε υπουργός Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος ανακοινώνει την πρόθεσή του για “λύση” του ζητήματος με τη δημιουργία κλειστού στρατοπέδου κράτησης μεταναστών στο Δρέπανο, προάστιο της Πάτρας. Αντιδράσεις δημιουργούνται από τους εκεί “μεγαλόκαρδους” κατοίκους που φρενάρουν τη δημιουργία του και τελικά η κατασταση μένει ως έχει… Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και η ενασχόληση των μπάτσων και των συμμάχων τους με την καταστολή των εξεγερμένων, έδωσε μια προσωρινή άνεση κινήσεων στους διαμένοντες στον καταυλισμό, με αποτέλεσμα να μπορουν να μπαίνουν πιο εύκολα στα καράβια μήπως και γλιτώσουν από αυτό το κολαστήριο όπου τόσα χρόνια μπάτσοι, μαφιόζοι, φασίστες και ρατσιστές κάτοικοι τούς είχαν υποχρεώσει να ζουν…

Όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί #2

Πρόσθετα κονδήλια έρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση στον δήμο Πατρέων για τη δημιουργία εγκαταστάσεων διαμονής των μεταναστών ύψους μισού εκατομμυρίου ευρώ6. Είναι πολλά τα λεφτά και τελικά το κράτος μάλλον δρομολογεί, κρατώντας βέβαια τα χρήματα της Ε.Ε., άλλου τύπου “τελική λύση”. Τον Γενάρη του 2009 παίρνει φωτιά7 ο καταυλισμός και τον Μάρτη του 2009 οι μετανάστες δέχονται την επίθεση των μπάτσων, των φασιστών και των ρατσιστών μικροαστών του συλλόγου8, όπως περιγράψαμε παραπάνω. Από την αρχή του καλοκαιριού του 2009, μετά την εξέγερση των μουσουλμάνων προλετάριων στο κέντρο της Αθήνας, εμφανίζονται δημοσιεύματα στον τοπικό και πανελλαδικό τύπο περι ύπαρξης εξτρεμιστών μουσουλμάνων στον καταυλισμό της Πάτρας, σύμφωνα πάντα με στοιχεία της Ε.Υ.Π. Ολοένα και πυκνώνουν οι φήμες για επικείμενη εκκένωση του καταυλισμού, ενώ το πογκρόμ εναντίον των μεταναστών προτείνεται πια ως αντιτρομοκρατικό μέτρο. Ένα μήνα μετά, στις 17/07/2009, οι μπάτσοι εκκενώνουν τον καταυλισμό και φεύγοντας του βάζουν φωτιά…

Εν τω μεταξύ, η ανάπλαση του λιμανιού της Ηγουμενίτσας έχει τελειώσει και για κάποιο καιρό μετά το κάψιμο του καταυλισμού μοιάζει σαν η μπίζνα διακίνησης μεταναστών να μεταφέρεται εκεί… σε μια επαρχιακή πόλη που και μπάτσους είχε και μαφία και φασίστες- ρατσιστές.

Μα καλά τι μας έπιασε τώρα και σκαλίζουμε την ιστορία ενός καταυλισμού που τελείωσε με την εκκένωση και το κάψιμό του από τους μπάτσους τον Σεπτέμβρη του 2009; Αν είχαμε σκοπό να γράψουμε ένα ιστορικό κείμενο θα έπρεπε να είμαστε πιο συνεπείς στην αναφορά των γεγονότων. Θα έπρεπε επίσης να μιλήσουμε εκτενέστερα για την ιστορία των πολλών μικρών και μεγάλων αντιρατσιστικών δράσεων που οργανώθηκαν στην πόλη. Θα έπρεπε να μιλήσουμε για τον μικρό ή μεγάλο βαθμό της επαφής που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους μετανάστες και όσους προσπάθησαν να σταθούν δίπλα τους. Δεν το κάνουμε, όχι γιατί τις υποτιμούμε αύτες τις δράσεις. Θα χρήζαμε κάποιας ψυχιατρικής βοήθειας αν τις υποτιμούσαμε, αφού κάποιοι από εμάς ήμασταν και συνδιοργανώναμε τέτοιες δράσεις. Θέλουμε απλώς μέσα από τη συνοπτική αφήγηση κάποιων επεισοδίων από τα όσα διαδραματίστηκαν τότε, να καταδείξουμε τον ρόλο επιτροπών κατοίκων τύπου “Πόλις Εάλω”, και άλλων παρόμοιων. Θέλουμε να ισχυριστούμε πως τέτοιες επιτροπές, που ξεκινάνε τον “αγώνα” τους με αιτήματα για την ασφάλειά τους, την αξία των περιουσιών τους, και για την αισθητική τους και ζητούν κι άλλους, κι άλλους μπάτσους, καθόλου δεν έχουν να κάνουν με συνελεύσεις στις οποίες θα μπορούσε κάποιος να παρέμβει και να προωθήσει τις όποιες αντιρατσιστικές του ιδέες. Αντίθετα, μιλάμε για μαζώξεις αφηνιασμένων μικροαστών που νιώθουν να πιέζονται από μια κρίση που όλο και βαθαίνει· μικροϊδιοκτητών και μαγαζατόρων που αρνούνται να απαρνηθούν το καλοθρεμένο εγώ τους και αναπόφευκτα επιζητούν ένα ισχυρό κράτος που θα εγγυάται το εγώ τους και τα συμφέροντά τους. Τέτοιες μαζώξεις στην αρχή μοιάζουν μικρές και πολλές φορές “γραφικές”. Αρχικά ίσως να είναι κιόλας. Είναι αυτές όμως οι συγκεντρώσεις πολλών “εγώ” που το κράτος τις κοιτά με ιδαίτερη συμπάθεια. Τις προστατεύει και στο βαθμό που δεν αντιμετωπίζονται νωρίς, γρήγορα τις εναρμονίζει με τους ευρύτερους σχεδιασμούς. Τελικά, η εκάστοτε περιοχή μπορεί να μετατραπεί σε περιοχή δράσης πολλών εναρμονισμένων, αν και φαινομενικά διαφορετικών, συμφερόντων που συμβάλλουν καθοριστικά στην υποτίμηση των εκεί συγκεντρωμένων μεταναστών εργατών. Αυτά τα συμφέροντα δεν είναι άλλα από τους μικροαστούς και τα “δίκια” τους, τους οργανωμένους φασίστες που τους πλησιάζουν και τους στηρίζουν, τη μαφία που χρόνια τώρα λειτουργεί στις πλάτες των μεταναστών πολύ αποδοτικά σε τούτη εδώ τη χώρα και φυσικά τους μπάτσους- λιμενόμπατσους και κυπατζίδες που είναι τα ματια και τα χέρια του κράτους . Μια τέτοια περίπτωση ήταν η “Πόλις Εάλω”. Τελικά απέναντι σε τέτοιους εχθρούς βρέθηκαν αντιμέτωποι οι μετανάστες και όσοι επέλεξαν να κατέβουν μαζί τους στον δρόμο. Και την έκβαση της αναμέτρησης απέναντι σε αυτή τη συμμαχία την πλήρωσαν όλοι αναλόγως της θέσης τους…

1Και παλιότερα η περιοχή είχε μετανάστες, κυρίως Κούρδους ή Παλαιστίνιους, οι οποίοι ήταν εκεί για να ζητήσουν άσυλο ή για να βρουν τρόπο να ταξιδέψουν για Ευρώπη, τους οποίους ντόπιοι μαγαζάτορες όπως ο κ. Λάγιος περιφανεύονταν πως “είχαν διώξει με τη βρεγμένη σανίδα” κατά την ανάπλαση της περιοχής.

2 Έθνος, 18/11/2008.

3 Δεν είμαι Αφγανοφάγος”, Τhebestmagazine, Φεβρουάριος 2009.

4«Με κλομπ μου έκοψαν το δάχτυλο» Ελευθεροτυπία, 9/01/2009.

5 “Συνεχίζονται οι συλλήψεις στην Πάτρα”, Καθημερινή 27/11/08 και “Στοπ σε κύκλωμα δουλεμπόρων”, Ελευθεροτυπία, 25/01/2010.

6Μισό εκατ. ευρώ για τον καταυλισμό της Πάτρας”, Ελευθεροτυπία, 2/04/2009.

7Χειμωνιάτικος Γολγοθάς για 500 Αφγανούς”, Ελευθεροτυπία, 23/01/2009.

8Καταγγέλλουν ασφαλίτες, φασίστες, παρακρατικούς για επίθεση σε Αφγανούς”, Ελευθεροτυπία, 4/03/2009.


Αρέσει σε %d bloggers: